இரட்சிப்பிற்கு ஜெபம் மட்டும் போதுமானதா ?

"வெறும் ஜெபம் மட்டுமே ஒரு தேசத்தையோ அல்லது மாநிலத்தையோ முழுமையாக இரட்சித்துவிடும்" என்ற கூற்று, இன்று சில பிரபல ஊழியர்கள் மத்தியில் பரவலாகக் காணப்படும் ஒரு தத்துவமாகும். தேசத்தின் எழுப்புதலுக்காகவும், இரட்சிப்பிற்காகவும் பாரப்பட்டு ஜெபிப்பது மிகவும் உன்னதமான காரியம் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், சுவிசேஷப் பகிர்வை முழுமையாகத் தவிர்த்துவிட்டு, வெறும் ஜெப அறைகளுக்குள் மட்டுமே முடங்கியிருப்பது வேதாகமத்தின் முழுமையான போதனைக்கு இணங்காத ஒரு செயலாகும்.

திருவிலக்கியத்தின் (பைபிள்) படி, தேசத்தின் இரட்சிப்பு என்பது ஒரு கூட்டு ஆவிக்குரிய செயல்பாடாகும். அதில் ஜெபம் எவ்வளவு அத்தியாவசியமானதோ, அதைவிட சுவிசேஷத்தை நேரிடையாகக் களத்தில் அறிவிப்பது மிக மிக அவசியமான ஒன்றாகும். விசுவாசிகளின் ஜெபம் என்பது தேசத்தின் ஆவிக்குரிய சூழ்நிலையை மாற்றவும், மக்களின் இருதயங்களைப் பண்படுத்தவும் செய்கிறது. எனினும், அந்தப் பண்படுத்தப்பட்ட இருதயங்களுக்குள் இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலுவை மரணத்தையும், உயிர்த்தெழுதலையும் பற்றிய சுவிசேஷச் செய்தி போய்ச் சேராதவரை, ஒரு மனிதனும் இரட்சிக்கப்பட முடியாது என்று வேதம் ஆணித்தரமாகக் கூறுகிறது.

எனவே, "ஜெபம் பண்ணினால் மட்டும் போதும்" என்று நினைப்பவர்களுக்கான வேதாகமத்தின் சமநிலையான ஆலோசனைகளையும், சுவிசேஷப் பிரசங்கத்தின் இன்றியமையாமையையும் பின்வரும் திருவசன ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் விரிவாகக் காண்போம்.

1). சுவிசேஷம் அறிவிக்காமல் இரட்சிப்பு சாத்தியமில்லை

தேவனுடைய வார்த்தை தெளிவாகக் கூறுகிறது: சுவிசேஷத்தைக் கேட்காமல் ஒருவராலும் இரட்சிக்கப்பட முடியாது. நாம் எவ்வளவுதான் ஜெபித்தாலும், இயேசுவைப் பற்றிய செய்தியை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்காவிட்டால் அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட மாட்டார்கள்.

ரோமர் 10:14, 15 – "அவரைக்குறித்து கேள்விப்படாதவர்கள் எப்படி விசுவாசிப்பார்கள்? பிரசங்கிக்கிறவன் இல்லாவிட்டால் எப்படிக் கேட்பார்கள்? பிரசங்கிப்பவர்கள் அனுப்பப்படாவிட்டால் எப்படிப் பிரசங்கிப்பார்கள்?"

ஆலோசனை: தேசத்திற்காக ஜெபிப்பது முதல் படி மட்டுமே; பிரசங்கிக்க ஆட்களை அனுப்புவதும், நாமே களத்தில் இறங்கி சுவிசேஷத்தைக் கூறுவதும் அடுத்தடுத்த அத்தியாவசிய படிகள் ஆகும்.

2). இயேசுவின் கட்டளை "ஜெபியுங்கள்" என்பது மட்டுமல்ல, "புறப்பட்டுப் போங்கள்" என்பதுமே!

இயேசு கிறிஸ்து பூமிக்கு வந்ததன் நோக்கமே சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதே ஆகும். அவர் தம் சீஷர்களுக்குக் கொடுத்த கட்டளை (Great Commission) அறைகளுக்குள் அமர்ந்து ஜெபிப்பதுடன் முடிந்துவிடவில்லை; உலகெங்கும் போய் பிரசங்கிப்பதே ஆகும்.

மாற்கு 16:15 – "நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்."

மத்தேயு 28:19 – "நீங்கள் புறப்பட்டுப்போய், சகல ஜாதிகளையும் சீஷராக்கி..."

ஆலோசனை: இயேசு நமக்குக் கொடுத்த கட்டளை 'போங்கள்' என்பதே தவிர, 'அறைக்குள் மட்டும் அமர்ந்திருங்கள்' என்பதல்ல. ஜெபம் என்பது போவதற்கான பெலனைத் தருமே தவிர, போவதற்குப் பகரமாக மாற முடியாது. 

3). சுவிசேஷமே இரட்சிப்பை உண்டாக்கும் தேவபெலன்

ஒரு மனிதனின் பாவ இருதயம் மாற வேண்டுமானால், அதற்குத் தேவனுடைய வார்த்தை (சுவிசேஷம்) அவசியமாகிறது. ஜெபம் மட்டுமே ஒருவரை நீதிமானாக்காது, கிறிஸ்துவின் சிலுவை மரணத்தின் சுவிசேஷமே அதைச் செய்யும்.

ரோமர் 1:16 – "கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தைக் குறித்து நான் வெட்கப்படேன்; விசுவாசிக்கிறவனெவனோ அவனுக்கு இரட்சிப்பு உண்டாக்குவதற்கு அது தேவபெலனாயிருக்கிறது."

ஆலோசனை: தேசத்தின் இரட்சிப்பிற்கு தேவபெலனாக விளங்கும் சுவிசேஷத்தை மூடிவைத்துவிட்டு, வெறும் ஜெபத்தினால் மட்டுமே தேசத்தை மாற்ற நினைப்பது வேதாகமப் படி தவறான வழிமுறையாகும்.

4). அறுப்பு மிகுதி, வேலையாட்களை அனுப்ப ஜெபியுங்கள்

இயேசு ஜெபிக்கச் சொன்னதன் நோக்கமே சுவிசேஷம் அறிவிக்கும் வேலையாட்கள் எழும்ப வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

மத்தேயு 9:37, 38 – "அறுப்பு மிகுதி, வேலையாட்களோ கொஞ்சம்; ஆதலால் அறுப்புக்குரிய எஜமான் தமது அறுப்புக்கு வேலையாட்களை அனுப்பும்படி அவரை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள் (ஜெபியுங்கள்)." 

ஆலோசனை: ஊழியர்கள் "இந்தியா இரட்சிக்கப்பட வேண்டும்" என்று ஜெபிக்கும்படி மக்களைத் தூண்ட வேண்டும், அதே நேரத்தில் அந்த ஜெபத்தின் விளைவாக மக்களைச் சுவிசேஷக் களத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்.

5). பவுல் அப்போஸ்தலனின் முன்மாதிரி

வேதாகமத்திலேயே தேசங்களின் இரட்சிப்பிற்காக அதிகமாகப் பாரப்பட்டவர் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல். அவர் ஜெபவீரராகவும் இருந்தார், அதே சமயம் சுவிசேஷக் களத்தில் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது ஓடினார்.

1 கொரிந்தியர் 9:16 – "சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கியாதிருந்தால் எனக்கு ஐயோ!"

ஆலோசனை: 

பவுல் ஒருபோதும் "நான் ஜெபித்துக் கொள்கிறேன், இஸ்ரவேல் தானாக இரட்சிக்கப்படும்" என்று முடங்கிவிடவில்லை. ஜெபித்தார், அதே வேகத்தில் தெருக்களிலும், பட்டணங்களிலும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்தார்.

சுருக்கமான வேதாகமப் பார்வை:

ஜெபம் என்பது போர்க்களத்திற்கான திட்டமிடல்; சுவிசேஷம் என்பது போர்க்களத்தில் நேரிடையாகப் போரிடுவது.

ஜெபம் என்பது மேகம் மழை பொழிவதற்குக் காரணமாவது போல; சுவிசேஷம் என்பது அந்த மழையைப் பெற்றுக்கொண்டு நிலத்தில் விதை விதைப்பது போல.

எனவே, "ஜெபம் பண்ணினால் போதும் தமிழ்நாடு, இந்தியா இரட்சிக்கப்பட்டுவிடும்" என்று கூறுவது அரைகுறையான வேதாகமப் புரிதலாகும். "முழங்கால் படியிட்டுத் தேசத்திற்காக ஜெபிப்போம்; எழுந்து நின்று தேசத்திற்குச் சுவிசேஷத்தை அறிவிப்போம்" என்பதே முழுமையான வேதாகம ஆலோசனையாகும்.

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

9841711591.