நாபால் மற்றும் தாவீது -உதவி மறுப்பு.

வேதாகமத்தின் பழைய ஏற்பாட்டில், 1 சாமுவேல் 25-ஆம் அதிகாரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள நாபால் மற்றும் தாவீதின் வரலாற்றுச் சம்பவம், மனிதனுடைய சுபாவம், நன்றியுணர்வு மற்றும் தெய்வீக நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றைக் குறித்து நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிக முக்கியமானதொரு பாடமாகும் 

[1 சாமு 25]. இச்சம்பவம் சவுல் ராஜாவுக்குப் பயந்து தாவீது தன் ஆட்களுடன் வனாந்தரத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த காலத்தில் நடைபெற்றது.

நாபால் என்பவன் மான் ஊரில் வாழ்ந்து வந்த, கார்மேலில் சொத்துக்களைக் கொண்டிருந்த ஒரு மகா ஐசுவரியவான் ஆவான் 

[1 சாமு 25:2]. அவனிடம் 3,000 ஆடுகளும், 1,000 வெள்ளாடுகளும் இருந்தன

 [1 சாமு 25:2]. வனாந்தரப் பகுதியில் கொள்ளைக்கூட்டினரின் நடமாட்டம் அதிகமாக இருந்த அந்நாட்களில், தாவீதும் அவனது வீரர்களும் நாபாலின் மேய்ப்பர்களுக்கும் அவனது மந்தைகளுக்கும் இரவும் பகலும் ஒரு பாதுகாப்பு மதிலாக நின்று உதவி செய்தனர் 

[1 சாமு 25:16]. இதனால் நாபாலின் சொத்துக்களுக்கு எவ்வித சேதமும் ஏற்படாமல் அவனது தொழில் செழித்தோங்கியது 

[1 சாமு 25:7].

ஆடுகளை மயிர்கத்தரிக்கும் உன்னத பண்டிகைக் காலத்தில், தனக்குச் செய்த நன்மைகளின் அடிப்படையில் தாவீது தன் ஊழியக்காரர்களை நாபாலிடம் அனுப்பி, பசியோடு இருந்த தன் கூட்டத்தாருக்குக் கொஞ்சம் உணவு தரும்படி மிகவும் தாழ்மையோடு கேட்டுக்கொண்டார் 

[1 சாமு 25:8]. 

நாபால் மகா செல்வந்தனாகவும், பண்டிகைக் காலத்தின் ஆடம்பரத்தில் ராஜாவுக்கு ஒப்பான விருந்து செய்யும் அளவிற்கு தாராளமான வசதி படைத்தவனாகவும் இருந்தான் 

[1 சாமு 25:36]. 

எனவே, அவனால் மிக எளிதாகத் தாவீதுக்கு உதவி செய்திருக்க முடியும்.

ஆயினும், நாபால் தாவீதுக்கு உதவி செய்ய முற்றிலும் மறுத்துவிட்டான். அவனது இந்த மறுப்பிற்கு அவனது தீய சுபாவம், உலகப் பெருமை, பேராசை மற்றும் ஆன்மீகக் குருட்டுத்தன்மை போன்ற பல காரணங்கள் பின்னணியாக இருந்தன. மகா ஐசுவரியவானாக இருந்தும் நாபால் ஏன் தாவீதுக்கு உதவி செய்யவில்லை என்பதற்கான ஆழமான காரணங்களையும், அதன் விளைவுகளையும் வேதாகம ஆதாரங்களுடன் விரிவாக ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

1}. கடும்பினறும் துர்க்குணனுமாய் இருந்தமை 

(சுபாவக் குறைபாடு)

நாபாலின் அடிப்படை குணமே பிறருக்கு உதவி செய்யும் மனப்பான்மையற்றதாக இருந்தது. அவன் வசதியானவனாக இருந்தாலும் இரக்கமற்றவனாக இருந்தான்.

வேத வசனம்: 

"அந்த மனிதன் மகா பெரியவனாயிருந்தான்... அவன் பேர் நாபால்;... அவன் கடும்பினறும் துர்க்குணனுமாயிருந்தான்" 

(1 சாமுவேல் 25:2,3).

ஆதாரச் சம்பவம்: 

நாபாலின் சொந்த வேலைக்காரர்களே அவனுடைய குணத்தைப் பற்றி அவனது மனைவி அபிகாயிலிடத்தில் கூறும்போது, "அவன் ஒரு பேலியாளின் மகன், அவனோடே பேசக் கூடாது" என்று சாட்சி கூறுகின்றனர் 

(1 சாமு 25:17). 

இந்த கடின இருதயமே அவன் உதவி செய்யாமைக்கு முதல் காரணம்.

"கடும்பினறும் துர்க்குணனுமாய் இருந்தமை" என்பது நாபாலின் மோசமான சுபாவத்தைக் குறிக்கும் விவிலிய வார்த்தைகளாகும். 

1. வார்த்தையின் எபிரேய அர்த்தம்

விவிலியத்தின் மூல மொழியாகிய எபிரேயத்தில், "கடும்பினன்" என்பதற்கு கடின இருதயமுள்ளவன், இரக்கமற்றவன், விறைப்பான குணம் கொண்டவன் என்று பொருள்.

"துர்க்குணனாய் இருந்தான்" என்பது அவனுடைய செயல்கள் அனைத்தும் தீமையானதாகவும், சுயநலம் மிக்கதாகவும், பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிப்பதாகவும் இருந்ததைக் குறிக்கிறது.

2. பிறருக்குக் கொடுப்பதில் இருந்த கடின குணம்

நாபால் மகா ஐசுவரியவானாக, அதாவது 3,000 ஆடுகளும் 1,000 வெள்ளாடுகளும் உடையவனாக இருந்தான் 

(1 சாமுவேல் 25:2).

இவ்வளவு பெரிய செல்வந்தனாக இருந்தும், அவனது "கடும்பினன்" என்ற குணம், பசியோடு வந்த ஏழைகளுக்கோ அல்லது தனக்கு உதவி செய்த தாவீதின் ஆட்களுக்கோ ஒரு சிறிய பங்கைக் கூட கொடுக்க முடியாதபடி அவனது இருதயத்தை இறுகச் செய்தது.

3. உறவுகளைப் பேண முடியாத சுபாவம் (Antisocial Behavior)

அவனுடைய துர்க்குணம் அவனது வீட்டில் வேலை செய்த ஊழியர்களுக்கும், ஏன் அவனது சொந்த மனைவிக்குமே பெரும் பாரமாக இருந்தது.

அவனது ஊழியர்கள் அவனைப் பற்றிப் பேசும்போது, "அவன் ஒரு பேலியாளின் மகன் (தீய குணமுள்ளவன்), அவனோடே ஒருவரும் பேசக் கூடாது" என்று கூறுகிறார்கள் 

(1 சாமு 25:17). அதாவது, யாவரும் அவனுக்குப் பயந்தார்களே தவிர, யாரும் அவனிடம் அன்போ மதிப்போ வைக்கவில்லை. அவனிடம் நல்ல ஆலோசனைகளைக் கூறக் கூட அவனது ஆட்கள் பயந்தனர்.

4. வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்ட கொடூரம்

ஒருவனுடைய இருதயத்தின் நிறைவினால் அவனுடைய வாய் பேசும் என்ற வேத வசனத்திற்கு ஏற்ப, நாபாலின் துர்க்குணம் அவனது வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்டது.

தாவீதின் ஆட்கள் அவனிடம் வாழ்த்து கூறி, சமாதானமாய் உதவி கேட்டபோது, அவன் அவர்களை இன்முகத்தோடு நடத்துவதற்குப் பதிலாக, "தாவீது யார்? ஈசாயின் மகன் யார்?" என்று வம்சத்தை இழுத்துப் பேசி, அவர்களைக் கேவலப்படுத்தி அனுப்பினான் 

(1 சாமு 25:10).

5. இந்த சுபாவத்தின் இறுதி விளைவு

விவிலியம் நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம் என்னவென்றால், ஒருவனுடைய கடின இருதயமும் துர்க்குணமும் அவனையே அழித்துவிடும் என்பதாகும்.

நாபால் தன் சுபாவத்தின்படி கர்வத்தோடும், குடிப்பழக்கத்தோடும், இரக்கமின்றியும் வாழ்ந்ததால், இறுதியில் தேவனுடைய கோபத்திற்கு ஆளாகி, மாரடைப்பு (அவனது இருதயம் செத்து, கல்லைப் போலானது) ஏற்பட்டு மரித்துப் போனான் 

(1 சாமு 25:37-38).

சுருக்கமாகக் கூறின், நாபாலிடம் இருந்த இந்த "கடும்பினறும் துர்க்குணனுமாய் இருந்த" சுபாவக் குறைபாடே, அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களை அவன் சரியாகப் பயன்படுத்தாமல், சாபமாக மாற்றிக்கொள்வதற்குக் காரணமாய் அமைந்தது.

2}. நன்றியற்ற இருதயம் (நன்மைக்குத் தீமை செய்தல்)

தாவீதும் அவனுடைய மனிதர்களும் வனாந்தரத்தில் நாபாலின் ஆடு மேய்ப்பவர்களுக்கும், அவனுடைய மந்தைகளுக்கும் எவ்வித நஷ்டமும் வராமல் ஒரு மதிலைப்போல அரணாக நின்று பாதுகாத்தனர். ஆனால், நாபால் அந்த நன்மைக்குத் தீமை செய்தான். 

வேத வசனம்: 

"நாங்கள் வனாந்தரத்திலிருந்த நாளெல்லாம் அவர்கள் எங்களுக்கு இரவும் பகலும் மதிலாயிருந்தார்கள்" 

(1 சாமு 25:16).

ஆதாரச் சம்பவம்: 

தாவீது தன் ஆட்களை அனுப்பி, "நாங்கள் உமக்குச் செய்த நன்மைகளை உம்முடைய வேலைக்காரரைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும்" என்று பணிவோடு நினைவுபடுத்தியும், நாபால் அதை முற்றிலும் அலட்சியம் செய்து நன்றியின்றி நடந்துகொண்டான் 

(1 சாமு 25:7-8).

"நன்றியற்ற இருதயம்" மற்றும் "நன்மைக்குத் தீமை செய்தல்" என்பது நாபாலின் வீழ்ச்சியைத் தீவிரப்படுத்திய மிக மோசமான பாவமாகும். தனக்கும் தன் சொத்துக்களுக்கும் அரணாக இருந்த தாவீதின் கூட்டத்தாருக்கு, அவன் காட்டிய நன்றியற்றத்தனம். 

 

1. தாவீது செய்த நன்மைகள் (பாதுகாப்பு அரண்)

வனாந்தரப் பகுதியில் அக்காலத்தில் கொள்ளைக்கூட்டினரின் நடமாட்டம் அதிகமாக இருந்தது. ஆடு மேய்ப்பவர்களையும் மந்தைகளையும் அவர்கள் கொள்ளையடிப்பது வழக்கம். ஆனால், தாவீதும் அவனுடைய 600 வீரர்களும் நாபாலின் மேய்ப்பர்களுக்குப் பெரும் பாதுகாப்பாக இருந்தனர்.

மேய்ப்பர்களின் சாட்சி: 

நாபாலின் வேலைக்காரர்களே அவனது மனைவி அபிகாயிலிடம் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு, "அந்த மனிதர்கள் எங்களுக்கு மிகவும் நன்மை செய்தார்கள்;... நாங்கள் வனாந்தரத்திலிருந்த நாளெல்லாம் அவர்கள் எங்களுக்கு இரவும் பகலும் மதிலாயிருந்தார்கள்" என்றனர் 

(1 சாமு 25:15-16).

சேதமின்மை: தாவீதின் ஆட்கள் நாபாலின் ஒரு ஆட்டைக்கூட திருடவில்லை, ஊழியர்களைத் துன்புறுத்தவில்லை, எதையும் நஷ்டப்படுத்தவில்லை (1 சாமுவேல் 25:7). அவர்கள் செய்த காவல், நாபாலின் சொத்துக்களைப் பெருக்க உதவியது.

2. சமாதானத்தோடு வந்த கோரிக்கை

தாவீது நாபாலிடம் சண்டையிடவோ, அதிகாரத்தைக் காட்டவோ இல்லை. ஆடுகளை மயிர்கத்தரிக்கும் பண்டிகை நாளில், தன் ஆட்களுக்குக் கொஞ்சம் உணவு தரும்படி மிகவும் தாழ்மையோடு, ஒரு மகனைப் போலக் கேட்டுக் கொண்டார்.

தாழ்மையான வார்த்தைகள்: "உம்முடைய கையில் அகப்படுகிறதை உம்முடைய ஊழியக்காரருக்கும், உமது மகனாகிய தாவீதுக்கும் கொடுப்பீராக" என்று சொல்லி அனுப்பினார் 

(1 சாமு 25:8).

3. நாபாலின் நன்றியற்ற பிரதியுத்தரம்

நாபால் தனக்குச் செய்யப்பட்ட நன்மைகளை முற்றிலும் மறந்து, நன்றியுணர்வே இல்லாமல் பேசினான். தாவீதின் பாதுகாப்பினால் தான் தன் சொத்துக்கள் அழியாமல் தப்பின என்பதை அவன் உணராமலேயே போனான்.

பரிகாசம்: 

தாவீதை ஒரு எஜமானுக்குத் துரோகம் செய்து ஓடிப்போன வேலைக்காரனாகச் சித்தரித்து, அவமதித்து அனுப்பினான் 

(1 சாமு 25:10).

உதவி மறுப்பு: அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய உணவைத் தன் கர்வத்தினால் தர மறுத்துவிட்டான்.

4. தாவீதின் வேதனையும் கோபமும்

நாபாலின் இந்த நன்றியற்ற குணம் தாவீதை ஆழமாகக் காயப்படுத்தியது. நன்மைக்குத் தீமை கிடைத்தபோது, மனித இயல்பின்படி தாவீது கடும் கோபமடைந்தார்.

தாவீதின் வேதனை வார்த்தைகள்: "வனாந்தரத்திலே அவனுக்குள்ளதெல்லாம் ஒன்றும் சேதப்படாமல் நான் காத்ததெல்லாம் வீணாயிருந்தது; நன்மைக்குத் தீமை செய்தான்" என்று தாவீது கூறினார் 

(1சாமு 25:21).

நாபாலின் நன்றியற்ற குணம், தாவீது போன்ற ஒரு சாந்தகுணமுள்ள மனிதனையே கத்தி எடுத்து நாபாலின் வம்சத்தை அழிக்கப் புறப்படும்படி தூண்டியது 

(1 சாமு 25:22).

5. வேதாகமம் எச்சரிக்கும் நன்றியற்றத்தனம்

வேதாகமத்தின் நீதிமொழிகள் புத்தகம் நன்மைக்குத் தீமை செய்வதன் விளைவைப் பற்றி மிகக் கடுமையான எச்சரிக்கையைத் தருகிறது. நாபாலின் வாழ்வில் அது அப்படியே நிறைவேறியது.

(நீதி 17:13): "நன்மைக்குத் தீமை செய்கிறவனுடைய வீட்டிலிருந்து தீமை நீங்காது."

நாபால் செய்த நன்றியற்ற காரியத்தினால், அவனது முழு குடும்பத்திற்கும் அழிய வேண்டிய சூழ்நிலை உருவானது. ஆனால், அபிகாயிலின் விவேகமான செயலால் குடும்பம் தப்பியது; நன்றியற்ற நாபால் தேவனால் அடிக்கப்பட்டு மாண்டான் 

(1 சாமு 25:38).

சுருக்கமாகக் கூறின், நன்றியுணர்வு என்பது தேவன் மனிதர்களிடம் எதிர்பார்க்கும் உன்னத பண்பு. நாபாலோ தனக்குக் கிடைத்த இலவசப் பாதுகாப்பிற்கு நன்றி செலுத்தாமல், நன்மை செய்தவர்களையே பசியோடு அனுப்பித் தீமை செய்ததால், தன் ஜீவனையே இழக்க நேரிட்டது.

3}. தாவீதை இழிவுபடுத்துதலும் பெருமையும்

நாபால் தன்னை ஒரு பெரிய அதிபதியாகவும், தாவீதை ஒரு எளிய ஓடிப்போன அடிமையாகவும் நினைத்துப் பெருமைகொண்டான். வேத வசனம்: 

"நாபால் தாவீதின் ஊழியக்காரருக்குப் பிரதியுத்தரமாக: தாவீது யார்? ஈசாயின் மகன் யார்? இந்நாட்களில் தன் தன் எஜமானைவிட்டு ஓடிப்போகிற வேலைக்காரர் அநேகர் உண்டு" 

(1 சாமு 25:10).

ஆதாரச் சம்பவம்: 

சவுல் ராஜாவுக்குப் பயந்து வனாந்தரத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த தாவீதின் சூழ்நிலையை நாபால் தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு, அவனை ஒரு வீணனைப் போலவும், எஜமானுக்குத் துரோகம் செய்து ஓடிவந்த அடிமையைப் போலவும் பேசி அவமதித்தான். 

"தாவீதை இழிவுபடுத்துதலும் பெருமையும்" என்பது நாபாலின் வீழ்ச்சியை மிக வேகமாக்கிய மூன்றாவது முக்கிய காரணியாகும். அவனிடம் இருந்த உலகப் பிரகாரமான செல்வச் செருக்கு, அவனது கண்களைக் குருடாக்கி, தேசத்தின் உன்னத வீரனும் தேவனால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவருமான தாவீதை மிகக் கேவலமாகப் பேச வைத்தது.

:

1. நாபாலின் உலகப் பெருமை (ஐசுவரியச் செருக்கு)

நாபால் கார்மேல் ஊரில் பெரிய செல்வந்தனாக வாழ்ந்து வந்தான் 

(1 சாமு 25:2). அவனுடைய ஆடுகளின் எண்ணிக்கை அவனுக்கு ஒரு தற்காலிகப் பாதுகாப்பையும் கர்வத்தையும் கொடுத்திருந்தது.

தான் ஒரு பெரிய எஜமான், தனக்குக் கீழ் அநேக வேலைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற அகந்தை அவனிடம் இருந்தது.

இந்த உலக செல்வப் பெருமை, பசியோடு வனாந்தரத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்த தாவீதை ஒரு எளிய, பிச்சைக் கேட்க வந்த நபராகப் பார்க்க வைத்தது.

2. வார்த்தைகளால் இழிவுபடுத்துதல் (அவமதிப்பு)

தாவீது இஸ்ரவேல் தேசத்தில் கோலியாத்தைக் கொன்று, சவுல் ராஜாவின் படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கி, ஜனங்களால் "சவுல் கொன்றது ஆயிரம், தாவீது கொன்றது பதினாயிரம்" என்று போற்றப்பட்ட ஒரு மகா வீரன் 

(1 சாமு 18:7). 

ஆனால், நாபால் அவனை முற்றிலும் இழிவுபடுத்திப் பேசினான்.

அவதூறான வார்த்தைகள்: 

"நாபால் தாவீதின் ஊழியக்காரருக்குப் பிரதியுத்தரமாக: தாவீது யார்? ஈசாயின் மகன் யார்?" என்று கேட்டான் 

(1 சாமு 25:10).

"ஈசாயின் மகன்" என்று குறிப்பிட்டதன் மூலம், தாவீதின் எளிய குடும்பப் பின்னணியைச் சுட்டிக்காட்டி அவனைத் தாழ்த்திப் பேசினான்.

3. ஓடிப்போன அடிமையாகச் சித்தரித்தல்

அக்காலத்தில் எஜமான்களுக்குக் கீழ்ப்படியாமல் ஓடிப்போகும் அடிமைகளைச் சமூகம் மிகக் கேவலமாகப் பார்க்கும். நாபால் தாவீதை அப்படிப்பட்ட ஒரு துரோகியாகவும், நாடோடியாகவும் சித்தரித்தான்.

வசன ஆதாரம்: "இந்நாட்களில் தன் தன் எஜமானைவிட்டு ஓடிப்போகிற வேலைக்காரர் அநேகர் உண்டு" என்றான் 

(1 சாமு 25:10).

சவுல் ராஜாவுக்குப் பயந்து தாவீது வனாந்தரத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த அவல நிலையை நாபால் அவனுக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு, அவனைக் கேலி செய்தான்.

4. பெருமையின் விளைவாக எழுந்த உலோபித்தனம்

பெருமை உள்ள இடத்தில் இரக்கம் இருக்காது. நாபால் தன் சொத்துக்களைத் தன் சொந்த பலத்தால் சம்பாதித்தது போலவும், அதைத் யாருக்கும் கொடுக்க முடியாது என்றும் பெருமையடித்தான்.

வசன ஆதாரம்: 

"நான் என் அப்பத்தையும், என் தண்ணீரையும்... எங்கேயிருந்து வந்தாரோ அறியாத மனிதருக்குக் கொடுப்பேனோ என்றான்" 

(1 சாமு 25:11).

"எங்கேயிருந்து வந்தாரோ அறியாத மனிதர்" என்று கூறியதன் மூலம், தாவீதையும் அவனது 600 வீரர்களையும் அநாதைகளைப் போலவும், முகவரியற்றவர்களைப் போலவும் இழிவுபடுத்தினான்.

5. வேதாகமம் எச்சரிக்கும் பெருமையின் அழிவு

நாபாலின் இந்தத் தற்பெருமையும், பிறரை இழிவுபடுத்தும் குணமும் வேதாகம நீதிமொழிகளின் எச்சரிக்கையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

(நீதி 16:18): "அழிவுக்கு முன்னானது பெருமை, விழுதலுக்கு முன்னானது மனமேட்டிமை."

நாபால் பெருமையோடு பேசி, தாவீதை இழிவுபடுத்திய பத்தாவது நாளில் தேவன் அவனை அடித்தார், அவன் மரித்தான் 

(1 சாமு 25:38). அவனது பெருமை அவனைச் சாம்பலாக்கியது.

சுருக்கமாகக் கூறின்,

நாபால் தன் தற்காலிகச் செல்வத்தைக் கண்டு பெருமைகொண்டு, தேவனுடைய அபிஷேகம் பெற்ற தாவீதை இழிவுபடுத்தினான். ஆனால், அந்த இழிவுபடுத்தலே அவனது ஆயுளைக் குறைக்கும் மரணக் கண்ணியாக மாறியது.

4}. சுயநலமும் "எனது" என்ற பேராசையும்

நாபாலிடம் எல்லாவற்றையும் "எனது" என்று உரிமை பாராட்டும் சுயநல குணம் (Egoism) நிறைந்து காணப்பட்டது.

வேத வசனம்: 

"நான் என் 

அப்பத்தையும், 

என் தண்ணீரையும்,  என் ஆடுகளை மயிர்கத்தரிக்கிறவர்களுக்காக நான் அடித்த என் 

ஆட்டுக்கறியையும் எடுத்து, எங்கேயிருந்து வந்தாரோ அறியாத மனிதருக்குக் கொடுப்பேனோ என்றான்" 

(1 சாமு 25:11).

ஆதாரச் சம்பவம்: 

இந்த ஒரே வசனத்தில் நாபால் "என், என்" என்று ஐந்து முறை தன் சொத்துக்களைக் குறிப்பிடுகிறான். தேவன் தனக்குக் கொடுத்த ஐசுவரியத்தில் பிறருக்குக் கொடுக்க மனமில்லாத உலோபியாய் அவன் இருந்ததை அவனது வார்த்தைகளே நிரூபிக்கின்றன.

"சுயநலமும் 'எனது' என்ற பேராசையும்" என்பது நாபாலின் இருதயத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்த தீய குணமாகும். தேவன் கொடுத்த ஐசுவரியத்தை எல்லாம் தன்னுடைய சொந்த பலத்தால் வந்தது என்று எண்ணி, "நான், எனது" என்ற சுயநலப் போக்கில் வாழ்ந்ததே அவன் தாவீதுக்கு உதவி செய்யாமல் போனதற்குக் காரணமாகும்.

1. ஒரே வசனத்தில் ஐந்து முறை "எனது" (சுயநலத்தின் உச்சம்)

தாவீதின் ஊழியக்காரர்கள் பசியோடு வந்து நின்றபோது, நாபால் அவர்களிடம் பேசிய வார்த்தைகள் அவனது அப்பட்டமான சுயநலத்தைக் காட்டுகின்றன. வேதாகமத்தில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட வசனத்தில், அவன் எல்லாவற்றையும் "எனது" என்று உரிமை பாராட்டுகிறான்.

வசன ஆதாரம்: "நான் என் அப்பத்தையும், என் தண்ணீரையும், என் ஆடுகளை மயிர்கத்தரிக்கிறவர்களுக்காக நான் அடித்த என் ஆட்டுக்கறியையும் எடுத்து, எங்கேயிருந்து வந்தாரோ அறியாத மனிதருக்குக் கொடுப்பேனோ என்றான்" 

(1 சாமு 25:11).

இந்த ஒரே வாக்கியத்தில் என் அப்பம், என் தண்ணீர், என் ஆடுகள், என் ஆட்டுக்கறி என ஐந்து முறை "என்" (My) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறான். உலகப் பொருட்கள் மீது அவனுக்கு இருந்த பேராசையையும், உலோபித்தனத்தையும் (Stinginess) இது காட்டுகிறது.

2. தேவனின் இறையாண்மையை மறந்த பேராசை

நாபால் தான் பெற்றிருந்த செல்வங்கள் அனைத்தும் தேவன் தனக்குக் கொடுத்த ஆசீர்வாதம் என்பதை மறந்து போனான். வேதாகமத்தின்படி, பூமியும் அதின் நிறைவும் கர்த்தருடையது (சங்கீதம் 24:1). ஆனால், நாபாலோ பொருளாசையினால் கண்கள் குருடாகி, அந்தப் பொருட்கள் மேல் தனக்கு மட்டுமே முழு அதிகாரம் இருப்பதாக நினைத்தான்.

3. பேராசையினால் வந்த இரக்கமற்ற குணம்

பேராசையும் சுயநலமும் உள்ள மனிதனிடத்தில் இரக்க குணம் இருக்காது. தாவீதின் மனிதர்கள் வனாந்தரக் கொள்ளையர்களிடம் இருந்து நாபாலின் சொத்துக்களைப் பாதுகாத்ததால் தான், அவனால் அந்த ஆட்டுக்கறியையும் அப்பத்தையும் சுகமாக அனுபவிக்க முடிந்தது. அந்த நன்றியைக்கூட யோசிக்க முடியாதபடி அவனது பேராசை அவனைக் கடின இருதயமுள்ளவனாக மாற்றியிருந்தது.

4. லூக்கா நற்செய்தியின் "ஐசுவரியவான்" உவமையோடு ஒப்பீடு

புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசு கிறிஸ்து கூறிய "அறிவில்லாத ஐசுவரியவான்" உவமைக்கும் நாபாலின் குணுவிற்கும் மிக நெருங்கிய தொடர்புள்ளது.

அந்த ஐசுவரியவானும், "நான் என் தானியங்களைச் சேர்த்து வைக்க என்ன செய்வேன்? கர்த்தாவே, என் களஞ்சியங்களை உடைத்துப் பெரிதாகக் கட்டுவேன்... என் ஆத்துமாவே பூரிப்பாயிரு" என்று சுயநலமாகப் பேசினான் 

(லூக்கா 12:17-19).

தேவனைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் தன் செல்வத்தை மட்டுமே நம்பிய அந்த ஐசுவரியவானைப் பார்த்து தேவன், "மதியீனனே, உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து இன்று ராத்திரியிலே எடுத்துக்கொள்ளப்படும்" என்றார் 

(லூக்கா 12:20). நாபாலின் வாழ்விலும் இதுவே நடந்தது.

5. பேராசையின் இறுதி முடிவு

பொருளாசையே எல்லாத் தீமைக்கும் வேராயிருக்கிறது என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது 

(1 தீமோ 6:10). 

நாபால் பேராசையினால் பொருட்களைச் சுருட்டிப் பிடித்து, மனிதர்களுக்குக் கொடுக்க மறுத்தான். ஆனால், அவன் மரித்த பின்பு அவனுடைய சொத்துக்கள், ஆடுகள், அவனுடைய மனைவி அபிகாயில் உட்பட அனைத்தும் இறுதியில் அவன் வெறுத்த தாவீதுக்கே சொந்தமாயின 

(1 சாமு 25:42).

சுருக்கமாகக் கூறின், 

நாபாலின் "சுயநலமும் 'எனது' என்ற பேராசையும்" அவனுக்குக் தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தந்தது போலத் தெரிந்தாலும், அதுவே அவனது ஆவிக்குரிய மற்றும் சரீரப் பிரகாரமான அழிவைத் தேடித் தந்தது.

5}. பண்டிகைக் காலத்தின் ஆடம்பரமும் வெறியும் (மகிழ்ச்சியில் மயங்குதல்)

தாவீது உதவி கேட்ட காலம் ஆடுகளை மயிர்கத்தரிக்கும் பண்டிகைக் காலம் ஆகும். அது இஸ்ரவேலரிடத்தில் பிறருக்கு தாராளமாக வாரி வழங்கும் தர்மக் காலமாக கருதப்பட்டது. ஆனால் நாபால் அந்தப் பணத்தை ஆடம்பரத்திற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தினான். 

வேத வசனம்:

"அவன் தன் வீட்டிலே ராஜாவுடைய விருந்தைப்போல ஒரு பெரிய விருந்து செய்திருந்தான்; நாபாலின் இருதயம் களிப்பாயிருந்தது; அவன் மிகவும் வெறித்திருந்தான்" 

(1 சாமு 25:36).

ஆதாரச் சம்பவம்: 

ஒரு ராஜாவுக்கு ஒப்பான விருந்து செய்ய அவனிடம் வசதி இருந்தது. தன் சொந்த சுகபோகங்களுக்கும் குடிவெறிக்கும் வாரி இறைக்க முடிந்த அவனால், பசியோடு வனாந்தரத்தில் காத்திருந்த தாவீதின் ஆட்களுக்குக் கொஞ்சம் அப்பமும் தண்ணீரும் கொடுக்க மனமிருக்கவில்லை. 

"பண்டிகைக் காலத்தின் ஆடம்பரமும் வெறியும் (மகிழ்ச்சியில் மயங்குதல்)" என்பது நாபாலின் ஆன்மீகக் குருட்டுத்தன்மையையும், பொறுப்பற்ற தனத்தையும் காட்டும் முக்கிய குறிப்பாகும். தாவீதும் அவனது மனிதர்களும் பசியால் வனாந்தரத்தில் தவித்துக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், நாபால் தன் இல்லத்தில் உலக இன்பங்களிலும் குடிப்பழக்கத்திலும் மூழ்கியிருந்தான்.

:

1. ராஜாவுக்கு ஒப்பான ஆடம்பர விருந்து

நாபால் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும், அவனிடம் இருந்த செல்வச் செருக்கு அவனைக் கண்மூடித்தனமான ஆடம்பரத்திற்குள் தள்ளியது.

வசன ஆதாரம்: "அவன் தன் வீட்டிலே ராஜாவுடைய விருந்தைப்போல ஒரு பெரிய விருந்து செய்திருந்தான்" 

(1 சாமு 25:36).

தனக்கு உதவி செய்த தாவீதின் வீரர்களுக்குக் கொஞ்சம் அப்பமும் தண்ணீரும் கொடுக்க மனமில்லாத நாபால், தன் பெருமையைக் காட்டுவதற்காக ஒரு ராஜாவைப் போல ஆடம்பரமாக வாரி இறைத்து விருந்து நடத்தினான். அவனது தர்ம சிந்தனையற்ற சுயநல ஆடம்பரத்தை இது காட்டுகிறது.

2. மதுவெறியும் மகிழ்ச்சியில் மயங்குதலும்

பண்டிகையின் உண்மையான அர்த்தம் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதும், இல்லாதவர்களுக்குக் கொடுப்பதும் ஆகும். ஆனால், நாபாலோ மதுவிலும் உலக இன்பத்திலும் மயங்கிக் கிடந்தான்.

வசன ஆதாரம்: "நாபாலின் இருதயம் களிப்பாயிருந்தது; அவன் மிகவும் வெறித்திருந்தான்" 

(1 சாமு 25:36).

அவன் குடித்து வெறித்திருந்ததால், தன் வாசலில் மரணம் (தாவீதின் கோபம்) காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்ற ஆபத்தைக் கூட அறிய முடியாதபடி அவனது புத்தி மயங்கியிருந்தது.

3. பண்டிகைக் காலத்தின் தார்மீகக் கடமையை மறத்தல்

அக்கால இஸ்ரவேல் பண்பாட்டின்படி, ஆடுகளை மயிர்கத்தரிக்கும் காலம் என்பது அறுவடைப் பண்டிகையைப் போன்றது. அந்நாட்களில் ஏழைகளுக்கும், அந்நியர்களுக்கும், லேவியர்களுக்கும் தாராளமாக உணவளிப்பது இறைக்கட்டளையாக இருந்தது 

(உபாகமம் 15:7-8).

நாபால் இந்த ஆன்மீக மற்றும் சமூகக் கடமையை முற்றிலும் புறக்கணித்தான்.

பண்டிகையின் மகிழ்ச்சியைத் தன் சொந்த சரீர இன்பத்திற்கும், குடிப்பழக்கத்திற்கும் மட்டுமே பயன்படுத்தினான்.

4. விவிலியம் எச்சரிக்கும் வெறிப்பும் அதன் முடிவும்

வேதாகமம் மதுவெறிக்கும், ஆடம்பரத்திற்கும் அடிமையாகும் மனிதர்களைப் பற்றிப் பல இடங்களில் எச்சரிக்கிறது. நாபாலின் வாழ்வு அதற்கு ஒரு நேரடி உதாரணம்.

(நீதி 20:1): "திராட்சரசம் பரியாசஞ்செய்யும், மதுபானம் கலஹமுண்டாக்கும்; அதினால் மயங்குகிற ஒருவனும் ஞானவானல்ல."

நாபால் ஞானமில்லாமல் மதுவெறியில் களித்திருந்தான். ஆனால், மறுநாள் காலையில் அவனுடைய போதை தெளிந்தபோது, அவனது மனைவி அபிகாயில் நடந்த சம்பவங்களை (தாவீது அவனைக் கொல்ல வந்ததை) விவரித்தாள். அதைக் கேட்டவுடன், அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் அவனது இருதயம் செத்து, அவன் கல்லைப் போலானான் 

(1 சாமு 25:37).

5. ஆவிக்குரிய பாடம் (Spiritual Lesson)

உலக இன்பங்களிலும், ஆடம்பரத்திலும் மயங்கி, தேவனுடைய மனிதர்களையும் ஏழைகளையும் மறப்பவர்களுக்கு நாபாலின் முடிவு ஒரு எச்சரிக்கையாகும். தன் ஐசுவரியத்தைக் குறித்துப் பெருமைப்பட்டு, வெறித்திருந்த நாபாலால் தன் உயிரைக் கூடக் காக்க முடியவில்லை.

சுருக்கமாகக் கூறின், 

நாபாலின் "ஆடம்பரமும் வெறியும்" அவனது தற்காலிக மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாய் இருந்தது போலத் தெரிந்தாலும், அது அவனது சிந்தனையை மழுங்கடித்து, அவனது வாழ்வின் இறுதி நாளாக அதை மாற்றியது.

6}. விவேகமின்மை மற்றும் மதியீனம் (பெயருக்கேற்ற புத்தி)

விவிலியத்தில் நாபால் என்ற பெயரின் எபிரேய அர்த்தம் "மதியீனன்" அல்லது "மூடன்" (Fool) என்பதாகும். அவன் தன் பெயருக்கேற்றபடியே ஞானமில்லாமல் காரியங்களைச் செய்தான். 

வேத வசனம்: 

"அந்தப் பேலியாளின் மனுஷனாகிய நாபாலின்மேல் என் ஆண்டவன் தம்முடைய மனதை வைக்கவேண்டாம்; அவன் பேருக்குத்தக்கதாக அவனிடத்தில் மதியீனம் இருக்கிறது" 

(1 சாமு 25:25).

ஆதாரச் சம்பவம்: 

தாவீதுக்கு இஸ்ரவேல் தேசத்தில் இருந்த செல்வாக்கையும், அவனது யுத்த வல்லமையையும் நாபால் அறிந்திருந்தும், அவனுக்கு விரோதமாகப் பேசியது அவனது அறிவீனத்தைக் காட்டுகிறது. விவேகமுள்ள அவனது மனைவி அபிகாயில் உடனே தலையிட்டுப் பரிகாரம் செய்யாவிட்டதால், நாபாலின் மதியீனம் அவனது ஒட்டுமொத்த வம்சத்தின் அழிவிற்கே வழிவகுத்திருக்கும்.

"விவேகமின்மை மற்றும் மதியீனம் (பெயருக்கேற்ற புத்தி)" என்பது நாபாலின் வீழ்ச்சியைத் தீர்மானித்த முக்கிய குறிப்பாகும் 

(1 சாமு 25:25). விவிலியத்தில் பலருடைய பெயர்கள் அவர்களுடைய குணத்தையோ அல்லது தேவன் அவர்களுக்கு வைத்த திட்டத்தையோ குறிக்கும். ஆனால், நாபாலின் பெயரோ அவனது அழிவைக் குறிக்கும் மதியீனத்தின் அடையாளமாக இருந்தது.

1. "நாபால்" என்ற பெயரின் எபிரேய அர்த்தம்

எபிரேய மொழியில் "நாபால்" (Nabal) என்ற வார்த்தைக்கு "மூடன்" (Fool) அல்லது "மதியீனன்" என்று பொருள் 

(1 சாமு 25:25).

அவன் பிறக்கும்போதே அவனது பெற்றோர் இந்தப் பெயரை வைத்தார்களா அல்லது அவனது மோசமான நடத்தையின் காரணமாக சமூகம் 

அவனுக்கு இந்தப் பெயரைச் சூட்டியதா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அவன் தன் பெயருக்கு முற்றிலும் பொருத்தமானவனாகவே வாழ்ந்தான்.

2. மனைவியின் சாட்சியும் ஒப்புதலும்
நாபாலின் மதியீனத்தைப் பற்றி அவனது சொந்த மனைவி அபிகாயிலே தாவீதிடம் ஒப்புக்கொள்கிறாள். தன் கணவனை எவ்விதத்திலும் நியாயப்படுத்தாமல், அவனது புத்தியீனத்தை அவள் வெளிப்படுத்துகிறாள்.
வசன ஆதாரம்: "அந்தப் பேலியாளின் மனுஷனாகிய நாபாலின்மேல் என் ஆண்டவன் தம்முடைய மனதை வைக்கவேண்டாம்; அவன் பேருக்குத்தக்கதாக அவனிடத்தில் மதியீனம் இருக்கிறது; அவன் பேர் நாபால், மதியீனம் அவனிடத்தில் இருக்கிறது"
(1 சாமு 25:25).
ஒரு மனைவியே தன் கணவனை "மதியீனன்" என்று பிறரிடத்தில் கூறும் அளவிற்கு அவனது காரியங்கள் விவேகமற்றதாக இருந்தன.

3. அரசியல் மற்றும் சூழ்நிலை விவேகமின்மை
அக்காலத்தில் சவுல் ராஜாவின் அதிகாரம் வீழ்ந்து கொண்டிருப்பதையும், தாவீதின் செல்வாக்கு தேசம் முழுவதும் பெருகி வருவதையும் சிறு பிள்ளையும் அறியும். தாவீது இஸ்ரவேலின் அடுத்த ராஜா என்பதைப் பிலிஸ்தியர் முதற்கொண்டு அனைவரும் அறிந்திருந்தனர்.
ஆனால், நாபாலோ சவுல் ராஜாவுக்குப் பயந்து வனாந்தரத்தில் இருந்த தாவீதை ஒரு சாதாரண நாடோடி என நினைத்துத் தூஷித்தான்
(1 சாமு 25:10).
600 ஆயுதமேந்திய வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரும் படையின் தலைவனைத் தன் வார்த்தைகளால் கோபப்படுத்துவது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து என்பதை யோசிக்காததே அவனது அரசியல் விவேகமின்மையைக் காட்டுகிறது.

4. ஆபத்தை அறியாத மூடத்தனம்
(Insensitivity to Danger)
விவேகமுள்ள மனிதன் வரப்போகும் ஆபத்தைக் கண்டு மறைந்து கொள்வான், மூடனோ தீங்கிற்குள் நேராக நடந்து தண்டிக்கப்படுவான் என்று நீதிமொழிகள் கூறுகிறது.
நாபாலோ, தாவீது தன் வம்சத்தையே அழிக்கக் கத்தி எடுத்துப் புறப்பட்டு வரும் வேளையில், அதைப்பற்றி ஏதும் அறியாமல் தன் வீட்டில் குடித்து வெறித்துக் களிப்பாய் இருந்தான்
(1 சாமு 25:36).
தன் ஊழியக்காரர்களோ, மனைவியோ தனக்கு எச்சரிக்கை கொடுக்கக் கூட முடியாதபடி தன் முரட்டுத்தனத்தால் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டான்
(1 சாமு 25:17).

5. சங்கீதக்காரன் தாவீதின் விளக்கம்
நாபாலின் இந்த மதியீனத்தை, தாவீது ராஜா தான் எழுதிய சங்கீதத்தில் ஒரு பொதுவான ஆன்மீக விதியாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
(சங்கீதம் 14:1): "தேவன் இல்லை என்று மதியீனன் தன் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொள்ளுகிறான்."
நாபால் தேவனுடைய அபிஷேகத்தையும், அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பையும் மதிக்காமல் வாழ்ந்ததால், அவன் ஒரு ஆன்மீக மூடனாக (Spiritual Fool) வாழ்ந்து மடிந்தான்.

சுருக்கமாகக் கூறின்,         நாபாலின் "மதியீனம்" அவனது செல்வத்தால் மறைக்கப்பட்டு இருந்தது போலத் தோன்றினாலும், ஒரு நெருக்கடியான சூழ்நிலை வந்தபோது அவனது விவேகமின்மை வெளிப்பட்டு, அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது.

 7}. தேவன் அபிஷேகம் பண்ணினவரை மதியாத குணம்
தாவீது தேவனால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட அடுத்த ராஜா என்பதை நாபால் அறிந்திருக்க வாய்ப்பிருந்தும், அவன் சவுல் ராஜாவின் பக்கமே சாய்ந்திருக்க விரும்பினான். தேவனுடைய திட்டத்திற்கு அவன் மதிப்பளிக்கவில்லை. 
வேத வசனம்: 
"என் ஆண்டவன் கர்த்தருடைய யுத்தங்களை நடத்துகிறவர்... கர்த்தர் என் ஆண்டவனுக்குச் சொன்ன நன்மையின்படியெல்லாம் செய்து, உம்மை இஸ்ரவேலின்மேல் அதிபதியாகக் கட்டளையிடும்போது..." (1 சாமு 25:28,30).
ஆதாரச் சம்பவம்: 
நாபாலின் மனைவி அபிகாயிலுக்குத் தெரிந்திருந்த இந்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வு (தாவீது இஸ்ரவேலின் அதிபதியாவார் என்பது) நாபாலுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் தேவனுடைய மனுஷனைத் தூஷித்ததன் மூலம், தேவனுடைய ஆலோசனையையும், இறையாண்மையையும் அலட்சியம் செய்தான். இதன் விளைவாகவே, தேவன் அவனை அடித்து, அவன் மரித்துப் போனான் 
(1 சாமு 25:38). 

"தேவன் அபிஷேகம் பண்ணினவரை மதியாத குணம்" என்பது நாபால் செய்த பாவங்களிலேயே ஆன்மீக ரீதியாக மிகக் கடுமையான, அவனது மரணத்தைத் தீர்மானித்த முக்கிய குறிப்பாகும்
(1 சாமு 25:38). விவிலியத்தின்படி, கர்த்தரால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டு அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவர்களுக்கு விரோதமாக நடப்பது நேரடியாகத் தேவனுக்கு விரோதமாகச் செய்யும் பாவமாகக் கருதப்படுகிறது.

1. தாவீதின் தெய்வீகத் தெரிந்துகொள்ளுதலை அலட்சியம் செய்தல்
இஸ்ரவேல் தேசத்தின் அடுத்த ராஜாவாகத் தாவீதைச் சாமுவேல் தீர்க்கதரிசி ஏற்கனவே அபிஷேகம் பண்ணியிருந்தார்
(1 சாமு 16:13). நாபாலின் மனைவி அபிகாயிலுக்கும், அவனது வீட்டில் இருந்த வேலைக்காரர்களுக்கும் கூட இந்த ஆன்மீக உண்மை தெரிந்திருந்தது.

அபிகாயிலின் விசுவாசம்:
"கர்த்தர் என் ஆண்டவனுக்குச் சொன்ன நன்மையின்படியெல்லாம் செய்து, உம்மை இஸ்ரவேலின்மேல் அதிபதியாகக் கட்டளையிடும்போது..." என்று அபிகாயில் தாவீதிடம் கூறுகிறாள் (1 சாமு 25:30).
ஆனால் நாபாலோ, தன் ஆன்மீகக் குருட்டுத்தன்மையால், தாவீதை தேவனுடைய அபிஷேகம் பெற்றவராகப் பார்க்காமல், "தன் எஜமானைவிட்டு ஓடிப்போகிற வேலைக்காரன்" என்று கேவலப்படுத்தினான் (1 சாமு 25:10).

2. கர்த்தருடைய யுத்தங்களை மதியாமை
தாவீதும் அவனது மனிதர்களும் வனாந்தரத்தில் சும்மா இருக்கவில்லை; அவர்கள் இஸ்ரவேலின் எல்லைகளைப் பிலிஸ்தியர்களிடமிருந்தும் இதர கொள்ளைக் கூட்டத்தினரிடமிருந்தும் பாதுகாத்து, கர்த்தருடைய யுத்தங்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள் (1 சாமு 25:28).
நாபாலின் மந்தைகளைத் தாவீது பாதுகாத்ததே கர்த்தருடைய ஊழியத்தின் ஒரு பகுதிதான்
(1 சாமு 25:16).
நாபால் அவர்களுக்கு உணவளிக்க மறுத்ததன் மூலம், தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்த தாவீதின் ஊழியர்களையே பட்டினி போடத் துணிந்தான்.

3. சவுலின் அநியாய ஆட்சிக்கு ஆதரவளித்தல்
தாவீதை "ஓடிப்போன அடிமை" என்று நாபால் குறிப்பிட்டதன் மூலம், அவன் தாவீதை அநியாயமாகத் துரத்திக் கொண்டிருந்த சவுல் ராஜாவின் பக்கமே சாய்ந்திருக்க விரும்பினான் என்பதைக் காட்டுகிறது. தேவனுடைய திட்டத்திற்கு (தாவீது ராஜவாவது) கீழ்ப்படிவதை விட, உலக அதிகாரத்திற்கு (சவுல்) பயந்து தேவ மனிதனை அவன் பகைத்துக் கொண்டான்.

4. விவிலியம் எச்சரிக்கும் "அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவர்களின் பாதுகாப்பு"
பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் தேவனால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட தீர்க்கதரிசிகளையோ அல்லது ராஜாக்களையோ தொடுவது மிகப்பெரிய சாபமாகக் கருதப்பட்டது. சவுல் ராஜா தனக்குத் தீமை செய்தபோதும், அவன் கர்த்தரால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவன் என்பதால் தாவீது அவனைக் கொல்லாமல் விட்டார் (1 சாமு 24:6).
(சங்கீதம் 105:15): "நான் அபிஷேகம் பண்ணினவர்களை நீங்கள் தொடாமலும், என் தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் தீங்குசெய்யாமலும் இருங்கள்."
நாபாலோ தேவனுடைய இந்த ஆன்மீக விதியை மீறி, தன் வாயினாலேயே தேவனுடைய அபிஷேகம் பெற்ற தாவீதைத் தூஷித்துத் தீங்கு செய்தான்.

5. மனிதக் கை படாமல் வந்த தெய்வீக நியாயத்தீர்ப்பு
தாவீது கோபமடைந்து நாபாலை வெட்ட வாள் எடுத்துப் புறப்பட்டார் (1 சாமு 25:13). ஆனால், அபிகாயிலின் விவேகமான பேச்சால் தாவீது தன் கைகளினால் பழிவாங்கும் பாவத்தைச் செய்யாமல் பின்வாங்கினார்
(1சாமு 25:32-33).
தேவ மனிதனை அவமதித்த நாபாலுக்குத் தேவனே நேரடியாக நியாயத்தீர்ப்பு வழங்கினார்.
வசன ஆதாரம்: "ஏறக்குறையப் பத்துநாளைக்குப்பின்பு, கர்த்தர் நாபாலை அடித்தார், அவன் மரித்துப்போனான்"
(1 சாமு 25:38).

சுருக்கமாகக் கூறின்,              நாபால் தாவீதை ஒரு சாதாரண ஏழையாக நினைத்து அவமதித்தான். ஆனால், அவன் அவமதித்தது தேவனுடைய அபிஷேகத்தை ஆகும். இதன் விளைவாக, மனிதனுடைய கரம் அவன் மேல் படாமல், தேவனுடைய கரமே நேரடியாக அவனைத் தண்டித்தது.

முடிவுரை
நாபால் மற்றும் தாவீதின் வரலாற்றுச் சம்பவம், உலக செல்வங்கள் ஒருவனுக்கு தற்காலிகப் பெருமையைத் தந்தாலும், இரக்கமும் விவேகமும் இல்லாதபோது அதுவே அவனது அழிவுக்குக் காரணமாகும் என்பதை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது
(1 சாமு 25).
நாபாலிடம் உதவி செய்யக்கூடிய அத்தனை வசதிகளும், சூழ்நிலைகளும் இருந்தன. ஆனாலும், அவனுடைய கடின இருதயம், நன்றியற்றத்தனம், உலகப் பெருமை, பேராசை, குடிவெறி, மதியீனம் மற்றும் தேவனுடைய அபிஷேகத்தை மதியாத குணம் ஆகிய ஏழு தவறுகள் அவனைத் தர்ம சிந்தனையற்ற உலோபியாக மாற்றின
(1 சாமுவேல் 25:3,10,11,36)
மனித இயல்பின்படி தாவீது கோபமடைந்து பழிவாங்கப் புறப்பட்டாலும், தேவன் நாபாலின் விவேகமுள்ள மனைவி அபிகாயிலை அனுப்பி, தாவீதின் கைகளில் இரத்தம் சிந்தாதபடி தடுத்தார் (1 சாமுவேல் 25:32-33). இறுதியில், தேவ மனிதனை அவமதித்து, நன்மைக்குத் தீமை செய்த நாபாலை மனித கரம் தொடாமல், கர்த்தரே நேரடியாக அடித்து நியாயத்தீர்ப்பு வழங்கினார்
(1 சாமுவேல் 25:38).
இச்சம்பவம் இன்று நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம் என்னவென்றால், தேவன் நமக்குக் கொடுக்கும் ஐசுவரியமும் ஆசீர்வாதங்களும் பிறருக்கு உதவி செய்வதற்கே அன்றி, சுயநல ஆடம்பரத்திற்கு அல்ல. "நன்மைக்குத் தீமை செய்கிறவனுடைய வீட்டிலிருந்து தீமை நீங்காது" என்ற வேதாகம எச்சரிக்கையை உணர்ந்து (நீதிமொழிகள் 17:13), நாபாலைப் போன்ற மதியீனராக இராமல், நன்றியுணர்வும் பிறருக்கு உதவும் தாராள மனமும் கொண்டு வாழ நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.
கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக ஆமென்.
கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா
9841711591.