மனிதனை நம்பாதே

மனிதனை நம்பாதே:

மனித நம்பிக்கையின் எல்லைகளும் தெய்வீக பாதுகாப்பும்

விவிலியம் (பைபிள்) மனிதர்களை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; மாறாக, மனிதர்களின் வரம்புகளையும், பலவீனங்களையும் புரிந்து கொண்டு, அவர்கள் மீது வைக்கப்படும் 'முழுமையான நம்பிக்கையை' எச்சரிக்கிறது. மனிதன் களிமண்ணால் உருவாக்கப்பட்டவன், அவனது ஆயுள் மூச்சுக்காற்றைப் போன்றது, அவனது சிந்தனைகள் மாறக்கூடியவை. எனவே, அழியக்கூடிய மனிதனை இறுதிப் புகலிடமாக நம்புவது ஏமாற்றத்தையே தரும் என்று விவிலியம் போதிக்கிறது.

மனிதனை நம்பக் கூடாது என்பதற்கான முதன்மைக் காரணங்கள் இரண்டு வசன ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் விளக்கப்படுகின்றன:

அ}. மனிதனின் எல்லை மற்றும் நிலையற்ற தன்மை

மனிதன் எவ்வளவு அதிகாரமிக்கவனாக இருந்தாலும், அவனது வாழ்வும் ஆற்றலும் தற்காலிகமானவை. அவனால் தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாது என்னும் போது, அவனால் மற்றவர்களுக்கு நிலையான துணையாக இருக்க முடியாது.

வசன ஆதாரம்: "பிரபுக்களையும், இரட்சிப்பு செய்யாத மனுபுத்திரனையும் நம்பாதேயுங்கள். அவனுடைய ஆவி பிரியும், அவன் தன் மண்ணிற்குத் திரும்புவான்; அந்நாளிலே அவன் யோசனைகள் அழியும்" 

(சங்கீதம் 146:3-4).

ஆ}. மனித இருதயத்தின் வஞ்சகம்

மனிதர்களின் எண்ணங்களும், நோக்கங்களும் சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தபடி மாறக்கூடியவை. சுயநலமும் பாவ இயல்பும் கொண்ட மனித இருதயத்தை முழுமையாக நம்புவது ஆபத்தானது என்று தீர்க்கதரிசி எரேமியா குறிப்பிடுகிறார்.

வசன ஆதாரம்: "எல்லாவற்றைப்பார்க்கிலும் இருதயமே திருக்குள்ளதும் மகா கேடுள்ளதுமாயிருக்கிறது, அதை அறியத்தக்கவன் யார்?" 

(எரேமியா 17:9). 

சுருக்கம்:

சுருக்கமாகக் கூறின், 

விவிலியம் மனித உறவுகளைப் புறக்கணிக்கச் சொல்லவில்லை. ஆனால், மனிதனை தேவனாகிய கர்த்தரின் இடத்தில் வைத்து வழிபடவோ, அவனையே இறுதிப் புகலிடமாகக் கருதவோ கூடாது என்கிறது. மனிதர்களை நேசிக்க வேண்டும், ஆனால் கடவுளை மட்டுமே முழுமையாக நம்ப வேண்டும் என்பதே விவிலியத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

1. மனிதர்கள் நிலையற்றவர்கள் (ஆவி அடங்கிவிடும்)

மனிதனின் ஆயுள் அவனது மூச்சுக்காற்றை மட்டுமே சார்ந்துள்ளது. அவன் எவ்வளவு பெரிய தலைவனாக இருந்தாலும் இறக்கும்போது அவனது திட்டங்கள் அழியும். 

வசனம்: 

"மனுஷனை நம்புவதைப் பார்க்கிலும், கர்த்தர் பேரில் பற்றுதலாயிருப்பதே நலம்" 

(சங்கீதம் 118:8).

2. மனித உதவி பயனற்றது (இரட்சிப்பு இல்லை)

மனிதனால் தனது சொந்த வாழ்க்கையையே முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதால், அவன் மற்றவர்களுக்கு நிலையான இரட்சிப்பையோ, பாதுகாப்பையோ வழங்க இயலாது. 

வசனம்: "பிரபுக்களையும், இரட்சிப்பு செய்யாத மனுபுத்திரனையும் நம்பாதேயுங்கள். அவனுடைய ஆவி பிரியும், அவன் தன் மண்ணிற்குத் திரும்புவான்; அந்நாளிலே அவன் யோசனைகள் அழியும்" 

(சங்கீதம் 146:3-4).

3. மனிதனை நம்புவது கடவுளிடமிருந்து விலக்கும்

மனிதனின் பலத்தை நம்பி, தன் சுய ஆற்றலை மட்டுமே சார்ந்திருப்பவர்கள் கடவுளை விட்டுத் தூரமாகிவிடுகிறார்கள். 

வசனம்: 

"மனுஷனை நம்பி, மாம்சமானதைத் தன் பலனாக்கிக்கொண்டு, கர்த்தரை விட்டுத் தன் இருதயத்தைத் திருப்பும் மனுஷன் சபிக்கப்பட்டவன்" (எரேமியா 17:5).

4. மனித வாக்குறுதிகள் ஏமாற்றமளிக்கலாம்

நட்பு, உறவு என்று நெருக்கமாக இருப்பவர்களே கூட சுயநலத்திற்காக அல்லது எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளில் கைவிட வாய்ப்புள்ளது. 

வசனம்: "சிநேகிதனை நம்பவேண்டாம், வழிகாட்டியை விசுவாசிக்கவேண்டாம்; உன் மார்பில் படுத்துறங்குபவளிடம் உன் வாயின் வாசல்களைக் காத்துக்கொள்" 

(மீகா 7:5).

5. தேவனாகிய கர்த்தரின் சக்திக்கு முன் மனிதன் ஒன்றுமில்லை

அளவற்ற செல்வமோ, அரசாட்சியோ இருந்தாலும், கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பின் முன் மனிதன் வெறும் புகாரை விடக் குறைந்தவனே.

வசனம்: "தாழ்ந்தவர்கள் மாயை, உயர்ந்தவர்கள் பொய்; தராசில் நிறுத்தினால் அவர்கள் மாயையிலும் இலேசானவர்கள்" (சங்கீதம் 62:9).

6. மாம்சத்தின் (இயற்கை) ஞானம் குறையுடையது

மனிதனின் புத்திக்கும் அறிவுக்கும் எல்லை உண்டு. அவனது சொந்த சுயநலமும், மாயையான சிந்தனைகளும் கடவுளின் பார்வையில் முட்டாள்தனமாக இருக்கலாம். 

வசனம்: 

"இந்த உலகத்தின் ஞானம் தேவனுக்கு முன்பாகப் பைத்தியமாயிருக்கிறது..." 

(1 கொரி 3:19).

7. தேவனாகிய கர்த்தரின் வாக்குறுதிகள் என்றும் மாறாதவை

மனிதர்கள் தவறிழைக்கக் கூடியவர்கள் என்பதால் அவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைப்பது ஆபத்தாக முடியும். ஆனால் கடவுள் ஒருபோதும் பொய் சொல்லாதவர், அவர் தமது வார்த்தையைக் காப்பாற்றுபவர். 

வசனம்: 

"அவர் உண்மையுள்ளவர்; அவர் உங்களை ஸ்திரப்படுத்தி, தீமையினின்று காப்பார்" 

(2 தெசலோ 3:3).

மனித நம்பிக்கையின் முடிவு மற்றும் தெய்வீகப் புகலிடம்

விவிலியத்தின் ஒட்டுமொத்த போதனைகளின்படி, மனிதர்களை நம்பக் கூடாது என்ற அறிவுரை மனித குலத்தின் மீதான வெறுப்பினால் கூறப்பட்டது அல்ல; அது மனிதனின் பலவீனத்தை உணர்த்தும் ஒரு பேரன்பின் எச்சரிக்கையாகும். மனிதர்கள் ஏமாற்றலாம், கைவிடலாம் அல்லது சூழ்நிலைகளால் மாறலாம். ஆனால், மாறாத அன்பு கொண்ட தேவனாகிய கர்த்தர் ஒருவரே மனித வாழ்வின் நிலையான அடித்தளம் என்பதை விவிலியம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.

மனித நம்பிக்கையின் எல்லையையும் கடவுளின் பேரன்பையும் விளக்கும் இரண்டு இறுதி வசன ஆதாரங்கள்:

1. மனிதனை விட கடவுளே சிறந்த புகலிடம்

மனிதர்களைச் சார்ந்து வாழ்வதை விட, பேரண்டத்தை உருவாக்கிய இறைவனைச் சார்ந்திருப்பதே மனிதனுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பையும் வெற்றியையும் தரும்.

வசன ஆதாரம்: "மனுஷனை நம்புவதைப் பார்க்கிலும், கர்த்தர் பேரில் பற்றுதலாயிருப்பதே நலம்; பிரபுக்களை நம்புவதைப் பார்க்கிலும், கர்த்தர் பேரில் பற்றுதலாயிருப்பதே நலம்." 

(சங்கீதம் 118:8-9).

2. இறை நம்பிக்கையின் ஆசீர்வாதம்

மனிதனை நம்பி வாழ்பவன் வறண்ட நிலத்தைப் போல மாறுவான்; ஆனால், கடவுளை மட்டுமே நம்பி வாழ்பவன் எப்பொழுதும் செழித்தோங்கும் மரத்தைப் போல ஆசீர்வதிக்கப்படுவான்.

வசன ஆதாரம்: "கர்த்தர்மேல் நம்பிக்கைவைத்து, கர்த்தரைத் தன் நம்பிக்கையாகக் கொண்டிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான். அவன் தண்ணீர்க்காலடியிலே நாட்டப்பட்டதும், ஆற்று ஓரமாய் வேர்களை விடுகிறதும்... இலை பச்சையாயிருக்கிறதும்... தப்பாமல் கனிகொடுக்கிறதுமான மரத்தைப்போலிருப்பான்." 

(எரேமியா 17:7-8).

சுருக்கம்:

எனவே, விவிலியத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு இதுதான்: மனிதர்களை அவர்களின் பலவீனங்களோடு நேசியுங்கள், அவர்களுக்கு உதவுங்கள்; ஆனால், உங்கள் வாழ்வின் முழு நம்பிக்கையையும் புகலிடத்தையும் கடவுள் மீது மட்டுமே வையுங்கள். அதுவே ஏமாற்றமில்லாத பேரின்ப வாழ்விற்கு வழிவகுக்கும்.

கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக ஆமென். 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் 

சிலுவை ராஜா. 

9841711591.

https://www.uyarnthamthukkal.in/search