உயர்ந்த முத்துக்கள்.

மனித வரலாற்றில் வழிபாட்டு முறைகள் எப்போதுமே குறிப்பிட்ட எல்லைகளுக்கும், கட்டிடங்களுக்கும், சடங்குகளுக்கும் உட்பட்டதாகவே இருந்து வந்துள்ளன. பழைய உடன்படிக்கையின் காலத்தில், இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் தேவனைத் தேட எருசலேம் ஆலயத்திற்கும், சமாரியர்கள் கெரிசீம் மலைக்கும் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. இடம், பலிபீடம், ஆசாரியத்துவ முறை போன்ற வெளிப்புறக் காரணிகளே ஆராதனையின் தூண்களாகக் கருதப்பட்டன. ஆனால், மானுட வரலாற்றை மாற்றியமைத்த இயேசு கிறிஸ்து இந்த பூமியில் அவதரித்தபோது, வழிபாட்டின் இலக்கணத்தையே முற்றிலும் மாற்றி எழுதினார். சமாரியப் பெண்ணுடனான உரையாடலில் (யோவான் 4), அவர் ஒரு புதிய ஆவிக்குரிய யுகத்தை பிரகடனப்படுத்தினார். அதுவே, "பிதாவை எங்கும் தொழுது கொள்ளும் காலம்" ஆகும். புதிய உடன்படிக்கையின் கீழ், ஆராதனை என்பது கைகளினால் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கும் சடங்கல்ல. அது புவியியல் எல்லைகளைக் கடந்தது; மனித இருதயத்தின் ஆழத்தில் நிகழும் உன்னதமான அனுபவம். தேவன் ஆவியாயிருக்கிறபடியால், அவரை ஆவியோடும் உண்மையோடும் தேடுகிற எவரும், உலகத்தின் எந்த மூலையிலிருந்தும் பிதாவின்...