ஞானஸ்நானம் கிடையாது

தேவனுடைய சபை என்பது கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் சம்பாதிக்கப்பட்ட பரிசுத்தமான சரீரமும், சத்தியத்திற்குத் தூணும் ஆதாரமுமாய் இருக்கிறது 

(1தீமோத் 3:15). சபை ஒழுங்குமுறைகளும் பாரம்பரியங்களும் விசுவாசிகளை கிறிஸ்துவின் அன்பிற்குள்ளும் வேத ஒழுக்கத்திற்குள்ளும் வழிநடத்த வேண்டுமே தவிர, அவை ஆவிக்குரிய பாரபட்சங்களுக்கும் வேத முரண்பாடுகளுக்கும் வழிவகுத்துவிடக் கூடாது.

விசுவாசிகளின் வெளிப்புற அலங்காரத்தைக் (நகைகள் அணிவதைக்) காரணம் காட்டி, இரட்சிப்பின் அடையாளமாகிய ஞானஸ்நானத்தை மறுக்கும் அதே வேளையில், அவர்களின் காணிக்கைகளையும் தசமபாகங்களையும் மட்டும் சபையின் பொருளாதாரத் தேவைகளுக்காக ஏற்றுக்கொள்வது என்பது தார்மீக ரீதியாகவும் ஆவிக்குரிய ரீதியாகவும் பெரும் கேள்விகளை எழுப்புகிறது. தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் என்பது வெளிப்புறச் சடங்காச்சாரங்களிலோ அல்லது பணத்திலோ தங்கியிருப்பது அல்ல; அது உத்தம இருதயத்தோடும் ஆவியோடும் உண்மையோடும் செய்யும் வழிபாட்டிலேயே தங்கியிருக்கிறது (யோவான் 4:24). இந்த ஆவிக்குரிய ஆழமான சிந்தையோடு, திருச்சபை நிர்வாகத்தில் வேதாகம நீதியும் தார்மீக உத்தமமும் எவ்வாறு காக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இந்த ஆய்வில் விரிவாகக் காண்போம்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், 

ஒருவர் நகை அணிந்திருக்கிறார் என்பதற்காக அவருக்கு ஞானஸ்நானம் மறுக்கப்படும்போது, அவரிடமிருந்து காணிக்கை மற்றும் தசமபாகங்களை மட்டும் பெற்றுக் கொள்வது வேதாகம ரீதியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் முற்றிலும் தவறான, முரணான ஒரு காரியமாகும்.

1. இரட்டை நிலைப்பாடு (Double Standard)

ஒரு விசுவாசி நகை அணிந்திருப்பதால் அவர் "பாவத்தில் வாழ்கிறார்" அல்லது "சபையின் பரிசுத்தத்திற்குத் தகுதியற்றவர்" என்று கூறி அவருக்கு ஞானஸ்நானம் மறுக்கப்படுமானால், அதே நபர் கொடுக்கும் பணமும் காணிக்கையும் மட்டும் எப்படி பரிசுத்தமானதாக மாற முடியும்?

நகை அணிந்த ஒருவரை ஞானஸ்நானத்திற்குத் தகுதியற்றவராகக் கருதும் சபை, அவருடைய காணிக்கையைப் பெறவும் தகுதியற்றதாகவே கருத வேண்டும். இல்லையெனில், அது ஆவிக்குரிய காரியங்களில் பாரபட்சம் காட்டுவது போலாகிவிடும்.

2. காணிக்கை என்பது தேவனோடுள்ள உறவின் அடையாளம்

வேதாகமத்தின்படி, காணிக்கை என்பது வெறுமனே சபையை நடத்துவதற்கான பணம் அல்ல; அது ஒரு விசுவாசி தேவனுக்குச் செலுத்தும் ஆராதனை.

இயேசு பலிபீடத்தின் காணிக்கையைக் குறித்துச் சொல்லும்போது: 

"நீ பலிபீடத்தினிடத்தில் உன் காணிக்கையைச் செலுத்த வந்து, உன்பேரில் உன் சகோதரனுக்குக் குறை உண்டென்று அங்கே நினைவுகூர்வாயாகில், அங்கே பலிபீடத்தின்முன் உன் காணிக்கையை வைத்துவிட்டுப்போய், முன்பு உன் சகோதரனோடே ஒப்புரவாகு; பின்பு வந்து உன் காணிக்கையைச் செலுத்து" 

(மத்தேயு 5:23-24) என்றார்.

இதன் ஆவிக்குரிய அர்த்தம் என்னவென்றால், இருதயமும் நல்மனசாட்சியும் தேவனுக்கு முன்பாகச் சரியாக இல்லாதபோது செலுத்தப்படும் காணிக்கையை தேவன் ஏற்பதில்லை. 

சபை ஒருவரைத் தகுதியற்றவர் என்று ஒதுக்கிவிட்டு, அவர் பணத்தை மட்டும் வாங்குவது வேத போதனைக்கு எதிரானது.

3. அப்போஸ்தலர் காலத்து உதாரணம் (பண ஆசைக்கு எச்சரிக்கை)

புதிய ஏற்பாட்டில், தேவனுடைய ஆவிக்குரிய வரங்களையோ அல்லது சபையின் ஆசீர்வாதங்களையோ பணத்தைக் கொடுத்துப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று அப்போஸ்தலர்கள் திட்டவட்டமாகக் கூறினர்.

சீமோன் என்ற மந்திரவாதி பணத்தைக் கொடுத்து தேவனுடைய ஆவியைப் பெற முயன்றபோது, பேதுரு அவனிடம்: "தேவனுடைய வரத்தைப் (தானத்தைப்) பணத்தினாலே சம்பாதித்துக்கொள்ளலாமென்று நீ நினைத்தபடியால் உன் பணம் உன்னோடேகூட நாசமாய்ப் போகக்கடவது" (அப்போஸ்தலர் 8:20) என்று கடிந்துகொண்டார்.

சபைகளில் ஆவிக்குரிய கட்டளைகளுக்கு (ஞானஸ்நானம்) ஒரு விதியையும், பண விஷயங்களுக்கு (காணிக்கை) மற்றொரு விதியையும் வைப்பது விசுவாசிகளை இடறலடையச் செய்யும்.

முடிவுரை

சபைகளின் பாரம்பரியத்தின்படி நகை அணியக் கூடாது என்ற சட்டத்தை ஒரு சபை பின்பற்ற விரும்பினால், அதை முழுமையான ஆவிக்குரிய ஒழுக்கத்தோடு செய்ய வேண்டும். நகையைக் காரணம் காட்டி இரட்சிப்பின் அடையாளமாகிய ஞானஸ்நானத்தை மறுக்கும் அதே வேளையில், அவர்களிடம் காணிக்கையைப் பெறுவது "மனுஷன் முகத்தைப் பார்க்கும் மற்றும்" பொருளாதாரத்தை மட்டும் மையமாகக் கொண்ட தவறான நடைமுறையாகவே பார்க்கப்படும். 

தேவன் ஆவியோடும் உண்மையோடும், உத்தம இருதயத்தோடும் கொடுக்கப்படும் காணிக்கையையே விரும்புகிறார்.

கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா. 

9841711591.