பிரபல ஊழியர்களை பயன்படுத்துவது சரிதானா ?

இன்றைய நவீன கிறிஸ்தவ உலகிலும் திருச்சபைகளிலும் 'பிரபல கலாச்சாரம்' (Celebrity Culture) என்பது ஆழமாக ஊடுருவியுள்ளது. ஒரு திருச்சபையின் சிறப்புக்கூட்டங்கள், வாலிபர் முகாம்கள் அல்லது பெருவிழாக்களுக்கு ஊழியர்களை அழைக்கும்போது, அவர்களுடைய ஆவிக்குரிய தகுதியை விட, அவர்களுக்கு இருக்கும் உலகப் புகழ், சமூக ஊடகப் பின்தொடர்பவர்கள் (Followers), மற்றும் மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் பிரபலத்தன்மையே முக்கிய காரணியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

பெயர் தெரியாத, கிராமப்புறங்களில் அல்லது எளிய முறையில் உண்மையாக உழைக்கும் ஊழியர்கள் பல நேரங்களில் திருச்சபைகளால் தரம் பிரிக்கப்பட்டுப் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். இத்தகைய அணுகுமுறை உலக ரீதியான வணிக நோக்கம் மற்றும் கூட்டத்தைக் கூட்டுவதற்கான உத்தியாக இருக்கலாம். ஆனால், ஆவிக்குரிய ரீதியிலும், விவிலியப் (வேதாகம) பார்வையிலும் இது முற்றிலும் தவறான ஒன்றாகும். தேவன் மனிதர்களுடைய அந்தஸ்தையோ, உலகப் புகழையோ பார்த்துத் தன் ஊழியர்களைத் தெரிந்துகொள்வதில்லை.

எனவே, திருச்சபைகளில் நிலவும் இந்த மனிதக் குறைபாட்டிற்கான காரணங்கள் என்ன, இது ஏன் வேதாகமத்தின்படி தவறானது என்பதைப் பரிசுத்த வேதாகமத்தின் தீர்க்கமான சத்தியங்களின் அடிப்படையில் விரிவாகக் காண்போம்.

1. தேவன் மனிதனுடைய முகத்தைப் பார்க்கிறதில்லை

தேவன் ஊழியர்களின் உலகப் புகழையோ அல்லது வெளித்தோற்றத்தையோ பார்ப்பதில்லை. அவர் இருதயத்தையே பார்க்கிறார். 

"மனுஷன் முகத்தைப் பார்ப்பான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்" 

(1சாமு 16:7).

"தேவன் பட்சபாதமுள்ளவர் அல்ல" 

(அப் 10:34).

2. உலகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களையே தேவன் தெரிந்துகொள்கிறார்

உலகக் கண்ணோட்டத்தில் பலவீனமாகவும், பிரபலம் இல்லாமலும் இருப்பவர்களைக் கொண்டே தேவன் பெரிய காரியங்களைச் செய்கிறார்.

"ஞானிகளை வெட்கப்படுத்தும்படி தேவன் உலகத்தில் பைத்தியமானவைகளைத் தெரிந்துகொண்டார்" (1 கொரி 1:27).

உலகப் புகழைத் தேடுவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் முறைமை அல்ல.

3. சபை என்பது கிறிஸ்துவின் சரீரம்; எல்லா அவயவங்களும் முக்கியம் 

சபையில் உள்ள ஒவ்வொரு ஊழியருக்கும் ஒரு தனித்துவமான கிருபை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. சிறிய ஊழியர்களைப் புறக்கணிப்பது சரீரத்தை பலவீனப்படுத்தும்.

"கண்ணானது கையைப்பார்த்து: நீ எனக்கு வேண்டியதில்லை என்று சொல்லவும் கூடாது" 

(1 கொரி 12:21).

பிரபலம் இல்லாத ஊழியர்களின் மூலமாகவும் தேவன் சபைக்குத் தேவையான ஆவிக்குரிய ஆகாரத்தைத் தர முடியும்.

4. பட்சபாதம் பார்ப்பது பாவம் என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது

வெளித்தோற்றத்தை வைத்தோ அல்லது அந்தஸ்தை வைத்தோ ஊழியர்களைத் தரம் பிரிப்பது கிறிஸ்தவ அன்பிற்கு எதிரானது.

"நீங்கள் பட்சபாதமுள்ளவர்களாயிருந்தால், பாவஞ்செய்து, நியாயப்பிரமாணத்தினால் குற்றவாளிகளாகத் தீர்க்கப்படுவீர்கள்" (யாக்கோபு 2:9).

பெரிய ஊழியர்களுக்கு ஒரு நீதியும், எளிய ஊழியர்களுக்கு ஒரு நீதியும் காட்டுவது சபைக்கு அழகல்ல.

5. இயேசு கிறிஸ்து எளியவர்களையே ஊழியத்திற்குத் தேர்ந்தெடுத்தார்

இயேசு உலகிற்கு வந்தபோது அக்காலத்து பிரபலமான பரிசேயர்களையோ அல்லது வேதபாரகர்களையோ சீடர்களாக அழைக்கவில்லை. மாறாக, பிரபலம் இல்லாத சாதாரண மீனவர்களையே அழைத்தார்.

"அவர்கள் பேதுருவும் யோவானும் பேசின தைரியத்தைக் கண்டு, அவர்கள் படிப்பறியாதவர்களென்றும் பேதைமையுள்ளவர்களென்றும் அறிந்தபடியினால் ஆச்சரியப்பட்டு..." 

(அப் 4:13).

6. பெருமையும் புகழும் தேவனுக்குப் பிரியமில்லாதவை

பிரபலமான ஊழியர்களை மட்டுமே அழைப்பது சில நேரங்களில் சபைகளில் மனிதர்களை உயர்த்தும் பெருமைக்கு வழிவகுக்கும்.

"மனிதருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது" 

(லூக்கா 16:15).

ஊழியத்தின் நோக்கம் கிறிஸ்துவை உயர்த்துவதே தவிர, மனிதர்களை அல்ல. 

7. அந்தரங்கத்தில் கிரியை செய்யும் தேவனுடைய கிருபை

பெயர் தெரியாத பல ஊழியர்கள் உண்மையாக ஜெபித்து, தேவனுக்காக உழைக்கிறார்கள். தேவன் அவர்களுடைய ஊழியத்தையே கனப்படுத்துகிறார்.

"அந்தரங்கத்தில் பார்க்கிற உன் பிதா உனக்கு வெளியரங்கமாய் பலனளிப்பார்" (மத்தேயு 6:6).

மேடைகளில் பிரகாசிப்பதை விட, தேவனுடைய பார்வையில் உண்மையாக இருப்பதே முக்கியம்.

எனவே, பிரபலம் இல்லாத ஊழியர்களைப் புறக்கணிப்பது வேதத்தின்படி தவறான செயலாகும். சபை தலைவர்கள் ஆவிக்குரிய தகுதியையும் தேவ அழைப்பையும் மட்டுமே பார்க்க வேண்டுமே தவிர, உலகப் புகழை அல்ல.

சுருக்கமாக 

திருச்சபைகளில் பிரபலமான ஊழியர்களுக்கு மட்டுமே மேடை கொடுப்பதும், பிரபலம் இல்லாதவர்களைப் புறக்கணிப்பதும் கிறிஸ்துவின் போதனைகளுக்கும் வேதாகம நெறிமுறைகளுக்கும் முற்றிலும் எதிரானதாகும். சபை என்பது உலகப் புகழைப் பாராட்டும் அரங்கம் அல்ல; அது தேவனுடைய அன்பையும் நீதியையும் வெளிப்படுத்தும் பரிசுத்த ஸ்தலமாகும். உலகக் கண்ணோட்டத்தில் சிறியவர்களாகத் தோன்றும் ஊழியர்களின் மூலமாகவே தேவன் பல நேரங்களில் சபைகளுக்குத் தேவையான ஆவிக்குரிய எழுப்புதலையும், ஆழமான சத்தியங்களையும் கட்டளையிடுகிறார்.

எனவே, திருச்சபைகளும் அதன் தலைவர்களும் மனிதர்களுடைய பிரபலத்தையோ, வசீகரத்தையோ (Charisma) நம்புவதை விடுத்து, ஊழியர்களின் ஆவிக்குரிய தகுதி, உண்மைத்தன்மை மற்றும் தேவ அழைப்பை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். எளிய ஊழியர்களைக் கனப்படுத்தி, அவர்களுக்குச் சம வாய்ப்பளிக்கும்போதுதான் சபை ஆரோக்கியமான ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியைப் பெற முடியும். மனிதர்களை உயர்த்துவதை நிறுத்தி, கிறிஸ்துவை மட்டுமே உயர்த்தும்போது திருச்சபைகளில் உண்மையான தேவ மகிமை வெளிப்படும்.

கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக ஆமென் 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

9841711591.