தேசத்திற்கான ஜெபம் வெறும் வீணே...

தேவனுடைய ஊழியத்தில் ஈடுபடும் ஒரு சிலர், தேசத்திற்காகப் பிரார்த்திப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு, தங்களிடம் உள்ள பெரும் பொருளாதார வசதிகளைத் தேசத்தின் ஆன்மீக மற்றும் சமூகத் தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்தாமல், தங்களது சொந்த ஊழியம் மற்றும் ஆடம்பரங்களுக்கே செலவிடுவது இன்று பெரிய விவாதப் பொருளாக உள்ளது.

இது குறித்து பொதுவான கருத்துகளையும், இதற்கு ஆதாரமான வேத வசனங்களையும் கீழே காணலாம்:

1. உண்மையான மனதுருக்கம் வெறும் சொல்லில் இல்லை:

பல ஊழியர்கள் மேடையில் தேசத்திற்காகக் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள். ஆனால், வேதம் சொல்கிறது: "அன்பானது கிரியையினாலும் உண்மையினாலும் இருக்கவேண்டும்"

 (1 யோவான் 3:18). வெறும் அழுகை மாற்றத்தைக் கொண்டுவராது; கையில் உள்ள பொருளைக் கொண்டு தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காகப் பிறருக்கு உதவுவதே உண்மையான அன்பு.

உலகத்தை கலக்கும் தமிழக ஊழியர்கள்:

உலகம் முழுவதும் ஊழியம் செய்கிற ஊழியர்கள் எனக்கு தரிசனம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, உலகம் முழுவதும் எங்கள் மூலமாகத்தான் எழுப்புதல் என்று பேசுகிறவர்கள் வெறும் ஜெபத்தை மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுப்பதும் மற்றும் ஜெப முகாம்களை நடத்துவதும் அதன் மூலமாக மகிழ்வதுமான காரியங்களை செய்து வருகிறார்கள். 

ஆனால் தேவனுடைய பிள்ளைகள் தன்னுடைய உழைப்பின் மூலமாக கொடுத்த காணிக்கைகள் அவர்களுடைய வாழ்க்கைக்காக அவர்களுடைய தனிப்பட்ட ஊழியங்களுக்காகவும் செலவிடப்படுகிறது. மற்ற கிராம ஊழியம் மற்றும் ஒவ்வொரு மாவட்ட ரீதியாக பணங்கள் செலவழிக்கப்படவில்லை. அதாவது கிறிஸ்துவின் ராஜ்ஜியம் பணிக்கு இவர்கள் எந்தவித உதவியும் செய்யவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. கடமைக்காக திருச்சபைகளுக்கு ஒரு மைக் செட் அல்லது சில கூரைகள் வைக்கும் பணிகள், அல்லது ஒரு லட்சம் இரண்டு லட்சமோ அதிகபட்ச தொகையாக வழங்கப்படுவது மாத்திரமே நடைபெறுகிறது இதுவும் சில ஊழியர்கள் மாத்திரம் மட்டுமே செய்து வருகிறார்கள்.

2. ராஜ்யப் பணி என்பது சுவிசேஷப் பரவலும் ஏழைப் பங்களிப்புமே:

பணம் படைத்த ஊழியர்கள் பெரும்பாலும் பெரிய கட்டிடங்களைக் கட்டுவதிலேயே கவனம் செலுத்துகிறார்கள். ஆனால், இயேசு சொன்ன 'தேவனுடைய ராஜ்யம்' என்பது நசுக்கப்பட்டவர்களுக்கும், சுவிசேஷம் சென்றடையாத இடங்களுக்கும் ஊழியர்களை அனுப்புவதாகும். "முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்" 

(மத்தேயு 6:33).

3. உக்கிராணத்துவப் பொறுப்பு (Stewardship):

ஊழியர்களிடம் சேரும் பணம் அவர்களுடையது அல்ல, அது கர்த்தருடையது. அதைத் தவறாகக் கையாளுவது தேவனுக்கு விரோதமான காரியம். "உக்கிராணக்காரன் உண்மையுள்ளவனாய் இருக்க வேண்டும்" 

(1 கொரி 4:2) என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது. 

4. சுய விளம்பரமும் ஆடம்பரச் செலவுகளும்:

தேசத்தின் பெயரால் நிதி திரட்டிவிட்டு, அதைத் தங்களது 'ஊழிய சாம்ராஜ்யத்தை' (Personal Empire) விரிவாக்கப் பயன்படுத்துவது கண்டிக்கத்தக்கது. "மனுஷர் காணவேண்டுமென்று அவர்களுக்கு முன்பாக உங்கள் தர்மத்தைச் செய்யாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்" (மத்தேயு 6:1).

5. எளிய ஊழியர்களைக் கைவிடுதல்:

தேசத்தின் குக்கிராமங்களில் வசதிகள் இல்லாமல் ஊழியம் செய்யும் ஊழியர்களுக்கு உதவாமல், பல கோடிகளைச் சொத்துக்களாக வைத்திருப்பது ஆதி திருச்சபையின் முறைக்கு எதிரானது. அன்று, "அவர்களில் ஒருவனுக்கும் ஒன்றும் குறைவாயிருக்கவில்லை" (அப்போ 4:34) - ஏனெனில் செல்வந்தர்கள் தாராளமாகக் கொடுத்தனர்.

6. நியாயத்தீர்ப்பு ஊழியர்களுக்குக் கடுமையானது:

தேவனுடைய பெயரால் வசூலிக்கப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாய்க்கும் ஊழியர்கள் கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டும். "அநேகருக்குப் போதகராகாதிருப்பீர்களாக; போதகராகிய நாம் அதிக ஆக்கினையை அடைவோம்" (யாக்கோபு 3:1).

7. நிதியின் நோக்கம் ஆத்தும ஆதாயமே:

பணம் என்பது ஊழியம் செய்வதற்கான ஒரு கருவி மட்டுமே, அதுவே இலக்காகிவிடக் கூடாது. ஒரு தேசத்தின் மீதான உண்மையான கண்ணீர் இருக்குமானால், அந்த தேசத்தின் ஆன்மீகப் பசி தீரவும், வறுமை ஒழியவும் தாராளமான நிதிப் பங்களிப்பு அவசியம். "பொருளாசை எல்லாத் தீமைக்கும் வேராயிருக்கிறது" 

(1 தீமோ 6:10). 

முடிவு: 

ஊழியர்கள் தங்கள் வசதிகளைத் தேசத்தின் எழுப்புதலுக்காகவும், நலிந்த ஊழியர்களுக்காகவும் செலவிடும்போதுதான் அவர்களது கண்ணீருக்கு மதிப்பிருக்கும்.

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா. 

WhatsApp 98417111591.