ஆலயமா, கிறிஸ்துவா எதற்கு அதிக முக்கியத்துவம்

இயேசு கிறிஸ்துவை விட ஆலயம் தான் பெரியதா ?

கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின்படி, எதையும் விட—ஆலயத்தைக் கூட—இயேசு கிறிஸ்துவையே நாம் முதன்மையாக நேசிக்க வேண்டும். ஆலயம் என்பது தேவன் தங்கும் இடம், ஆனால் இயேசுவே அந்த தேவன். 

இயேசுவை விட ஆலயத்தை உயர்த்துவது ஏன் சரியல்ல என்பதற்கான முக்கிய காரணங்கள்.

1) இயேசு ஆலயத்தை விடப் பெரியவர்: 

"ஆலயத்திலும் பெரியவர் இங்கே இருக்கிறார் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்" (மத்தேயு 12:6). ஆலயத்தை உருவாக்கியவரே அவர்தான் என்பதால், படைப்பை விட படைத்தவரே மேலானவர்.

ஆம், இயேசு கிறிஸ்து ஆலயத்தை விடப் பெரியவர் வசன ஆதாரங்களோடு காண்போம். 

மத்தேயு 12:6 வசனம்: ஓய்வுநாளைக் குறித்துப் பரிசேயர்கள் இயேசுவிடம் வாதிட்டபோது, அவர் மிகத் தெளிவாக, "ஆலயத்திலும் பெரியவர் இங்கே இருக்கிறார் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்" என்றார். இது இயேசுவின் தெய்வீக அதிகாரத்தைக் காட்டுகிறது.

சிருஷ்டிகர் vs சிருஷ்டி: ஆலயம் என்பது மனிதக் கரங்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு தங்குமிடம் 

(2 நாளா 2:6). 

ஆனால், அந்த ஆலயத்தின் மகிமைக்குக் காரணமான தேவனே மனித உருவில் இயேசுவாக வந்தார். எனவே, கட்டடத்தை விட அதைக் கட்டியவரும், அதில் தங்குபவருமே பெரியவர்.

உண்மையான பலிப்பீடம்: 

பழைய ஏற்பாட்டு ஆலயத்தில் மிருக பலிகள் செலுத்தப்பட்டன. ஆனால் இயேசு, தம்மையே ஒரேமுறை நித்திய பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார் (எபிரெயர் 9:11-12). பலி செலுத்தும் இடத்தை விட, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கும் தேவ ஆட்டுக்குட்டியே மேலானவர்.

நித்தியமானவர்: எருசலேம் ஆலயம் பலமுறை இடிக்கப்பட்டது, இறுதியில் கி.பி. 70-ல் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டது. ஆனால் இயேசுவோ நேற்று, இன்று, என்றும் மாறாதவர்; அவர் நித்தியமானவர் (எபிரெயர் 13:8).

ஆலயத்தின் நோக்கம் இயேசுவே: 

பழைய ஏற்பாட்டு ஆலயம், வரப்போகிற மெசியாவாகிய இயேசுவுக்கு ஒரு 'நிழலாக' மட்டுமே இருந்தது 

(கொலோ 2:17). நிழலை விட நிஜமாகிய இயேசுவே மேன்மையானவர். 

ஆலயம் என்பது தேவனைச் சந்திக்கும் இடம், ஆனால் இயேசுவே தேவன்.

2) இயேசுவே உண்மையான ஆலயம்: 

எருசலேம் ஆலயம் இடிக்கப்படும் என்று இயேசு கூறினார். அவர் தம்முடைய சரீரமாகிய ஆலயத்தைக் குறித்தே பேசினார் 

(யோவான் 2:19-21). நிழலை விட நிஜமாகிய இயேசுவே முக்கியம்.

சரீரமாகிய ஆலயம்: யூதர்கள் எருசலேம் ஆலயத்தைக் குறித்துப் பெருமைப்பட்டபோது, இயேசு: 

"இந்த ஆலயத்தை இடித்துப்போடுங்கள், மூன்று நாளைக்குள்ளே இதை எழுப்புவேன்" என்றார். அவர் தம்முடைய சரீரமாகிய ஆலயத்தைக் குறித்தே அப்படிப் பேசினார் 

(யோவான் 2:19-21). 

இதன் மூலம், கல்லால் ஆன கட்டடத்தை விடத் தம்முடைய ஜீவனுள்ள சரீரமே உண்மையான ஆலயம் என்பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

தேவன் வாசம் செய்யும் இடம்: 

பழைய ஏற்பாட்டு ஆலயத்தில் தேவனுடைய மகிமை (ஷெக்கினா) தங்கியிருந்தது. ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டில், "வார்த்தை மாம்சமாகி, நமக்குள்ளே வாசம்பண்ணினார்; அவருடைய மகிமையைக் கண்டோம்" 

(யோவான் 1:14). தேவன் மனிதர்களோடு தங்கும் உண்மையான 'தங்குமிடம்' இயேசுவே.

தேவனோடு ஒப்புரவாக்கும் இடம்:

ஆலயத்தின் நோக்கம் பாவியான மனுஷன் பரிசுத்தமான தேவனைச் சந்திப்பதாகும். இயேசு கூறுகிறார்: "நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்" 

(யோவான் 14:6). எனவே, தேவனையும் மனிதனையும் இணைக்கும் 

உண்மையான சந்திப்பு மையம் இயேசுவே.

திரைசீலை கிழிக்கப்பட்டது: இயேசு சிலுவையில் மரித்தபோது, ஆலயத்தின் திரைசீலை மேலிருந்து கீழ்வரை இரண்டாகக் கிழிந்தது (மத்தேயு 27:51). 

இது, கட்டடமாகிய ஆலயத்தின் வழிபாட்டு முறை முடிவுக்கு வந்து, இயேசுவின் மூலமாக நேரடியாகத் தேவனைச் சந்திக்கும் புதிய வழி திறக்கப்பட்டதைக் காட்டுகிறது.

நித்திய ஆலயத்தில் விளக்கு: 

பரலோக எருசலேமைப் பற்றிய தரிசனத்தில், யோவான் அங்கே ஒரு ஆலயத்தைக் காணவில்லை. "சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகிய கர்த்தரும் ஆட்டுக்குட்டியானவருமே (இயேசு) அதற்கு ஆலயமாயிருக்கிறார்கள்" என்று வேதம் கூறுகிறது 

(வெளிப் 21:22). 

 பழைய ஏற்பாட்டு ஆலயம் ஒரு முன்நிழல் மட்டுமே; இயேசுவே அந்த நிழலின் நிஜம்.

3)நாமே தேவனுடைய ஆலயம்: 

புதிய ஏற்பாட்டின்படி, ஒரு கட்டடம் அல்ல, விசுவாசிகளாகிய நாமே பரிசுத்த ஆவியானவர் தங்கும் ஆலயம் 

(1 கொரி 6:19). 

எனவே செங்கல், கற்களை விட நமக்குள் இருக்கும் கிறிஸ்துவே முக்கியம் 

விசுவாசிகளாகிய நாமே தேவனுடைய ஆலயம் என்பது ஒரு உன்னதமான சத்தியம்.

பரிசுத்த ஆவியின் வாசம்: 

"உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்று அறியீர்களா?" 

(1 கொரி 6:19). 

தேவன் இப்போது கற்களால் ஆன கட்டிடத்தில் அல்ல, விசுவாசிகளின் இருதயத்தில் வசிக்கிறார்.

விலையேறப்பெற்ற மீட்பு: 

நாம் சுயாதீனர் அல்ல, இயேசுவின் இரத்தத்தினால் கிரயத்துக்குக் கொள்ளப்பட்டவர்கள். எனவே, நம்முடைய சரீரமும் ஆவியும் தேவனுக்குச் சொந்தமான 'ஆலயம்' என்பதால், அவற்றைக் கொண்டு தேவனை மகிமைப்படுத்த வேண்டும்.

ஜீவனுள்ள கற்கள்: "நீங்களும் ஜீவனுள்ள கற்களைப்போல ஆவிக்கேற்ற மாளிகையாகக் கட்டப்பட்டு வருகிறீர்கள்" 

(1 பேதுரு 2:5). 

சபை என்பது ஒரு கட்டிடம் அல்ல, அது இயேசுவை விசுவாசிக்கும் மக்களின் கூட்டமைப்பு. ஒவ்வொரு விசுவாசியும் அந்த ஆவிக்குரிய மாளிகையின் ஒரு அங்கமே.

தேவனுடைய தங்குமிடம்: 

"நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களென்றும், தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருக்கிறாரென்றும் அறியீர்களா?" (1 கொரி 3:16). 

பழைய ஏற்பாட்டில் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருந்த தேவ பிரசன்னம், இப்போது கிறிஸ்துவுக்குள் நமக்குள் இருக்கிறது.

பரிசுத்தத்தைப் பேணுதல்: தேவனுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமானது; அந்த ஆலயம் நீங்களே 

(1 கொரி 3:17). 

ஒரு கட்டிடத்தை நாம் எவ்வளவு சுத்தமாகப் பராமரிக்கிறோமோ, அதைவிட அதிகமாக நம்முடைய இருதயத்தையும் வாழ்க்கையையும் பாவமில்லாமல் பரிசுத்தமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும். 

 ஆலயம் என்பது நாம் கூடி ஆராதிக்கும் இடம், ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவருமே தேவன் வாழும் நடமாடும் ஆலயங்கள். 

4) உண்மையான வழிபாடு ஆவியோடும் உண்மையோடும் இருக்க வேண்டும்: 

சமாரிய ஸ்திரீயிடம் பேசும்போது, குறிப்பிட்ட மலையிலோ அல்லது எருசலேமிலோ மாத்திரமல்ல, எங்கும் ஆவியோடும் உண்மையோடும் தொழுதுகொள்வதே முக்கியம் என்று இயேசு கற்பித்தார் (யோவான் 4:23-24) 

இயேசு கிறிஸ்து சமாரிய ஸ்திரீயுடன் பேசும்போது, வழிபாட்டின் மிக முக்கியமான மாற்றத்தை வெளிப்படுத்தினார். 

"உண்மையான வழிபாடு ஆவியோடும் உண்மையோடும் இருக்க வேண்டும்" (யோவான் 4:23-24) என்பதன் ஆழமான அர்த்தங்கள்.

இடம் முக்கியமல்ல: யூதர்கள் எருசலேமிலும், சமாரியர்கள் கெரிசீம் மலையிலும் தொழுதுகொள்ள வேண்டும் என்று வாதிட்டனர். ஆனால் இயேசு, தேவன் ஒரு இடத்திற்குள் (ஆலயத்திற்குள்) மட்டும் அடைபட்டவர் அல்ல என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினார். எங்கே இருந்தாலும் அவரைத் தொழுதுகொள்ளலாம்.

தேவன் ஆவியாயிருக்கிறார்: தேவன் ஒரு மனித உருவமோ அல்லது ஜடப்பொருளோ அல்ல; அவர் ஆவியாயிருக்கிறார். எனவே, அவரைத் தொழுதுகொள்வதும் வெளிப்புறச் சடங்குகளால் (பலி செலுத்துதல், வாசனையூட்டுதல்) அல்லாமல், ஆவிக்குரிய ரீதியில் இருக்க வேண்டும்.

ஆவியோடும் (In Spirit): 

இது நம்முடைய ஆத்துமாவின் ஆழத்திலிருந்து வரும் வழிபாட்டைக் குறிக்கிறது. வெறும் உதடுகளினால் பாடுவதோ அல்லது கடமைக்காக ஆலயத்திற்குச் செல்வதோ வழிபாடு அல்ல; பரிசுத்த ஆவியானவரின் துணையோடு நம் உள்ளம் அவரோடு இணைவதே உண்மையான வழிபாடு.

உண்மையோடும் (In Truth): 

இது தேவனுடைய வார்த்தையின்படி (சத்தியத்தின்படி) தொழுதுகொள்வதைக் குறிக்கிறது. மாயமற்ற இருதயத்தோடும், நம்முடைய பாவங்களை மறைக்காமல் உண்மையுள்ளவர்களாய் அவரிடத்தில் வருவதையுமே இது குறிக்கிறது.

பிதா இப்படிப்பட்டவர்களையே தேடுகிறார்: 

ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலயத்தையோ அல்லது விலையுயர்ந்த காணிக்கைகளையோ தேவன் தேடுவதில்லை; மாறாக, ஆவியோடும் உண்மையோடும் தன்னைத் தேடும் தனிமனிதர்களையே அவர் தேடுகிறார்.

உண்மையான வழிபாடு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட 'கட்டடத்தில்' நடக்கும் நிகழ்ச்சி அல்ல, அது நம் 'இருதயத்தில்' இறைவனோடு ஏற்படும் ஒரு உயிருள்ள தொடர்பு.

5) முதலாவது கட்டளை: 

"உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும்... அன்பு கூருவாயாக" என்பதே முதன்மையான கட்டளை 

(மத்தேயு 22:37). 

இதில் கட்டடங்களுக்கு இடமில்லை, தேவன் மட்டுமே முதலிடம்.

வேதாகமத்தின்படி அனைத்துக் கற்பனைகளிலும் முதலாவது மற்றும் பிரதானமான கற்பனை அன்பைப் பற்றியதே தவிர, ஆலயச் சடங்குகளைப் பற்றியது அல்ல. அதன் முக்கியத்துவம்:

முழுமையான அன்பு: "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும் அன்புகூருவாயாக; இது முதலாம் பிரதான கற்பனை" 

(மத்தேயு 22:37-38). ஒரு கட்டிடத்தை நேசிப்பதை விட, தேவன் நம்முடைய முழுமையான அன்பையே எதிர்பார்க்கிறார்.

இருதயமே முக்கியம்: 

பழைய ஏற்பாட்டிலும் சரி, புதிய ஏற்பாட்டிலும் சரி, தேவன் பலிகளை விடவும், ஆலய வழிபாடுகளை விடவும் இருதயத்தின் கீழ்ப்படிதலையே விரும்புகிறார் 

(1 சாமு 15:22).

உயிருள்ள உறவு: முதலாவது கட்டளை ஒரு நபரோடு (தேவனோடு) நாம் கொள்ளும் உறவைக் குறிக்கிறது. ஒரு ஆலயம் அந்த உறவை வளர்க்க உதவும் கருவியே தவிர, அதுவே இலக்கு அல்ல.

இரண்டாம் கற்பனையுடன் தொடர்பு: 

முதலாவது கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர், "தன்னை நேசிப்பது போலப் பிறரையும் நேசிப்பார்" 

(மத்தேயு 22:39). ஆலயக் கட்டிடத்தின் அழகைப் பராமரிப்பதை விட, தேவனுடைய சாயலிலுள்ள மனிதர்களை நேசிப்பதே முதன்மையானது.

பரிசேயர்களின் தவறு: 

இயேசுவின் காலத்தில் இருந்த பரிசேயர்கள் ஆலயத்தையும் அதன் சட்டங்களையும் நேசித்தனர், ஆனால் தேவனையும் மக்களையும் நேசிக்கத் தவறினர். இதை இயேசு கடுமையாகக் கண்டித்தார்.

 ஆலயத்திற்குச் செல்வது நல்லது, ஆனால் அந்த ஆலயத்தின் ஆண்டவர் மீது நாம் கொள்ளும் அன்பே எல்லாவற்றிலும் முதன்மையானது.

6) சடங்குகளை விட அன்பே மேலானது: 

பரிசேயர்கள் ஆலயச் சடங்குகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தனர், ஆனால் இயேசுவோ இருதயத்தின் அன்பிற்கும் இரக்கத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் 

(மத்தேயு 23:23-24).

இயேசு கிறிஸ்துவின் போதனைகளில் சடங்குகளை விட அன்பும், நீதியும், இரக்கமுமே மேலானது என்பது மிக முக்கியமான கருத்தாகும். 

பரிசேயர்களின் வெளிவேஷம்: பரிசேயர்கள் ஆலயத்தில் தசமபாகம் கொடுப்பதிலும், சடங்குகளைக் கைக்கொள்வதிலும் மிகக் கவனமாக இருந்தனர். ஆனால், "நியாயத்தையும் இரக்கத்தையும் விசுவாசத்தையும் விட்டுவிட்டீர்கள்" என்று இயேசு அவர்களைக் கண்டித்தார் 

(மத்தேயு 23:23). சடங்குகள் இருதயத்தில் அன்பை வளர்க்காவிட்டால் அவை வெறும் சடங்குகளே.

இரக்கத்தையே விரும்புகிறேன்: "பலியை அல்ல, இரக்கத்தையே விரும்புகிறேன்" என்ற ஓசியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தை இயேசு மீண்டும் நினைவுபடுத்தினார் (மத்தேயு 9:13). தேவன் எதிர்பார்க்கும் பலி, ஆடு மாடுகளோ அல்லது ஆலயக் காணிக்கைகளோ அல்ல; உடைந்த உள்ளமும் பிறர் மீதான அன்புமே.

ஓய்வுநாள் மனிதனுக்காக உண்டானது: ஓய்வுநாளில் சடங்கு ரீதியாக எதையும் செய்யக்கூடாது என்று யூதர்கள் வாதிட்டபோது, இயேசு ஒரு நோயாளியைக் குணமாக்கி, "ஓய்வுநாள் மனுஷனுக்காக உண்டாக்கப்பட்டது" என்றார் 

(மாற்கு 2:27). சட்டங்களை விட மனிதர்களிடம் காட்டும் அன்பே முக்கியம் என்பது அவர் காட்டிய வழி.

சமாதானம் முதலாவது: பலிபீடத்தில் காணிக்கை செலுத்தும்போது, பிறரோடு மனஸ்தாபம் இருந்தால், முதலில் போய் அவரோடு ஒப்புரவாகி (சமாதானமாகி), பின்பு வந்து காணிக்கை செலுத்துமாறு இயேசு கூறினார் 

(மத்தேயு 5:23-24). வழிபாட்டை விட உறவுகளில் காட்டும் அன்பே தேவன் ஏற்கும் முதல் காணிக்கை.

அன்பே பிரதானம்: ஒருவன் ஆயிரம் பாஷைகளைப் பேசினாலும், தீர்க்கதரிசனம் சொன்னாலும், அவனிடத்தில் 'அன்பு' இல்லாவிட்டால் அவன் சத்தமிடுகிற வெண்கலம்போலவும், ஓசையிடுகிற கைத்தாளம்போலவும் இருப்பான் 

(1 கொரி 13:1). ஆலயச் சடங்குகள் அன்போடு செய்யப்படாவிட்டால் அவை வெறும் சத்தம் மட்டுமே.

சடங்குகள் என்பவை தேவனை அணுகும் முறைகள், ஆனால் அன்பு என்பதே தேவனின் குணம். முறைகளை விட குணமே மேலானது.

7) இயேசுவே வழியும் சத்தியமும்: 

பரலோகத்திற்குச் செல்லும் வழி ஆலயம் அல்ல, இயேசு மட்டுமே 

(யோவான் 14:6). ஆலயம் என்பது அவரைத் தொழுதுகொள்ளக் கூடும் இடமே தவிர, அதுவே இரட்சிப்பு அல்ல.

இயேசு கிறிஸ்து தன்னை "வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்" (யோவான் 14:6) என்று அறிவித்ததன் மூலம், ஒரு கட்டடமோ அல்லது மதச் சடங்குகளோ மனிதனைத் தேவனிடத்தில் சேர்க்க முடியாது என்பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

ஒரே வழி (The Way): பரலோகத்திற்குச் செல்ல பல வழிகள் இல்லை, இயேசு மட்டுமே ஒரே வழி. ஒரு ஆலயத்திற்குச் செல்வது நம்மைப் பரிசுத்தமாக்காது, ஆனால் வழியாயிருக்கிற இயேசுவை விசுவாசிப்பதே பிதாவினிடத்தில் நம்மைச் சேர்க்கும்.

முழுமையான சத்தியம் (The Truth): ஆலயத்தில் செய்யப்படும் சடங்குகள் உண்மையான ஆவிக்குரிய காரியங்களின் நிழலாக மட்டுமே இருந்தன. இயேசுவே அந்த நிழலின் நிஜமான 'சத்தியம்'. சத்தியத்தை அறியும்போதுதான் நாம் விடுதலையாகிறோம் (யோவான் 8:32).

நித்திய ஜீவன் (The Life): 

கற்களால் ஆன ஆலயத்திற்கு உயிர் இல்லை. ஆனால் இயேசுவோ நமக்கு நித்திய ஜீவனைத் தருகிறவர். "என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்" என்று அவர் கூறியது, இரட்சிப்பு ஒரு நபருக்குள் (இயேசுவுக்குள்) மட்டுமே உண்டு என்பதைக் காட்டுகிறது.

திரைசீலை நீக்கப்பட்டது: 

இயேசு சிலுவையில் மரித்தபோது, ஆலயத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தைப் பிரித்த திரைசீலை கிழிந்தது. இதன் பொருள், இனி தேவன் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குள் மறைந்திருக்கவில்லை; இயேசுவின் மூலமாக எவரும் நேரடியாகத் தேவனை அணுகலாம் என்பதாகும்.

அவரே பிரதான மூலைக்கல்: 

ஒரு கட்டிடத்திற்கு அஸ்திபாரம் எவ்வளவு முக்கியமோ, அப்படியே நம்முடைய விசுவாசத்திற்கு இயேசுவே பிரதான மூலைக்கல்லாயிருக்கிறார் 

(எபேசியர் 2:20). ஆலயம் அல்ல, இயேசுவே நம் விசுவாசத்தின் மையம்.

 ஆலயம் என்பது நாம் தேவனைத் தேடிச் செல்லும் இடமாக இருக்கலாம், ஆனால் இயேசுவே நம்மைத் தேடி வந்து தேவனிடம் சேர்க்கும் உயிருள்ள வழியாக இருக்கிறார்.

சுருக்கமாக: 

ஆலயம் என்பது தேவனை மகிமைப்படுத்த நாம் கூடும் ஒரு பரிசுத்த இடம், அதை மதிக்க வேண்டும். ஆனால், நம் அன்பும் வழிபாடும் ஆண்டவராகிய 

இயேசு கிறிஸ்துவுக்கே 

உரியது. 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

தொடர்புக்கு 

9841711591.