கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில் மரித்தவர்களை கண்டறிவது எப்படி?

கிறிஸ்துவ ஜீவியத்தில் மரித்தவர்களை கண்டறிவது எப்படி ?

கிறிஸ்துவ ஜீவியத்தில் ஆவிக்குரிய ரீதியில் மரித்தவர்களை (Spiritual Death) கண்டறிவது என்பது, அவர்கள் சரீரத்தில் உயிருடன் இருந்தாலும், ஆவிக்குரிய காரியங்களில் உணர்வற்றோ, தேவனை விட்டுப் பிரிந்தோ இருப்பதை உணர்த்துவதாகும். வேதாகமத்தின் அடிப்படையில், ஆவிக்குரிய மரணத்தில் உள்ளவர்களை கண்டறியும் சில முக்கியக் குறிப்புகளை தருகிறேன்: 

1).பாவத்தின் மீது உணர்வின்மை (Indifference to Sin):

பாவம் செய்வதை நினைத்து அவர்கள் குற்ற உணர்வோ, துக்கமோ அடைவதில்லை. பாவத்தை நியாயப்படுத்துகிறார்கள். வேதம் சொல்லுகிறது: "பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்" 

(ரோமர் 6:23). பாவத்தை கண்டு கொள்ளாத மனசாட்சி மரித்த நிலை.

பாவத்தின் மீது உணர்வின்மை என்பது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் மிக ஆபத்தான நிலையாகும். இதை வேதாகம அடிப்படையில் விளக்க 3 முக்கிய நிலைகள் :

மனசாட்சி சுடப்படுதல் 

(1 தீமோ 4:2): 

வேதம் "தங்கள் மனசாட்சியில் சூடுண்டவர்கள்" என்று குறிப்பிடுகிறது. சூடு பட்ட தோலில் எப்படி உணர்ச்சி இருக்காதோ, அதுபோலத் தொடர்ந்து பாவம் செய்யும் போது மனசாட்சி மரத்துப்போய்விடும். அப்போது பாவம் செய்வது தவறாகவே தெரியாது.

இருதயம் கடினப்படுதல் (எபிரெயர் 3:13): 

"பாவத்தின் வஞ்சனையினாலே உங்களில் ஒருவனும் கடினப்பட்டுப் போகாதபடிக்கு" என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது. தேவன் ஒரு காரியத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் போது அதை அலட்சியப்படுத்தினால், இதயம் கல்லைப் போலக் கடினமாகிவிடும். பிறகு ஆவியானவரின் மெல்லிய சத்தம் கேட்பதில்லை.

அறிவு மழுங்குதல் (எபேசியர் 4:18-19): 

இவர்கள் "உணர்வில்லாதவர்களாய்" மாறி, சகலவித அசுத்தங்களையும் ஆவலோடே செய்யத் தங்களை ஒப்புக்கொடுப்பார்கள். தேவனுடைய ஒளியை விட்டு விலகி இருளில் நடப்பதால், எது சரி எது தவறு என்கிற பகுத்தறியும் அறிவு மங்கிப்போகும்.

இதிலிருந்து விடுபட வழி:

தாவீது ராஜா பாவம் செய்தபோது அவருக்கும் உணர்வில்லாத நிலை இருந்தது. ஆனால் நாத்தான் தீர்க்கதரிசி மூலம் தேவன் உணர்த்தியபோது, அவர் "நான் கர்த்தருக்கு விரோதமாய்ப் பாவஞ்செய்தேன்" 

என்று அறிக்கை செய்தார் 

(2 சாமு 12:13). உணர்வின்மையை நீக்க, சங்கீதம் 51-ல் உள்ளது போல ஒரு தாழ்மையான மனந்திரும்புதலே முதல் படியாகும்.

2).தேவனுக்கும், வசனத்திற்கும் இடமில்லாமை 

(No Desire for God's Word):

தேவ வார்த்தையை வாசிக்கவோ, கேட்கவோ அவர்களுக்கு விருப்பம் இருப்பதில்லை. பைபிள் படிப்பு சலிப்பாகத் தோன்றும். "ஏனென்றால், ஆவியின்படி சிந்தை மரணமாயிருக்கிறது" (ரோமர் 8:6) என வேதம் கூறுகிறது.

தேவனுக்கும் அவருடைய வசனத்திற்கும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இடமில்லாமல் போவது, அவர் ஆவிக்குரிய ரீதியில் மரித்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதற்கான தெளிவான அறிகுறியாகும். இதை வேதாகமத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கலாம்:

வசனம் கிரியை செய்யாத நிலை (யோவான் 8:37): 

இயேசு யூதர்களை நோக்கி, "என் வசனம் உங்களுக்குள் இடங்கொள்ளாதபடியினால், என்னைக் கொலைசெய்யத் தேடுகிறீர்கள்" என்றார். ஒருவருடைய உள்ளத்தில் வசனத்திற்கு இடமில்லை என்றால், அங்கு தேவ அன்பு இருக்காது; மாறாகக் கோபமும், கசப்பும், மாம்ச எண்ணங்களுமே மேலோங்கி நிற்கும்.

உலகக் கவலைகளால் வசனம் நெருக்கப்படுதல் (மத்தேயு 13:22): 

விதைப்பவன் உவமையில், முள்ளுள்ள இடங்களில் விழுந்த விதை வசனத்தைக் குறிக்கிறது. உலகக் கவலைகளும், ஐசுவரியத்தின் மயக்கமும் வசனத்தை நெருக்கிப்போடுவதால், அது பலன் கொடுக்க முடியாமல் போகிறது. தேவன் கொடுக்க வேண்டிய முதலிடத்தை உலகம் பிடித்துக்கொள்வதே இந்த "இடமில்லாமைக்கு" காரணம்.

அவபக்தி மற்றும் அலட்சியம் 

(சங்கீதம் 10:4):

 "துன்மார்க்கன் தன் முகச்செருக்கினால் தேவனைத் தேடான்; அவன் எண்ணங்களெல்லாம் தேவன் இல்லை என்பதே." தேவனைப் பற்றிய நினைவோ, பயமோ இல்லாமல் தனது சொந்த ஞானத்தின்படி நடப்பது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் உச்சக்கட்டமாகும். 

மீட்கப்படும் வழி:

வசனத்திற்கு இடங்கொடுக்காத இருதயம் தரிசு நிலத்தைப் போன்றது. "உங்கள் தரிசு நிலத்தைப் பண்படுத்துங்கள்" (ஓசியா 10:12) 

என்று வேதம் சொல்கிறது. அதாவது, கடினப்பட்ட இதயத்தை உடைத்து, மீண்டும் தேவனுடைய வார்த்தை விதைக்கப்பட வழிவிட வேண்டும். 

3).ஜெப ஜீவியம் அற்ற நிலை 

(No Prayer Life):

ஜெபம் என்பது ஒரு கடமையாக மாறுகிறது, அல்லது ஜெபமே இல்லாமல் போகிறது. தேவனோடு உறவாடுவதில் அவர்களுக்கு ஆர்வமில்லை 

(1தெசலோ 5:17).

ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் ஜெப ஜீவியம் அற்ற நிலை என்பது, ஒரு மனிதன் சுவாசிப்பதை நிறுத்துவதற்குச் சமம். ஜெபம் என்பது தேவனுக்கும் நமக்கும் உள்ள உறவின் பாலம். அது இல்லாதபோது ஏற்படும் விளைவுகளை வேதாகமத்தின் அடிப்படையில் இப்படிக் கூறலாம்:

தேவனுடனான தொடர்பு அறுந்து போதல்: 

ஒரு செடி கொடியிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டால் எப்படி வாடிப் போகுமோ, அதுபோல ஜெபமற்ற வாழ்க்கை தேவனிடமிருந்து வரும் ஜீவனைத் தடுத்துவிடுகிறது. "என்னையல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்யக்கூடாது" (யோவான் 15:5) என்ற வசனத்தின்படி, ஜெபமில்லாதபோது நாம் ஆவிக்குரிய பலனை இழக்கிறோம்.

சோதனையில் விழுதல் 

(மத்தேயு 26:41): 

"நீங்கள் சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு விழித்திருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள்" என்று இயேசு எச்சரித்தார். ஜெபம் இல்லாதபோது, பிசாசின் தந்திரங்களையும் மாம்சத்தின் இச்சைகளையும் எதிர்க்கும் வல்லமை நமக்கு இருப்பதில்லை. பாதுகாப்புக் கவசம் இல்லாத போர்வீரனைப் போல நாம் எளிதாகச் சோதனையில் விழுந்துவிடுகிறோம்.

சுயபலத்தில் நம்பிக்கை வைத்தல்: 

ஜெபிக்காத ஒரு நபர், "என்னால் எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க முடியும்" என்ற மறைமுகமான பெருமையைக் கொண்டிருக்கிறார். இது தேவனைச் சார்ந்திருப்பதை நிறுத்தி, சொந்த ஞானத்தைச் சார்ந்திருக்கும் ஆபத்தான நிலை.

ஆவிக்குரிய வரட்சி: 

ஜெபமில்லாத வாழ்க்கை வறண்ட நிலத்தைப் போன்றது. அங்கு சமாதானமோ, சந்தோஷமோ இருக்காது. "எல்லாவற்றையுங்குறித்து ஸ்தோத்திரத்துடனே கூடிய ஜெபத்தினாலும்... உங்கள் விண்ணப்பங்களைத் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்" (பிலிப்பியர் 4:6) 

என்ற கட்டளையை மீறும்போது, இருதயம் கவலைகளால் நிறைந்துவிடுகிறது.

தீர்வு:

ஜெபிக்க விருப்பம் இல்லாத நேரமே நாம் அதிகம் ஜெபிக்க வேண்டிய நேரம். ஒரு சிறிய "ஆயத்த ஜெபத்துடன்" (Lord, help me to pray) 

உங்கள் நாளைத் தொடங்குவது இழந்த ஜெப ஜீவியத்தை மீட்டெடுக்க உதவும்.

4).சபையில் கூட்டுறவை வெறுத்தல் (Isolation from Fellowship):

விசுவாசிகளோடு ஒன்றிணைந்து ஆராதிக்கவோ, சபைக்கு வரவோ அவர்களுக்கு விருப்பம் இருப்பதில்லை. "சபைக் கூடிவருதலைச் சிலர் விட்டுவிடுகிறதுபோல, நாமும் விட்டுவிடாமல்" (எபிரெயர் 10:25) என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது.

சபையில் பரிசுத்தவான்களின் கூட்டுறவை வெறுப்பது அல்லது தவிர்ப்பது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் முக்கியமான ஒரு அறிகுறியாகும். வேதாகமத்தின்படி இதன் தீவிரத்தை பின்வருமாறு விளக்குகின்றன:

சபையை அசட்டை செய்தல் 

(எபிரெயர் 10:25): 

"சபை கூடிவருதலைச் சிலர் விட்டுவிடுகிறதுபோல நாமும் விட்டுவிடாமல்..." என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது. சபை என்பது கிறிஸ்துவின் சரீரம். சரீரத்திலிருந்து ஒரு உறுப்பு துண்டிக்கப்பட்டால் அது எப்படி உயிர்வாழ முடியாதோ, அப்படியே சபையிலிருந்து விலகும் விசுவாசியும் ஆவிக்குரிய ஜீவனை இழக்கிறார்.

ஒளியில் நடப்பதன் அடையாளம் 

(1 யோவான் 1:7): 

"அவர் ஒளியிலிருக்கிறதுபோல நாமும் ஒளியிலே நடந்தால் ஒருவரோடொருவர் ஐக்கியப்பட்டிருப்போம்." ஒருவருக்குச் சபைக் கூட்டுறவில் விருப்பம் இல்லை என்றால், அவர் இருளில் நடக்கிறார் அல்லது தேவனுடனான உறவில் விரிசல் ஏற்பட்டுள்ளது என்று அர்த்தம்.

தனிமைப்படுதல் ஆபத்தானது (பிரசங்கி 4:10): 

"ஒருவன் விழுந்தால் அவன் துணையாக இருப்பவன் அவனைத் தூக்கிவிடுவான்; ஒண்டியாயிருந்து விழுகிறவனுக்கு ஐயோ, அவனைத் தூக்கிவிடத் துணையில்லையே." கூட்டுறவை வெறுப்பவர் சோதனையில் விழும்போது அவரைத் தாங்க ஆவிக்குரிய பலம் கிடைப்பதில்லை. பிசாசு தனிப்பட்ட ஆடுகளைத்தான் எளிதில் தாக்குகிறான்.

அன்பின் தண்மதிப்பு 

(1யோவான் 4:20): 

"தன் கண்ணுக்குக் தெரிந்த சகோதரனிடத்தில் அன்புகூராதவன், தன் கண்ணுக்குத் தெரியாத தேவனிடத்தில் எப்படி அன்புகூருவான்?" சபையில் உள்ளவர்களை வெறுப்பதும் கூட்டுறவைத் தவிர்ப்பதும் தேவ அன்பிலிருந்து ஒருவன் விலகிவிட்டான் என்பதைக் காட்டுகிறது. 

இதற்கான காரணம் பெரும்பாலும்:

சபையில் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்கள் (மனுஷீகப் பலவீனம்).

தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் மறைவான பாவம் (ஒளிக்கு வர அஞ்சுதல்).

உலகப்பிரகாரமான சிந்தனைகள் மேலோங்குதல்.

சபைக் கூட்டுறவு என்பது வெறும் சடங்கல்ல, அது ஆவிக்குரிய பாதுகாப்புக் கோட்டை. 

5).பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிநடத்துதலுக்கு கீழ்ப்படியாமை (Grieving the Holy Spirit):

ஆவியானவர் உணர்த்தும் காரியங்களை புறக்கணித்து, தங்களுக்குத் தோன்றியபடி வாழ்வார்கள். "பரிசுத்த ஆவியானவரைத் துக்கப்படுத்தாதிருங்கள்" (எபேசியர் 4:30) என்ற வசனத்திற்கு மாறாக நடப்பார்கள்.

பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிநடத்துதலுக்குக் கீழ்ப்படியாமல் போவது, ஒரு விசுவாசியின் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் மிக மெதுவான, ஆனால் உறுதியான மரணத்தைக் கொண்டுவரும். இதனை வேதாகமம் மூன்று நிலைகளில் விவரிக்கிறது:

பரிசுத்த ஆவியானவரைத் துக்கப்படுத்துதல் (எபேசியர் 4:30): 

"தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியைத் துக்கப்படுத்தாதிருங்கள்" என்று வேதம் கூறுகிறது. ஆவியானவர் ஒரு காரியத்தைச் செய்யச் சொல்லும்போதோ அல்லது ஒரு பாவத்தைத் தவிர்க்கச் சொல்லும்போதோ நாம் அதற்குக் கீழ்ப்படியாதபோது அவர் துக்கப்படுகிறார். இது உறவில் விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது.

ஆவியானவரை அவித்துப்போடுதல் (1 தெச 5:19): 

"ஆவியை அவித்துப்போடாதிருங்கள்." நெருப்பில் தண்ணீர் ஊற்றுவது போல, ஆவியானவரின் ஏவுதல்களைத் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கும்போது, நமக்குள் இருக்கும் ஆவிக்குரிய நெருப்பு அணைந்து போகும். இதனால் தெய்வீக உற்சாகமும், வல்லமையும் மறைந்து வெறும் சடங்காச்சாரமான வாழ்க்கை மட்டுமே மிஞ்சும்.

ஆவியானவருக்கு எதிர்த்து நிற்றல் (அப் 7:51): 

ஸ்தேவான் யூதர்களைப் பார்த்து, "உங்கள் பிதாக்களைப்போல நீங்களும் பரிசுத்த ஆவிக்கு எப்பொழுதும் எதிர்த்து நிற்கிறீர்கள்" என்று கடிந்துகொண்டார். இது கீழ்ப்படியாமையின் உச்சக்கட்டம். ஆவியானவர் சத்தியத்தை உணர்த்தினாலும், அதை ஏற்க மறுத்து நம்முடைய சொந்த விருப்பத்தின்படி பிடிவாதமாக நடப்பது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் நேரடி அடையாளம்.

இதன் விளைவு:

பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்கு "ஆலோசனைக்கர்த்தர்". அவருக்குக் கீழ்ப்படியாதபோது, நாம் ஆவிக்குரிய வழிகாட்டுதலை இழந்து, இருளில் நடக்கத் தொடங்குகிறோம். இது நம்மை தவறான முடிவுகளுக்கும், பாவத்தின் பிடிக்கும் கொண்டு செல்கிறது.

மீண்டு வருவது எப்படி?

ஆவியானவர் மென்மையானவர். நாம் நம்முடைய பிடிவாதத்தை விட்டுவிட்டு, "ஆண்டவரே, உம்முடைய சத்தத்திற்கு நான் கீழ்ப்படிகிறேன்" 

என்று நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கும்போது, அவர் மீண்டும் நம்மை வழிநடத்தத் தொடங்குவார்.

6).உலகப் பிரகாரமான காரியங்களில் அதிக அன்பு (Love for the World):

தேவனில் அன்பு கூர்வதைவிட உலகத்தின் சிற்றின்பங்கள், அந்தஸ்து, பணம் ஆகியவற்றின் மீது அதிக நாட்டம் கொண்டிருப்பார்கள் (1 யோவான் 2:15).

கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில் ஆவிக்குரிய மரணத்தைக் கண்டறிய உதவும் மிக முக்கியமான குறிப்பு உலகப் பிரகாரமான காரியங்களில் அதிக அன்பு கொள்வதாகும். இதை வேதம் "ஆவிக்குரிய விபச்சாரம்" என்றும், தேவனுக்கு விரோதமான பகை என்றும் எச்சரிக்கிறது.

தேவ அன்பு இல்லாமை 

(1 யோவான் 2:15):

 "உலகத்திலும் உலகத்திலுள்ளவைகளிலும் அன்புகூராதிருங்கள்; ஒருவன் உலகத்தில் அன்புகூர்ந்தால் அவனிடத்தில் பிதாவின் அன்பில்லை." உலகத்தின் சிற்றின்பங்கள், புகழ் மற்றும் பொருட்களின் மீது வைக்கும் அதிகப்படியான அன்பு, தேவனுக்கான இடத்தை நம் இருதயத்தில் திருடிக்கொள்கிறது.

தேவனுக்குப் பகையாதல் (யாக்கோபு 4:4): 

"உலகசிநேகம் தேவனுக்கு விரோதமான பகையென்று அறியீர்களா? ஆகையால் உலகத்துக்குச் சிநேகிதனாயிருக்க விரும்புகிறவன் தேவனுக்குப் பகைஞனாகிறான்." ஒரு விசுவாசி உலகத்தோடு ஒத்துப் போகத் தொடங்கும்போது, அவர் அறியாமலேயே தேவனிடமிருந்து விலகி ஆவிக்குரிய ரீதியில் மரித்த நிலைக்குச் செல்கிறார்.

மாம்ச சிந்தையின் முடிவு 

(ரோமர் 8:6-7): 

"மாம்சசிந்தை மரணம்; ஆவிக்குரிய சிந்தையோ ஜீவனும் சமாதானமுமாம்." உலகப் பிரகாரமான லாபங்கள், சொகுசு மற்றும் மாம்ச இச்சைகளுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் மனம் தேவனுடைய பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படியாது; அது ஆவிக்குரிய மரணத்திலேயே முடியும்.

ஐசுவரியத்தின் மயக்கம் 

(மத்தேயு 6:24): 

"தேவனுக்கும் உலகப்பொொருளுக்கும் (Mammon) ஊழியஞ்செய்ய உங்களால் கூடாது." பணத்தின் மீதும் உலக மேன்மையின் மீதும் உள்ள மோகம் ஒருவனை விசுவாசத்தை விட்டு வழுவிப்போகச் செய்து, அநேக வேதனைகளால் ஊடுருவத் தைக்கும்

 (1தீமோ 6:10). 

7)பழைய மனிதனின் கிரியைகளில் தொடர்ந்து நடத்தல் (Living in Old Nature): மனந்திரும்பியதற்கான அடையாளங்கள் (பழங்கள், கனிகள்) அவர்களின் வாழ்வில் இருப்பதில்லை. பழைய பாவமான சுபாவங்களே அவர்களிடம் மேலோங்கி இருக்கும் 

(எபேசியர் 2:1-3). 

ஆவிக்குரிய மரித்தவர் நிலையை கண்டறிவதற்கான வேத வசனம்: 

"தூங்குகிற நீ விழித்து, மரித்தோரை விட்டு எழுந்திரு, அப்பொழுது கிறிஸ்து உன்னைப் பிரகாசிப்பிப்பார்" - எபேசியர் 5:14

இந்த அறிகுறிகள் ஆவிக்குரிய மரணத்திலிருந்து விடுபட்டு, கிறிஸ்துவின் ஜீவனுக்குள் வர வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையாகும். 

பழைய மனிதனின் கிரியைகளில் தொடர்ந்து நடப்பது என்பது, இயேசு கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்ட பின்பும் பழைய பாவ சுபாவங்களிலேயே வாழ்வதைக் குறிக்கிறது. இது ஆவிக்குரிய ஜீவன் இல்லாததன் அல்லது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் வெளிப்படையான அடையாளம்.

இதனை வேதாகமத்தின் அடிப்படையில் பின்வருமாறு புரிந்துகொள்ளலாம்:

பழைய மனுஷனைக் களைந்து போடாமை (எபேசியர் 4:22-24): 

வேதம் சொல்லுகிறது, "முந்தின நடக்கைக்குரிய மோசம் போக்கும் இச்சைகளாலே கெட்டுப்போகிற பழைய மனுஷனை நீங்கள் களைந்துபோட்டு... புதிய மனுஷனைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்." ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்தால் அவன் "புதிய சிருஷ்டியாய்" இருக்க வேண்டும். ஆனால், பழைய கோபம், கசப்பு, பொய் மற்றும் அசுத்தமான பேச்சுகளில் ஒருவன் தொடர்ந்து நிலைத்திருந்தால், அங்கு ஆவிக்குரிய மாற்றம் நிகழவில்லை என்று அர்த்தம்.

மாம்சத்தின் கிரியைகள் 

(கலாத 5:19-21): 

விபச்சாரம், அசுத்தம், விக்கிரக ஆராதனை, பகை, சண்டை, பொறாமை, வெறிப்பு போன்ற மாம்சத்தின் கிரியைகளைச் செய்கிறவர்கள் "தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை" என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது. இக்கிரியைகளில் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் பாதையாகும்.

ஒளியும் இருளும் 

(1 யோவான் 1:6): 

"நாம் அவரோடே ஐக்கியப்பட்டவர்களென்று சொல்லியும், இருளிலே நடக்கிறவர்களாயிருந்தால், சத்தியத்தின்படி நடவாமல் பொய் சொல்லுகிறவர்களாயிருப்போம்." பழைய பாவ இருளிலேயே தொடர்ந்து நடப்பவர்கள் தேவனுடைய ஜீவனைப் பெற்றிருக்க முடியாது.

இயல்பு மாறாத நிலை: 

ஒரு கசப்பான மரம் எப்படி நல்ல கனியைக் கொடுக்க முடியாதோ, அதுபோல மாற்றப்படாத பழைய இதயம் தேவனுக்குப் பிரியமான கனிகளைக் கொடுக்க முடியாது. கிறிஸ்து தந்த புதிய ஜீவன் நமக்குள் இருந்தால், பழைய பாவங்கள் நமக்குக் கசப்பாக மாறும்.

மீண்டு வரும் வழி:

பழைய மனுஷனைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் 

(ரோமர் 6:6). 

அதாவது, நம்முடைய பழைய இச்சைகளுக்கும் பாவப் பழக்கங்களுக்கும் நாம் "மரித்தவர்கள்" என்று எண்ணி, கிறிஸ்துவுக்குள் புதிய வாழ்வைத் தொடங்க வேண்டும்.

முடிவுரை:

ஆவிக்குரிய மரணத்தின் இந்த ஏழு நிலைகளும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. ஆனால், வேதம் சொல்லுகிறது: "தூங்குகிற நீ விழித்து, மரித்தோரை விட்டு எழுந்திரு, அப்பொழுது கிறிஸ்து உன்னைப் பிரகாசிப்பிப்பார்" (எபேசியர் 5:14). நாம் நம்மைத் தாழ்த்தி ஒப்புக்கொடுக்கும்போது தேவன் புதிய ஜீவனைத் தர வல்லவராயிருக்கிறார். 

கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் ஆமென். 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

9841711591.