தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் கிறிஸ்தவர்கள்.

கிறிஸ்தவம் என்பது வெறும் சடங்குகளோ அல்லது பாரம்பரிய அடையாளமோ அல்ல; அது ஒரு வாழ்வியல் முறை. ஆனால், இன்றைய நவீன உலகில் பல கிறிஸ்தவர்கள் தங்களை அறியாமலேயே ஒருவித போலித்தனமான ஆன்மீக வாழ்விற்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள். வேதாகமத்தின் போதனைகளைத் தலைப்பகுதியாக மட்டும் வைத்துக் கொண்டு, அதன் சாராம்சத்தை வாழ்வில் செயல்படுத்தத் தவறுவது ஒரு நபரைத் தேவன் முன்னிலையில் அல்லாமல், தமக்குத் தாமே நீதிமானாகக் காட்டிக்கொள்ளும் நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

"தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்ளுதல்" என்பது ஒரு கிறிஸ்தவ விசுவாசி, கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டும் அதன்படி நடக்காமல் இருப்பதுதான் என்று யாக்கோபு தன் கடிதத்தில் (யாக்கோபு 1:22) குறிப்பிடுகிறார். வெளிப்பார்வைக்கு மிகுந்த பக்தியுள்ளவர்களாகவும், சபையின் அங்கத்தினர்களாகவும் வலம் வரும் வேளையில், உள்ளுக்குள் சுயநலம், பெருமை மற்றும் உலக ஆசைகளை வளர்த்துக் கொள்வது ஒரு ஆபத்தான ஆன்மீகப் பயணமாகும். இக்கட்டுரை, எவ்வகையான செயல்பாடுகள் ஒரு கிறிஸ்தவரைத் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் நிலைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன என்பதையும், அதிலிருந்து மீண்டு உண்மையான விசுவாசத்தை அடைவது எப்படி என்பதையும் விரிவாக ஆராய்கிறது.

1).வசனத்தைக் கேட்டு, அதின்படி செய்யாதிருத்தல் (Hearers, not Doers):

தேவ வார்த்தையைக் கேட்பார்கள், ஆனால் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள மாட்டார்கள். இது தங்களை ஏமாற்றும் பெரும் அறிகுறி.

வசனம்:

 "திருவசனத்தைக் கேட்கிறவர்களாய் மாத்திரமல்ல, அதின்படி செய்கிறவர்களாயுமிருந்து, உங்களை நீங்களே வஞ்சிக்காதிருங்கள்" (யாக் 1:22).

இயேசு கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதன்படி செய்யாதிருப்பது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை வேதாகமம் மிகவும் தெளிவாக எச்சரிக்கிறது. இது குறித்து வேதாகமம் தரும் முக்கிய விளக்கங்கள்:

அ). மணல் மேல் கட்டப்பட்ட வீடு:

இயேசு ஒரு உவமையின் மூலம் இதை விளக்குகிறார். "என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவைகளின்படி செய்யாதிருக்கிறவன் எவனோ, அவன் தன் வீட்டை மணலின்மேல் கட்டின புத்தியில்லாத மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருப்பான்" (மத்தேயு 7:26-27). பெருமழை வந்து மோதும்போது அந்த வீடு முற்றிலும் அழிந்துபோகும் என்று எச்சரிக்கிறார்.

ஆ). உங்களை நீங்களே வஞ்சிக்காதீர்கள்:

யாக்கோபு அதிகாரம் 1:22-ல், "திருவசனத்தைக் கேட்கிறவர்களாய் மாத்திரமல்ல, அதின்படி செய்கிறவர்களாயும் இருங்கள்; உங்களை நீங்களே வஞ்சிக்காதேயுங்கள்" என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. வசனத்தைக் கேட்டும் அதன்படி நடக்காமல் இருப்பது ஒருவன் கண்ணாடி முன்னால் தன் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, உடனே தான் எப்படி இருந்தோம் என்பதை மறந்து போவதற்குச் சமம் என்று வேதாகமம் கூறுகிறது.

இ). கனி தராத மரம்:

நல்ல வார்த்தைகளைக் கேட்டும் அதற்கேற்ற நற்கிரியைகளைச் செய்யாதவர்கள், கனி தராத மரத்திற்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்கள். "நல்ல கனி கொடாத மரமெல்லாம் வெட்டுண்டு அக்கினியிலே போடப்படும்" 

(மத்தேயு 7:19) என்று வேதாகமம் கூறுகிறது.

ஈ). வெறும் "ஆண்டவரே, ஆண்டவரே" என்பது போதாது:

"பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவனே பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பானேயல்லாமல், என்னை நோக்கி: கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! என்று சொல்லுகிறவன் யாவனும் பிரவேசிப்பதில்லை" (மத்தேயு 7:21). 

வெறும் வாயினால் அறிக்கை செய்வது கடவுளுக்குப் பிரியமானது அல்ல, கீழ்ப்படிதலே முக்கியம்.

சுருக்கமாக:

வேதாகம வசனத்தைக் கேட்பது மட்டும் ஒருவரை விசுவாசியாக்காது; அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான விசுவாசம்.

2).பாவத்தை அறிக்கை செய்யாமல், தாங்கள் பாவமற்றவர்கள் என்று எண்ணுதல்:

தங்களுக்குள் பாவம் இல்லை, தாங்கள் பரிசுத்தமாகவே இருக்கிறோம் என்று கூறி, பாவ உணர்வு இல்லாமலும், அதை அறிக்கையிடாமலும் இருப்பார்கள்.

வசனம்: 

"பாவமில்லாதவர்களென்று சொல்வோமானால், நம்மை நாமே வஞ்சிக்கிறவர்களாயிருப்போம், சத்தியம் நம்மில் இராது" 

(1 யோவான் 1:8).

தங்கள் பாவங்களை மறைப்பதும் அல்லது தாங்கள் பாவமற்றவர்கள் என்று எண்ணுவதும் ஆன்மீக ரீதியில் எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை வேதாகமம் தெளிவாக விளக்குகிறது. இது குறித்து அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் மிக ஆழமான ஒரு எச்சரிக்கையைத் தருகிறார்:

அ). நம்மை நாமே வஞ்சித்தல்:

"நமக்குப்பாவமில்லையென்போமானால், நம்மை நாமே வஞ்சிக்கிறவர்களாயிருப்போம், சத்தியம் நமக்குள் இராது" 

(1யோவான் 1:8). அதாவது, ஒருவன் தான் சுத்தமானவன் என்று நினைப்பது ஒரு பொய்யான மாயையில் வாழ்வதற்குச் சமம் என்று வேதாகமம் கூறுகிறது.

ஆ). கடவுளைப் பொய்யராக்குதல்:

"நாம் பாவஞ்செய்யவில்லையென்போமானால், அவரைப் பொய்யராக்குகிறவர்களாயிருப்போம், அவருடைய வசனம் நமக்குள் இராது" 

(1யோவான் 1:10). மனிதர்கள் அனைவரும் பாவம் செய்தவர்கள் என்பதே கடவுளின் வாக்கு. எனவே, "நான் பாவி இல்லை" என்று சொல்வது கடவுளின் வார்த்தையையே மறுப்பதாகும்.

இ). வாழ்வு பலிக்காது:

"தன் பாவங்களை மறைக்கிறவன் வாழ்வடையமாட்டான்; அவைகளை அறிக்கை செய்து விட்டுவிடுகிறவனோ இரக்கம் பெறுவான்" (நீதி 28:13). பாவத்தை மறைப்பதினால் அல்லது நியாயப்படுத்துவதினால் ஒருவனுக்கு ஆவிக்குரிய வாழ்வில் முன்னேற்றம் கிடைக்காது.

ஈ). அறிக்கை செய்வதின் ஆசீர்வாதம்:

நாம் நம்முடைய பாவங்களை ஒத்துக்கொண்டு அறிக்கை செய்தால், அவர் விசுவாசமுள்ளவரும் நீதியுள்ளவருமாய் இருக்கிறபடியால், நம்முடைய பாவங்களை மன்னித்து எல்லா அநியாயத்தையும் நீக்கி நம்மைச் சுத்திகரிப்பார் 

(1 யோவான் 1:9).

சுருக்கமாக:

வேதாகமத்தின்படி, உலகில் பாவம் செய்யாத மனிதன் ஒருவனும் இல்லை (ரோமர் 3:23). எனவே, நம்மைத் தாழ்த்தி பாவங்களை அறிக்கை செய்வதே தேவனின் மன்னிப்பைப் பெறுவதற்கான ஒரே வழியாகும்.

3).பெருமையினால் தங்களைத் தாங்களே பெரியவர்களாக எண்ணுதல்:

தாங்கள் உண்மையில் ஒன்றுமில்லாதவர்களாய் இருந்தும், தாங்கள் ஏதோ பெரியவர்கள் என்றும், ஆவிக்குரிய நிலையில் சிறந்தவர்கள் என்றும் தங்களை எண்ணுவது.

வசனம்: 

"ஒருவன் தான் ஒன்றுமில்லாதிருந்தும், தன்னை ஏதோ ஒன்றென்று எண்ணினால், தன்னைத்தானே வஞ்சிக்கிறான்" 

(கலா 6:3).

பெருமையினால் தங்களைத் தாங்களே பெரியவர்களாக எண்ணுவதை வேதாகமம் மிகக் கடுமையான பாவமாகக் கருதுகிறது. "பெருமை" என்பது வீழ்ச்சிக்கு ஆரம்பம் என்று அது எச்சரிக்கிறது.

இது குறித்து வேதாகமம் சொல்லும் முக்கிய பாடங்கள்:

அழிவுக்கு முன்னானது பெருமை: 

"அழிவுக்கு முன்னானது அகந்தை, விழுதலுக்கு முன்னானது மனமேட்டிமை" 

(நீதி 16:18). 

ஒருவன் தன்னைத் தானே உயர்த்திப் பெருமை கொள்ளும்போது, அவனது வீழ்ச்சி தொடங்கிவிடுகிறது என்று வேதாகமம் கூறுகிறது.

தேவனாகிய கர்த்தர் பெருமையுள்ளவர்களுக்கு எதிரி: 

"தேவன் பெருமையுள்ளவர்களுக்கு எதிர்த்து நிற்கிறார், தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கோ கிருபை அளிக்கிறார்" (யாக்கோபு 4:6). படைத்த கடவுளே ஒருவருக்கு எதிராக நிற்கும் நிலை பெருமையினால் உண்டாகிறது.

தாழ்த்தப்படுபவர்கள் மற்றும் உயர்த்தப்படுபவர்கள்: 

இயேசு கிறிஸ்து சொல்லும்போது, "தன்னைத்தான் உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத்தான் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்" (மத்தேயு 23:12) என்றார். தங்களைத் தாங்களே பெரியவர்களாக எண்ணுபவர்களைக் கடவுள் கீழே இறக்குவார் என்பதே இதன் பொருள்.

சாத்தானின் வீழ்ச்சி: 

லூசிபர் (சாத்தான்) பரலோகத்தில் தன்னைத் தானே கடவுளுக்குச் சமமாக உயர்த்த எண்ணியதாலேயே அங்கிருந்து தள்ளப்பட்டான். எனவே, பெருமை என்பது சாத்தானுக்குரிய குணமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

உண்மையான மேன்மை: 

"அறிவில்லாதவன் தன் கண்ணுக்குத் தான் நீதிமானாகத் தெரிவான்" என்கிறது வேதாகமம். ஒருவன் மற்றவர்களைவிடத் தன்னை உயர்ந்தவனாக எண்ணாமல், பிறரைத் தன்னிலும் மேன்மையானவர்களாகக் கருத வேண்டும் (பிலிப்பியர் 2:3).

சுருக்கமாக: 

பெருமை என்பது ஆன்மீகக் குருட்டுத்தன்மை. தங்களைத் தாங்களே பெரியவர்களாக எண்ணுபவர்கள் கடவுளின் கிருபையை இழக்கிறார்கள்.

4).நாக்கை அடக்காமல், தங்களை பக்தியுள்ளவர்கள் என்று நினைத்தல்:

பேச்சில் கனிவோ, கட்டுப்பாடோ இல்லாமல், மற்றவர்களைப் புண்படுத்திப் பேசிவிட்டு, தங்களை உண்மையான கிறிஸ்தவர்களாகக் கருதுவது.

வசனம்: 

"உங்களில் ஒருவன் தன் நாவை அடக்காமல் தன் இருதயத்தை வஞ்சித்து, தன் பக்தியை வீணாக்கினால், அவனுடைய பக்தி வீணாயிருக்கும்" (யாக்கோபு 1:26).

நாக்கை அடக்காமல் இருப்பவன் தன்னை பக்தியுள்ளவன் என்று நினைப்பது ஒரு வீணான பக்தி என்று வேதாகமம் மிக நேரடியாகக் கூறுகிறது. இது குறித்து அப்போஸ்தலனாகிய யாக்கோபு மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறார்:

வீணான பக்தி: 

"உங்களில் ஒருவன் தன் நாவையடக்காமல், தன் இருதயத்தை வஞ்சித்து, தன்னை பக்தியுள்ளவனென்று எண்ணினால் அவனுடைய பக்தி வீணாயிருக்கும்" (யாக்கோபு 1:26). அதாவது, ஒருவன் எவ்வளவுதான் ஜெபித்தாலும், வேதம் வாசித்தாலும் அவன் பேச்சில் கட்டுப்பாடு இல்லை என்றால் அவனுடைய ஆன்மீக வாழ்வு அர்த்தமற்றது.

சிறிய உறுப்பு, பெரிய சேதம்: 

நாக்கு ஒரு சிறிய உறுப்புதான், ஆனால் அது ஒரு பெரிய காட்டையே கொளுத்திவிடும் நெருப்பைப் போன்றது. அது "அநீதி நிறைந்த உலகம்" என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது (யாக்கோபு 3:5-6).

இருதயத்தின் வெளிப்பாடு:

 "இருதயத்தின் நிறைவினால் வாய் பேசும்" 

(மத்தேயு 12:34) 

என்று இயேசு கூறினார். ஒருவன் பேசும் கசப்பான வார்த்தைகள், புறங்கூறுதல் அல்லது பொய்கள் அவனுடைய உள்ளம் சுத்தமாக இல்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

நியாயத்தீர்ப்பு: 

"மனுஷர் பேசும் வீணான வார்த்தைகள் யாவையும் குறித்து நியாயத்தீர்ப்பு நாளிலே கணக்கொப்புவிக்க வேண்டும்" 

(மத்தேயு 12:36).

 நாம் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் கடவுளிடம் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.

சுருக்கமாக:

உண்மையான பக்தி என்பது செயலில் மட்டுமல்ல, சொல்லிலும் இருக்க வேண்டும். நாக்கை அடக்கத் தெரியாதவனுடைய ஆன்மீக வேடம் அவனையே வஞ்சிக்கும் செயலாகவே அமையும்.

5).பரிசுத்தமான வாழ்க்கை வாழாமல், உலகப்பிரகாரமாக நடத்தல் (சாத்தானின் வஞ்சனை):

கிரியைகளில் தேவனுடைய சித்தத்தை செய்யாமல், உலக ஆசைகளுக்குப் பின்சென்று, கர்த்தருடைய பிள்ளைகளைப் போல வேடமிட்டு வாழ்வது.

வசனம்: 

"கர்த்தரைத் தேடாதவனோ தன் கர்வத்தினால் தேவனைத் தேடான்; அவன் நினைவுகளெல்லாம் தேவன் இல்லையென்பதே" (சங்கீதம் 10:4).

பரிசுத்தமான வாழ்க்கை வாழாமல், உலக ஆசைகளின்படி (Worldly lifestyle) வாழ்வதை வேதாகமம் "கடவுளுக்கு விரோதமான பகை" என்று அழைக்கிறது. இது குறித்து வேதாகமம் தரும் எச்சரிக்கைகள்.

உலக சிநேகம் தேவனுக்குப் பகை: 

"விபசாரரே, விபசாரிகளே, உலக சிநேகம் தேவனுக்குப் விரோதமான பகையென்று அறியீர்களா? ஆகையால் உலகத்திற்குச் சிநேகிதனாயிருக்க விரும்புகிறவன் தேவனுக்குப் பகைஞனாகிறான்" (யாக்கோபு 4:4). உலகத்தின் காரியங்களோடு ஒத்துப் போகிறவன் கடவுளை விட்டு விலகிப் போகிறான் என்பதை இது காட்டுகிறது.

உலகத்திற்கு ஒத்த வேஷம் தரிக்காதிருங்கள்: 

"நீங்கள் இந்த உலகத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாமல், தேவனுடைய நன்மையும் பிரியமும் பரிபூரணமுமான சித்தம் இன்னதென்று பகுத்தறியத்தக்கதாக, உங்கள் மனம் புதிதாகிறதினாலே மறுரூபமாகுங்கள்" (ரோமர் 12:2). 

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது உலகப் போக்கிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வாகும்.

பரிசுத்தமில்லாமல் கர்த்தரைத் தரிசிக்க முடியாது: 

"யாவரோடும் சமாதானமாயிருக்கவும், பரிசுத்தமுள்ளவர்களாயிருக்கவும் நாடுங்கள்; பரிசுத்தமில்லாமல் ஒருவனும் கர்த்தரைத் தரிசிப்பதில்லையே" (எபிரெயர் 12:14). மேலோட்டமான ஆன்மீக சடங்குகளை விட, பரிசுத்தமான நடப்பையே கர்த்தர் எதிர்பார்க்கிறார்.

இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது: 

ஒருவன் உலகத்தையும் (மாமோன்/செல்வம்/உலக இச்சை) கடவுளையும் ஒரே நேரத்தில் நேசிக்க முடியாது என்று இயேசு தெளிவாகக் கூறினார் 

(மத்தேயு 6:24).

மாம்சத்தின் கிரியைகள்: 

உலகப்பிரகாரமாக நடப்பவர்கள் மாம்சத்தின் இச்சைகளுக்கு (கோபம், பொறாமை, இச்சை, குடிவெறி போன்றவை) இடம் கொடுக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது 

(கலாத் 5:19-21).

சுருக்கமாக:

கிறிஸ்தவ பக்தி என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் கடைபிடிக்க வேண்டிய ஒன்றல்ல; அது ஒவ்வொரு நாளும் உலக இச்சைகளை வெறுத்து, தேவனின் பரிசுத்தத்திற்கு ஏற்ப வாழ்வதாகும்.

நாம் இதுவரை பார்த்த இந்த ஆறு காரியங்களும் (கீழ்ப்படியாமை, பாவத்தை மறைத்தல், பெருமை, நாவையடக்காமல் இருப்பது, உலகப்பிரகாரமான வாழ்வு) ஒருவரது ஆன்மீக வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும் தடைகள். 

6).ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி இல்லாமல், வெறும் கூட்டங்களில் (Meetings) மட்டும் பங்கெடுத்தல்:

தொடர்ச்சியாக ஆவிக்குரிய கூட்டங்களுக்குச் செல்வதே பக்தி என்று நினைத்து, தனிப்பட்ட ஜெபம், வேத வாசிப்பு மற்றும் வாழ்க்கையில் மாற்றமில்லாமல் இருப்பது.

வசனம்: 

"எப்பொழுதும் கற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களாயிருந்தும், ஒருபோதும் சத்தியத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாதவர்களாயிருக்கிறார்கள்" 

(2 தீமோத் 3:7).

ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி இல்லாமல் வெறும் கூட்டங்களில் (Meetings) மட்டும் பங்கெடுப்பதை வேதாகமம் ஒரு "வேஷம்" அல்லது "உயிரற்ற பக்தி" என்று எச்சரிக்கிறது. கூட்டங்களுக்குச் செல்வது அவசியம், ஆனால் அது மட்டுமே ஒருவரை ஆன்மீகவாதியாக மாற்றாது.

இது குறித்து வேதாகமம் தரும் பாடங்கள்:

பக்தியின் வேஷம்: 

"பக்தியின் வேஷத்தைத் தரித்து, அதின் பெலனை மறுதலிக்கிறவர்களாய் இருப்பார்கள்; இப்படிப்பட்டவர்களை நீ விட்டு விலகு" 

(2 தீமோ 3:5). 

சபைக் கூட்டங்களுக்கு ஒழுங்காகச் சென்று, அங்கு ஒரு விசுவாசியைப் போலத் தோற்றமளித்துவிட்டு, நிஜ வாழ்க்கையில் மாற்றமில்லாமல் இருப்பதை இது குறிக்கிறது.

வேர் இல்லாத செடி: 

இயேசு சொன்ன விதைக்கிறவன் உவமையில், சில விதைகள் பாறை நிலத்தில் விழுந்தன. அவை சீக்கிரம் முளைத்தன (உற்சாகமாக கூட்டங்களில் பங்கெடுத்தன), ஆனால் அவற்றுக்கு ஆழமான வேர் இல்லாததால் வெயில் ஏறியபோது காய்ந்து போயின 

(மத்தேயு 13:5-6). தனிப்பட்ட ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி (ஜெபம், வேத வாசிப்பு) இல்லாவிட்டால் கூட்டங்களினால் வரும் உற்சாகம் நிலைக்காது.

பரிசேயர்களின் பக்தி: 

பரிசேயர்கள் ஜெப ஆலயங்களுக்குச் செல்வதிலும், பொது இடங்களில் ஜெபிப்பதிலும் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தனர். ஆனால், அவர்கள் இருதயம் கடவுளை விட்டுத் தூரமாக இருந்தது. அவர்களை இயேசு "வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகள்" என்று கடிந்துகொண்டார் (மத்தேயு 23:27).

வளர்ச்சியின் அவசியம்: 

"நீங்கள் இப்பொழுது போதகராயிருக்க வேண்டியதாயிருந்தும்..." (எபிரெயர் 5:12) என்று வேதாகமம் சிலரைக் கடிந்துகொள்கிறது. அதாவது, நீண்ட காலம் சபைக்குச் சென்றும் இன்னும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியில் குழந்தைகளாகவே (பால் குடிக்கிறவர்களாகவே) இருப்பதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

சுருக்கமாக:

சபைக் கூட்டங்கள் என்பது ஒரு "உணவகம்" போன்றது; அங்கு செல்வது பசியைத் தீர்க்க உதவும். ஆனால், உண்ட உணவைச் செரித்து (வசனத்தின்படி நடந்து) உடலுக்குப் பெலன் சேர்ப்பதே (வளர்ச்சி) உண்மையான நோக்கம். வெறும் கூட்டங்களில் அமர்ந்திருப்பது மட்டும் ஒருவரைப் பரிசுத்தவான் ஆக்காது.

நாம் இதுவரை விவாதித்த இந்த அனைத்துக் காரியங்களும் ஒருவித "சுய ஏமாற்றுதல்" (Self-deception) ஆகும்.

7).பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிநடத்துதலைச் சார்ந்திருக்காமல், தங்கள் சொந்த ஞானத்தை நம்புதல்:

கிறிஸ்துவை அறிவோம் என்று சொல்லி, நடைமுறையில் கர்த்தரின் ஆலோசனையைக் கேட்காமல், தங்கள் சொந்த இஷ்டப்படி முடிவுகளை எடுப்பது.

வசனம்:

 "உன் சுயபுத்தியின்மேல் சாயாமல், உன் முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தரில் நம்பிக்கையாயிருந்து" (நீதி 3:5).

தங்கள் சொந்த ஞானத்தை நம்பி, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிநடத்துதலைப் புறக்கணிப்பது ஒரு விசுவாசியின் வீழ்ச்சிக்கு முக்கிய காரணமாகிறது. இதை வேதாகமம் "மாம்சத்தின்மேல் நம்பிக்கை வைப்பது" என்று அழைக்கிறது.

இது குறித்து வேதாகமம் தரும் எச்சரிக்கைகள்:

உன் சுயபுத்தியின்மேல் சாயாதே: 

"உன் முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தரில் நம்பிக்கையாயிரு; உன் சுயபுத்தியின்மேல் சாயாதே. உன் வழிகளிலெல்லாம் அவரை நினையி; அப்பொழுது அவர் உன் பாதைகளைச் செவ்வைப்படுத்துவார்" (நீதி 3:5-6). 

மனித ஞானம் தற்காலிகமானது, ஆனால் கடவுளின் வழிநடத்துதல் நித்தியமானது.

ஆவியில் ஆரம்பித்து மாம்சத்தில் முடிப்பதா?: 

"நீங்கள் அவ்வளவு புத்தியீனரா? ஆவியினாலே ஆரம்பம்பண்ணின நீங்கள் இப்பொழுது மாம்சத்தினாலோ முடிவுகட்டப்போகிறீர்கள்?" (கலாத்தியர் 3:3). ஆரம்பத்தில் ஆர்வமாக ஆவியானவரைச் சார்ந்திருந்துவிட்டு, பிறகு அனுபவம் வந்தவுடன் சொந்தத் திறமையை நம்புவதை வேதாகமம் கண்டிக்கிறது.

தேவனுடைய ஞானம் Vs உலக ஞானம்: 

"இந்த உலகத்தின் ஞானம் தேவனுக்கு முன்பாகப் பைத்தியமாயிருக்கிறது" (1 கொரி 3:19). மனிதன் எவ்வளவுதான் புத்திசாலியாக இருந்தாலும், ஆவியானவரின் துணையின்றி ஆவிக்குரிய காரியங்களைப் புரிந்துகொள்ளவோ செய்யவோ முடியாது.

தேற்றரவாளனின் அவசியம்:

 "சத்திய ஆவியாகிய அவர் வரும்போது, சகல சத்தியத்திற்குள்ளும் உங்களை நடத்துவார்" (யோவான் 16:13) என்று இயேசு வாக்குக் கொடுத்தார். அந்த ஆவியானவரை விட்டுவிட்டு நம் சொந்த முடிவுகளின்படி நடப்பது, ஒரு வழிகாட்டி (Guide) இருக்கும்போது அவரைப் பயன்படுத்தாமல் இருட்டில் வழிதேடுவதற்குச் சமம்.

மனுஷனை நம்புவது ஆபத்து: 

"மனுஷனை நம்புகிறதைப்பார்க்கிலும் கர்த்தர்மேல் பற்றுதலாயிருப்பதே நலம்" (சங்கீதம் 118:8). இதில் நம் சொந்த ஞானமும் அடங்கும்.

சுருக்கமாக:

சொந்த ஞானத்தை நம்புவது ஒருவரைப் பெருமைக்குள்ளும், இறுதியில் தவறான முடிவுகளுக்குள்ளும் தள்ளும். பரிசுத்த ஆவியானவரின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்து, ஒவ்வொரு சிறு காரியத்திலும் அவரிடம் ஆலோசனை கேட்பதே உண்மையான சீடத்துவம்.

தொடர்ந்து இந்த ஏழு காரியங்களை புரிந்து கொண்டு நம்முடைய பலவீனத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று வாழுங்கள் கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் ஆமென். 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

தொடர்புக்கு 

9841711591.