மதம் மொழி இனம் எனப் போராடாதே உன் ஆன்மாவுக்காக போராடு.

இன்றைய உலகில் மனிதன் தான் சார்ந்த மொழி, மதம் மற்றும் சாதி அடையாளங்களைக் காக்கப் போராடும் அளவிற்கு, அழியாத தன் ஆத்துமாவைத் தீமையிலிருந்து காக்க முயற்சிப்பதில்லை. புறம்பான அடையாளங்கள் மனிதனைப் பிரித்து வைக்கும் வேளையில், விவிலியம் அகத்திலுள்ள ஆத்துமாவின் மேன்மையையும் அதன் நித்திய வாழ்வையும் முதன்மைப்படுத்துகிறது. "மனுஷன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன் ஜீவனை (ஆத்துமாவை) நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன?" என்ற இயேசுவின் கேள்வி, நமது போராட்டங்கள் எதை நோக்கி இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. உலகியல் பற்றுகளைக் கடந்து ஆத்தும இரட்சிப்பை நாடுவது குறித்து விவிலியம் கூறும் உண்மைகளை இங்கே காண்போம்.

1).ஆத்துமாவின் மதிப்பு உலகை விடப் பெரியது 

(மத்தேயு 16:26): 

"ஒருவன் உலகமெல்லாம் சம்பாதித்து, தன் ஆத்துமாவை நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு என்ன பிரயோஜனம்?" என்று இயேசு கேட்கிறார். 

உலகப் போராட்டங்களால் கிடைக்கும் தற்காலிக வெற்றிகளை விட ஆத்துமாவின் நித்திய மீட்பு முக்கியமானது.

விவிலியத்தின் மிக முக்கியமான பாடங்களில் ஒன்று இது. இயேசு கிறிஸ்து இந்த உண்மையை 

மத்தேயு 16:26-ல் ஒரு வணிக ரீதியான ஒப்பீடு (Profit and Loss) மூலம் விளக்குகிறார். அதன் ஆழமான பொருளைக் கீழே காணலாம்:

அ).நிரந்தரம் vs தற்காலிகம்:

உலகில் நாம் போராடிப் பெறுகிற மொழி அடையாளம், சாதி அந்தஸ்து, மதம் சார்ந்த அதிகாரம் அல்லது சொத்துக்கள் அனைத்தும் மரணத்தோடு முடிந்துவிடும். ஆனால், ஆத்துமா அழியாதது; அது நித்தியமானது. ஒரு தற்காலிகமான விஷயத்திற்காக நிரந்தரமான ஒன்றை இழப்பது மிகப்பெரிய நஷ்டம் என்கிறது விவிலியம்.

ஆ).ஈடுசெய்ய முடியாத மதிப்பு:

"தன் ஆத்துமாவுக்கு ஈடாக மனுஷன் என்னத்தைக் கொடுப்பான்?" என்று இயேசு கேட்கிறார். அதாவது, ஒருவன் தன் ஆத்துமாவை (நித்திய ஜீவனை) இழந்துவிட்டால், அதைத் திரும்பப் பெற உலகிலுள்ள எந்தச் செல்வத்தாலும் ஈடுகட்ட முடியாது. முழு உலகத்தின் மதிப்பும் ஒரு மனித ஆத்துமாவின் மதிப்பிற்கு ஈடாகாது.

இ).உண்மையான வெற்றி எது?

உலகப் போராட்டங்களில் வெற்றி பெற்று ஒருவன் பெரும் புகழை அடையலாம். ஆனால், அவன் உள்ளான மனிதன் (ஆத்துமா) பாவத்திலோ அல்லது பிரிவினையிலோ சிக்கித் தவித்தால், அந்த வெளி உலக வெற்றி வெறும் மாயையே.

ஈ).தேவனின் பார்வையில் நீங்கள்:

உலகம் ஒரு மனிதனை அவனது சாதி அல்லது மொழியை வைத்து மதிப்பிடலாம். ஆனால் தேவன் ஒரு மனிதனை அவனது 'ஆத்துமாவை' வைத்துப் பார்க்கிறார். தேவனாகிய கர்த்தர் மனிதனைத் தம்முடைய சாயலாகப் படைத்ததால், அந்த ஆத்துமா அவருக்கு அவ்வளவு விலையேறப்பெற்றதாக இருக்கிறது.

சுருக்கமாக:

உலகப் போராட்டங்கள் உடலுக்கும் கௌரவத்திற்கும் மட்டுமே. ஆனால் ஆத்துமாவுக்கான முயற்சி இறைவனோடு சேருவதற்கான வழி. உலகத்தை வெல்வதை விட, தன் ஆத்துமாவைத் தூய்மையாகக் காப்பதே ஒரு மனிதன் செய்யக்கூடிய மிகச்சிறந்த காரியம்.

2).உலக ஆசைகளும் சண்டைகளும் ஆத்துமாவுக்கு எதிரானவை 

(1 பேதுரு 2:11): 

சாதி, மதம், மொழி சார்ந்து ஏற்படும் பிரிவினைகளும், உலகப் போர்களும் ஆத்துமாவுக்கு விரோதமாகப் போரிடும் மாம்ச இச்சைகள் என்று விவிலியம் கூறுகிறது. இவை ஆன்மீக வாழ்க்கையைச் சிதைக்கின்றன.

 உலக ஆசைகளும் அவற்றால் ஏற்படும் சண்டைகளும் வெறும் சமூகப் பிரச்சனை மட்டுமல்ல, அவை நேரடியாக ஒரு மனிதனின் ஆத்துமாவைப் பாதிக்கும் ஆன்மீகப் போர். இதைகுறித்து வேத வசனத்துடன் பார்ப்போம்.

அ).மாம்சத்தின் இச்சை vs ஆவியின் வாழ்வு 

(1 பேதுரு 2:11):

"பிரியமானவர்களே, ஆத்துமாவுக்கு விரோதமாய்ப் போராடுகிற மாம்ச இச்சைகளை விட்டு விலகி... அந்நியராகவும் பரதேசிகளாகவும் இருக்கிற உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்" என்று விவிலியம் கூறுகிறது. உலக ஆசைகள் (பணம், பதவி, சாதிப் பெருமை) ஆத்துமாவை இருளுக்குள் தள்ளி, அதன் தெய்வீகத் தன்மையை அழித்துவிடும்.

ஆ).சண்டைகளின் பிறப்பிடம் (யாக்கோபு 4:1-2):

"உங்களுக்குள்ளே யுத்தங்களும் சண்டைகளும் எதினால் வருகிறது? உங்கள் அவயவங்களில் போராடுகிற இச்சைகளினால் அல்லவா?" என்று யாக்கோபு கேட்கிறார். சாதி, மதம், மொழி என நாம் செய்யும் சண்டைகள் அனைத்தும் மனிதனுக்குள் இருக்கும் 'சுயநல ஆசை' மற்றும் 'பெருமை' ஆகியவற்றிலிருந்தே பிறக்கின்றன. இவை ஆத்துமாவை அமைதியற்றதாக மாற்றுகின்றன.

இ).பிரிவினை ஆத்துமாவைத் தீட்டுப்படுத்தும்:

உலகப் போராட்டங்கள் பெரும்பாலும் "நாங்கள் உயர்ந்தவர்கள், அவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்" என்ற பிரிவினையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ஆனால், கசப்பும் பகைமையும் ஆத்துமாவில் குடிபுகும்போது, அது கடவுளின் பிரசன்னத்தை இழந்துவிடுகிறது. அன்பில்லாத ஆத்துமா உயிருள்ள பிணம் போன்றது என்கிறது விவிலியம்.

ஈ).தற்காலிக இலாபம், நிரந்தர நஷ்டம்:

உலக ஆசைகளுக்காகப் போராடி ஒருவன் எதைப் பெற்றாலும், அது அவன் இறக்கும்போது அவனுடன் வருவதில்லை. ஆனால் அந்தப் போராட்டங்களின் போது அவன் செய்த கோபம், பொறாமை, வன்முறை ஆகியவை அவனது ஆத்துமாவின் மீது கறையாகப் படிந்து, நித்திய நியாயத்தீர்ப்பில் கொண்டு போய் நிறுத்தும்.

சுருக்கம்:

உலக ஆசைகள் ஒரு மாய வலை. அந்த வலையில் சிக்கிச் சண்டையிடும்போது, மனிதன் தன் ஆத்துமாவைச் சிறைப்படுத்துகிறான். இந்த உலகப் போராட்டங்களிலிருந்து விடுபட்டு, கிறிஸ்துவின் அன்பிற்குள் வருவதே ஆத்துமாவுக்கு உண்மையான விடுதலை.

3).போராட்டம் மாம்சத்தோடு அல்ல, ஆவியோடு (எபேசியர் 6:12): 

மனிதர்களுக்கு இடையிலான சண்டைகள் (சாதி, மதம்) உண்மையான போராட்டம் அல்ல. நமது போராட்டம் உலக அதிகாரங்களுக்கும், இருளின் ஆவிகளுக்கும் எதிரானது. எனவே, புறம்பான சண்டையை விட்டு, ஆன்மீகக் கேடயங்களை அணிய வேண்டும்.

விவிலியத்தின் மிக முக்கியமான இந்த வசனம் (எபேசியர் 6:12), நாம் சந்திக்கும் பிரச்சினைகளை முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்தில் பார்க்க வைக்கிறது. மொழி, மதம், சாதி போன்ற போராட்டங்கள் மனிதர்களுக்கு இடையே நடப்பதாகத் தெரிந்தாலும், அதன் பின்னணியில் உள்ள ஆன்மீகப் போரைப் பற்றி விவிலியம் கூறுவது இதுதான்:

அ).எதிரி மனிதன் அல்ல:

நமது போராட்டங்கள் இரத்தமும் மாம்சமுமுள்ள மனிதர்களோடு (அதாவது மற்ற சாதியினரோ அல்லது மதத்தினரோ) அல்ல. பிரிவினையைத் தூண்டும் எண்ணங்கள் மற்றும் தீய சக்திகளோடுதான் போராட வேண்டும். ஒரு மனிதனை வெறுப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த மனிதனை ஆட்டிப்படைக்கும் தீய எண்ணங்களை (வெறுப்பு, கசப்பு) நாம் எதிர்க்க வேண்டும்.

ஆ).புறக்கண்ணும் அகக்கண்ணும்:

உலகப் போராட்டங்கள் புறக்கண்களுக்குத் தெரிபவை. ஆனால், ஆத்துமாவைக் காக்கும் போராட்டம் அகக்கண்களுக்குத் தெரிவது. கோபம் வரும்போது திருப்பித் தாக்காமல் இருப்பது, பழிவாங்கத் துடிக்கும்போது மன்னிப்பது - இதுவே உண்மையான ஆவியின் போராட்டம்.

இ)ஆன்மீக ஆயுதங்கள்:

மாம்சமான போராட்டங்களுக்குப் பணமும், பலமும், ஆள் பலமும் தேவை. ஆனால் ஆத்துமாவைக் காக்கும் ஆன்மீகப் போராட்டத்திற்கு சத்தியம், நீதி, சமாதானம், விசுவாசம் ஆகியவற்றை ஆயுதங்களாக அணிய வேண்டும் என்று விவிலியம் அறிவுறுத்துகிறது.

ஈ).இருளின் அதிகாரத்தை வெல்லுதல்:

சாதி மற்றும் மதப் பிரிவினைகள் இருளின் அதிகாரத்தால் உண்டாவவை. இந்த உலகத்தின் அதிபதி (பிசாசு) மனிதர்களைப் பிரித்து வைப்பதன் மூலம் அவர்களின் ஆத்துமாவை அழிக்க நினைக்கிறான். இதை உணர்ந்து அன்பினால் அந்த இருளை வெல்வதே ஒரு விசுவாசியின் கடமை.

சுருக்கமாக:

மனிதர்களோடு சண்டையிடுவது நேரத்தை வீணடிப்பதோடு ஆத்துமாவையும் காயப்படுத்தும். மாறாக, நமக்குள்ளே எழும் தீய குணங்களை எதிர்த்துப் போராடி, ஆத்துமாவைத் தூய்மையாக வைப்பதே உண்மையான வெற்றி.

4).உலகத்தின் மீது அன்பு கூறுவது தேவனுக்கு விரோதமானது (யாக்கோபு 4:4): மதம், சாதி, மொழி போன்றவற்றில் பிரிவினையை உண்டாக்கும் உலகத்தின் போக்குடன் சமரசம் செய்து கொள்வது தேவனுக்குப் பகையாக மாறும். "உலகத்தின் சிநேகம் தேவனுக்கு விரோதமான பகை". விவிலியத்தின் யாக்கோபு 4:4-ல் உள்ள இந்த கருத்து, உலகப் போக்குகளுக்கும் இறைவனின் விருப்பத்திற்கும் இடையே உள்ள முரண்பாட்டைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. இதோ அதன் ஆழமான விளக்கங்கள்:

அ).உலகம் என்பது என்ன?: 

விவிலியம் "உலகம்" என்று குறிப்பிடுவது தேவன் படைத்த இயற்கையை அல்ல; மாறாக, மனிதர்களிடம் இருக்கும் சுயநலம், சாதிப் பெருமை, மதவெறி, அதிகாரம் மற்றும் பேராசை போன்ற தீய குணங்களின் தொகுப்பையே உலகம் என்கிறது. இவைகளின் மீது அன்பு வைப்பது கடவுளுக்கு எதிரான செயல்.

ஆ)இரண்டு எஜமான்கள்: "இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்ய ஒருவனாலும் கூடாது" (மத்தேயு 6:24). ஒருவன் சாதி அல்லது மதப் பெருமை போன்ற உலகக் காரியங்களில் மூழ்கி இருந்தால், அவனால் முழுமையாக இறைவனை அன்பு செய்ய முடியாது. உலகத்தின் மீதான அன்பு பெருகும்போது, இறை அன்பு தானாகவே குறைந்துவிடும்.

இ).பகைமை எதனால்?: உலகத்தின் போராட்டங்கள் எப்போதும் "எனக்கு, என்னுடையது" என்பதை முன்னிறுத்துகின்றன. ஆனால் இறைவனின் நீதி "அன்பு, தாழ்மை, பிறரை நேசித்தல்" என்பதை வலியுறுத்துகிறது. உலகத்தின் பிரிவினைவாதக் கொள்கைகளை ஒருவர் நேசித்தால், அவர் இறைவனின் அன்புக் கட்டளையை மீறுவதால் இறைவனுக்குப் பகையாகிறார்.

ஈ).ஆத்துமாவின் விபச்சாரம்: விவிலியம் உலக சிநேகத்தை "விபச்சாரம்" (Spiritual Adultery) என்று அழைக்கிறது. அதாவது, ஒரு மனிதன் இறைவனுக்குச் சொந்தமான தன் ஆத்துமாவை, உலகத்தின் தற்காலிக ஆசைகளுக்கும் போராட்டங்களுக்கும் அடகு வைப்பது இறைவனுக்குச் செய்யும் துரோகமாகும்.

சுருக்கம்:

மொழி, மதம், சாதி போன்ற அடையாளங்களால் உண்டாகும் உலகப் பெருமைகளை நாம் நேசித்தால், தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கும் 'சகோதர அன்பு' நம்மிடம் இருக்காது. உலகக் காரியங்களை விட இறைவனுக்கும் ஆத்தும மீட்புக்கும் முதலிடம் கொடுப்பதே உண்மையான பக்தி.

5).மனப்புதுக்கமே முக்கியம், பிரிவினைகள் அல்ல 

(ரோமர் 12:2): 

"இந்த உலகத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாமல், உங்கள் மனம் புதுப்பிக்கப்படுகிறதினாலே மறுரூபமாகுங்கள்." மொழி அல்லது சாதி அடையாளங்களைப் பற்றிக்கொள்வதை விட, கர்த்தருடைய சித்தத்தை அறிய மனம் மாறுவதே ஆன்மீக வளர்ச்சி.

விவிலியத்தின் ரோமர் 12:2-ல் உள்ள இந்த கருத்து, வெளிப்படையான அடையாளங்களை விட உள்ளத்தின் மாற்றமே ஒரு மனிதனை மேம்படுத்தும் என்பதை விளக்குகிறது:

அ).உலக வேஷத்தைத் தவிர்த்தல்: 

சாதி, மதம், மொழி போன்ற அடையாளங்களை வைத்துப் பிரிவினைகளை உருவாக்குவதை விவிலியம் "உலக வேஷம்" என்கிறது. சமூகம் சொல்கிறது என்பதற்காக அந்தப் பிரிவினைகளுக்குள் சிக்காமல், அதிலிருந்து விடுபடுவதே உண்மையான விடுதலை.

ஆ).மனம் புதுப்பித்தல் 

(Renewal of Mind): 

ஒரு மனிதன் தன் பழைய கோபம், சாதிப் பெருமை மற்றும் மத வைராக்கியங்களை விட்டுவிட்டு, கிறிஸ்துவின் அன்பால் தன் சிந்தனையை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். எண்ணங்கள் மாறினால் மட்டுமே ஆத்துமா தூய்மையடையும்.

இ).மறுரூபமாதல் (Transformation): 

பிரிவினைகள் மனிதனைப் பின்னோக்கி இழுக்கும். ஆனால் மனப்புதுக்கம் ஒரு மனிதனை உயரிய ஆன்மீக நிலைக்கு (மறுரூபத்திற்கு) கொண்டு செல்லும். இது ஒருவரைத் தன் மொழியை விடவும், சாதியை விடவும் மற்ற மனிதர்களை நேசிக்கத் தூண்டும்.

ஈ).தேவ சித்தம் அறிதல்: 

மனம் புதிதாகும்போதுதான், சாதி-மதப் போராட்டங்களில் ஈடுபடுவது கடவுளுக்குப் பிரியமானது அல்ல என்பதையும், எல்லா மனிதர்களையும் சமமாக நேசிப்பதே கடவுளின் சித்தம் என்பதையும் ஒருவன் பகுத்தறிய முடியும்.

சுருக்கமாக:

சாதி, மதம் போன்ற வெளி அடையாளங்களால் ஒருவன் தன்னை மாற்ற முடியாது. உள்ளம் புதிதாக மாறும்போது, பிரிவினைகள் மறைந்து ஆத்துமா மேன்மையடையும்.

6).உள்ளிருக்கும் ஆத்துமாவைக்காக்க அமைதி 

(மத்தேயு 5:9): 

விவிலியம் சமாதானம் பண்ணுகிறவர்களைப் பாக்கியவான்கள் என்கிறது. மொழி, சாதி சண்டைகளைத் தூண்டாமல், அன்பையும் சமாதானத்தையும் நாடுவது ஆத்துமாவைக் காக்கும் செயல்.

விவிலியத்தின் மத்தேயு 5:9 மற்றும் பிலிப்பியர் 4:7 ஆகிய வசனங்களின் அடிப்படையில், ஆத்துமாவின் பாதுகாப்புக்கும் அமைதிக்கும் உள்ள தொடர்பைக் குறித்துக் கீழே காணலாம்:

அ).சமாதானம் பண்ணுகிறவர்களே புத்திரர்:

"சமாதானம் பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்" என்று இயேசு மலைப்பிரசங்கத்தில் கூறினார். சாதி, மதம் அல்லது மொழியின் பெயரால் சண்டையிடுவது ஆத்துமாவை இருளில் தள்ளும். மாறாக, அமைதியை நாடுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைத் தேவனோடு இணைக்கிறான்.

ஆ).பதற்றமும் ஆத்துமா சிதைவும்:

உலகப் போராட்டங்கள் மனிதனுக்குள் வஞ்சகம், குரோதம் மற்றும் கசப்பை உருவாக்குகின்றன. இந்த எதிர்மறை எண்ணங்கள் ஆத்துமாவை அரிக்கும் நோய்கள் போன்றவை. அமைதியான மனநிலையில் மட்டுமே ஆத்துமா இறைவனின் குரலைக் கேட்க முடியும்.

இ).புத்திக்கு எட்டாத தேவ சமாதானம்:

உலகம் தரும் அமைதி தற்காலிகமானது. ஆனால், ஆத்துமாவை ஒரு கோட்டை போலக் காப்பது "தேவ சமாதானம்". இது போராட்டங்களின் நடுவிலும் ஒரு மனிதனைப் பதற்றப்படாமல் பாதுகாக்கிறது. ஆத்துமா அமைதியாக இருக்கும்போது, வெளி உலகப் பிரிவினைகள் மனிதனைப் பாதிப்பதில்லை.

ஈ).அன்பே அமைதியின் வழி:

ஆத்துமாவைக் காக்க விரும்பும் ஒருவன், பிறரை வெறுக்கும் போராட்டங்களில் ஈடுபட மாட்டான். "உன்னைப் போலவே உன் பிறனையும் நேசி" என்ற கட்டளை ஆத்துமாவில் அமைதியை நிலைநாட்டி, நித்திய வாழ்விற்கு வழிவகுக்கிறது.

சுருக்கமாக:

சண்டைகளும் பிரிவினைகளும் ஆத்துமாவைக் காயப்படுத்தும். அமைதியும் சமாதானமும் ஆத்துமாவுக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய மருந்து.

7).நித்தியமானவற்றின் மீது கவனம் (கொலோ 3:2):  "பூமியிலுள்ளவைகளையல்ல, மேலானவைகளையே நாடுங்கள்." சாதி மற்றும் மதப் போராட்டங்கள் தற்காலிகமானவை. ஆத்துமாவைக் காப்பதே நித்தியமான சத்தியம்.  விவிலியத்தின் கொலோசெயர் 3:2-ல் உள்ள "பூமியிலுள்ளவைகளையல்ல, மேலானவைகளையே நாடுங்கள்" என்ற அறிவுரை, நம் வாழ்வின் முன்னுரிமை எதுவாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது:

அ).அழியாத சொத்து ஆத்துமா: 

மொழி, சாதி, மதம் போன்ற அடையாளங்கள் இந்த நில உலக வாழ்வோடு முடிந்துபோகும். ஆனால் ஆத்துமா அழியாதது. அழிந்துபோகும் விஷயங்களுக்காகப் போராடுவதை விட்டுவிட்டு, நித்தியமான ஆத்தும மீட்பில் கவனம் செலுத்துவதே புத்திசாலித்தனம்.

ஆ).பார்வை மாற்றம்: 

உலகப் போராட்டங்கள் நம் பார்வையை மண்ணோடும், மனிதப் பிரிவினைகளோடும் கட்டிப்போடுகின்றன. மேலானவைகளை நாடுவது என்பது, இறைவனின் அன்பு, நீதி மற்றும் நித்திய வாழ்வைப் பற்றிய சிந்தனையில் வாழ்வதாகும்.

இ).தற்காலிகப் போராட்டங்கள்: 

இன்று நாம் செய்யும் மொழி அல்லது சாதிப் போராட்டங்கள் இன்னும் நூறு ஆண்டுகளில் மறைந்துவிடும். ஆனால் நாம் செய்த விசுவாசமும், ஆத்துமத் தூய்மையும் மட்டுமே கடவுளுக்கு முன்பாக நம்மை நிலைநிறுத்தும்.

ஈ).பரலோகக் குடியுரிமை: 

ஒரு விசுவாசிக்கு இந்த உலகம் நிரந்தரமானது அல்ல. நாம் பரலோகத்தின் குடிமக்கள் என்பதை உணரும்போது, மண்ணுலகின் சிறுபிள்ளைத்தனமான சண்டைகளும் பிரிவினைகளும் அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றும்.

நித்தியமான ஆத்துமாவைக் காக்க வேண்டுமானால், தற்காலிகமான உலக அடையாளங்களின் மீதான பற்றைத் தளர்த்தி, இறைவனின் நித்திய சத்தியத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

முடிவாக, மனிதர்கள் தற்காலிகமான அடையாளங்களான மொழி, மதம் மற்றும் சாதிக்காகப் போராடுவதை விடுத்து, அழியாத தன்மையுள்ள ஆத்துமாவின் மீட்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதே விவிலியத்தின் மையச் செய்தியாக இருக்கிறது. வெளிப்படையான பிரிவினைகள் உலகத்தோடு மறைந்துவிடும், ஆனால் தூய்மையான ஆத்துமா மட்டுமே இறைவனோடு நிலைத்திருக்கும். எனவே, வேற்றுமைகளைக் கடந்து அன்பு, சமாதானம் மற்றும் ஆவிக்குரிய விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வதே ஒரு மனிதனின் உண்மையான இலக்காக இருக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா.

9841711591.