அப்பிரயோஜனமான ஊழியக்காரர்,

நாங்கள் அப்பிரயோஜனமான ஊழியக்காரர், செய்யவேண்டிய கடமையைமாத்திரம் செய்தோம்"
(லூக்கா 17:10)
என்ற வார்த்தையை இயேசு கிறிஸ்து சீடர்களுக்குக் கற்பித்ததன் முக்கிய நோக்கம் மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் பெருமையை ஒழித்து, தாழ்மையையும், கடமை உணர்வையும் வளர்ப்பதே ஆகும்.
லூக்கா நற்செய்தி 17:5-10 வரையிலான அதிகாரத்தில், சீடர்கள் இயேசுவிடம் வந்து, "எங்கள் விசுவாசத்தை அதிகப்படுத்த வேண்டும்" என்று கேட்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாக இயேசு ஒரு எஜமானுக்கும் வேலைக்காரனுக்கும் இடையே உள்ள உறவை உவமையாகக் கூறி இந்த ஆழமான உண்மையை விளக்குகிறார்.

இயேசு இந்த வார்த்தையைச் சொல்லச் சொன்னதற்கான பின்னணி மற்றும் காரணங்களை பார்ப்போம்:

1. உவமையின் பின்னணி (எதிர்நோக்காத பாராட்டு)
அக்கால வழக்கப்படி, ஒரு வேலைக்காரன் நாள் முழுவதும் வயலில் உழுதுவிட்டு அல்லது ஆடு மேய்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு வரும்போது, எஜமான் அவனுக்கு உடனே உணவு பரிமாற மாட்டான். மாறாக, "நீ எனக்குப் பணிவிடை செய், நான் சாப்பிட்ட பின்பு நீ சாப்பிடலாம்" என்றுதான் கூறுவான். மேலும், அந்த வேலைக்காரன் தனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்ததற்காக எஜமான் அவனுக்கு நன்றி கூற வேண்டிய அவசியமும் இல்லை; ஏனெனில் அது அவன் செய்ய வேண்டிய கடமை.
இதன் அடிப்படையில், "நீங்களும் உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட யாவற்றையும் செய்த பின்பு இப்படிச் சொல்லுங்கள்" என்று இயேசு சீடர்களுக்குக் கற்பிக்கிறார்.

2. இயேசு இந்த வார்த்தையைச் சொல்லச் சொன்னதற்கான முதன்மைக் காரணங்கள்
பெருமையையும் சுயநீதியையும் ஒழிப்பதற்கு:
தேவனுடைய ஊழியத்தையோ அல்லது நற்காரியங்களையோ செய்யும்போது மனிதர்களுக்குள் "நான் பெரிய காரியத்தைச் செய்துவிட்டேன்" என்ற பெருமையும், மற்றவர்களை விடத் தான் நீதிமான் என்ற சுயநீதியும் (Pharisaic attitude) தலைதூக்க வாய்ப்புள்ளது. அதைத் தடுப்பதற்காகவே, நாம் எவ்வளவு பெரிய காரியங்களைச் செய்தாலும் அது நம் கடமை மட்டுமே என்ற எண்ணம் நமக்கு வேண்டும் என்று இயேசு விரும்பினார்.

பிரதிபலன் எதிர்பாராத ஊழியம்:
இன்று மனிதர்களின் பெரிய பலவீனம் "வீணான எதிர்பார்ப்பு" ஆகும். தேவனுக்கோ அல்லது பிறருக்கோ ஒரு நன்மை செய்துவிட்டால், அதற்கு உடனடியாகப் பாராட்டோ, புகழோ அல்லது ஏதேனும் ஒரு பலனோ கிடைக்க வேண்டும் என்று மனித மனம் ஏங்குகிறது. ஆனால், "கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பார்க்காதே" என்ற உன்னத ஆன்மீகப் பண்பை விதைக்கவே இயேசு இதைச் சொன்னார்.

தேவனுக்கு நாம் செலுத்த வேண்டிய கடன்:
தேவன் நமக்குக் கொடுத்த ஜீவன், பலன், தாலந்துகள் மற்றும் இரட்சிப்பு ஆகியவை முற்றிலும் அவருடைய கிருபையினால் நமக்குக் கிடைத்த இலவசக் கொடைகளாகும். எனவே, நாம் செய்யும் எந்தவொரு ஊழியமும் அல்லது நற்காரியமும், தேவன் நமக்குச் செய்த நன்மைகளுக்கு ஈடாகாது. நாம் எவ்வளவு செய்தாலும் அது நாம் தேவனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கடமையே தவிர, தேவனுக்கு நாம் செய்யும் எந்த ஒரு "கூடுதல் இலாபமும்" (Profit) இல்லை. அதனால்தான் நம்மை 'பயனற்ற/அப்பிரயோஜனமான ஊழியக்காரர்' என்று கருதச் சொல்கிறார்.

உண்மையான தாழ்மையைக் கற்றுத்தர:
ஒரு சீடனின் மிக முக்கியமான தகுதி தாழ்மை. நாம் செய்யும் சாதனைகளால் தேவனிடம் "உரிமை" பாராட்ட முடியாது. "நான் ஒரு பணியாளன், என் கடமையைச் செய்கிறேன்" என்ற எண்ணம் இருக்கும்போது மட்டுமே ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் உண்மையான நிம்மதியும், ஆன்மீக நிறைவும் உண்டாகும்.

முடிவுரை
(ஆன்மீகப் பாடம்)
இந்த உவமையின் மூலம் இயேசு நம்மை அடிமைகளாக நடத்தித் தாழ்த்த வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை. மாறாக, நம்முடைய ஆன்மீகப் பாதையில் "தகுதிக்கு மீறிய கிருபையைப் பெற்றோம்" என்ற நன்றியுணர்வும், "பெருமையற்ற தாழ்மையும்" எப்போதும் நம் இதயத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த ஆழமான வார்த்தைகளைக் கற்பித்தார். நாமும் நம் கடமைகளைச் செய்யும்போது இந்தப் பக்குவத்தைப் பெற்றுக் கொண்டால், தேவன் நம்மைத் தம்முடைய "ஊழியக்காரராக" மாத்திரமல்ல, தம்முடைய "சிநேகிதராக" மாற்றி உயர்த்துவார் (யோவான் 15:15).

கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் ஆமென்
கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா
9841711591.