இந்து தேசம் என்பது மதத்தின் பெயர் அல்ல

திருவிவிலியத்தில் (பழைய ஏற்பாடு) எஸ்தர் புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்படும் "இந்து தேசம்" என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பைக் குறிக்கும் இடத்தின் பெயர் (புவியியல் பெயர்) மட்டுமே; அது மதத்தின் பெயர் அல்ல. 

1. எந்த தேசம் முதல் என வாசிக்கிறோம்?

திருவிவிலியத்தில் எஸ்தர் 1:1-ல், ஆகாஸ்வேரு ராஜா (மன்னர் அகஸ்வேர்) "இந்து தேசம் முதல் எத்தியோப்பியா தேசம் வரை" உள்ள 127 மாநிலங்களை அரசாண்டார் என்று வாசிக்கிறோம். 

இந்து தேசம் என்பது இன்றைய இந்தியா (குறிப்பாக சிந்து நதி பாயும் பகுதி மற்றும் வடமேற்கு இந்தியப் பகுதிகள்) ஆகும்.

நவீன தமிழ் விவிலிய மொழிபெயர்ப்புகளில் (மற்றும் பொது மொழிபெயர்ப்பான திருவிவிலியத்தில்) இது நேரடியாக "இந்தியா தொடங்கி எத்தியோப்பியா வரை" என்றே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. 

2. இது இடத்தின் பெயரா? 

மதத்தின் பெயரா?

இது முழுக்க முழுக்க இடத்தின் (நாட்டின்) பெயர் ஆகும். இதற்கான வரலாற்று மற்றும் மொழியியல் காரணங்கள்  கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:

மொழியின் பின்னணி (Hodu): விவிலியத்தின் மூல மொழியான எபிரேய மொழியில் (Hebrew), இந்த இடம் "ஹோடு" (Hodu - הֹדּוּ) என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பழங்கால பெர்சியர்கள் 'சிந்து' (Sindhu) நதிப் பகுதியை 'ஹிந்து' (Hidu) என்று அழைத்தனர். அதுவே எபிரேய மொழியில் 'ஹோடு' என்றும், கிரேக்கத்தில் 'இண்டியா' (India) என்றும் மருவியது. 

மதத்தைக் குறிக்கவில்லை: எஸ்தர் சரித்திரம் எழுதப்பட்ட காலத்தில் (சுமார் கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டு), 'இந்து' என்ற சொல் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைக் குறிக்கும் சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. அது சிந்து நதிக்கரையை ஒட்டிய நிலப்பரப்பையும், அங்கு வாழ்ந்த மக்களையும் குறிக்கப் பயன்பட்ட ஒரு புவியியல் பெயர் ஆகும். 

எல்லைகளைக் குறிக்க: 

பெர்சியப் பேரரசு (ஆகாஸ்வேரு ராஜா ஆண்ட பேரரசு) கிழக்கே எந்த இடம் வரை பரவியிருந்தது என்பதை விளக்கவே "இந்து தேசம்" (இந்தியா) என்ற நாட்டின் பெயர் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 

எனவே, விவிலியத்தில் வரும் 'இந்து தேசம்' என்பது பாரத தேசத்தை (இந்தியா) குறிக்கும் தூய புவியியல் எல்லைப் பெயரே தவிர, அது சமயத்தைக் குறிக்கும் சொல் அல்ல.

இந்து தேசம்:

1. விவிலியத்தில் இது எத்தனை முறை வருகிறது?

விவிலியத்தில் இந்த வார்த்தை இரண்டு முறை மட்டுமே நேரடியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

எஸ்தர் 1:1: ஆகாஸ்வேருவின் பேரரசு பரவியிருந்த எல்லையைக் குறிக்க ("இந்து தேசம் முதல் எத்தியோப்பியா வரை").

எஸ்தர் 8:9: யூதர்களைக் காப்பதற்காக மொர்தெகாய் எழுதிய அரச கட்டளைத் தீவுக் கடிதங்கள், "இந்து தேசம் முதல் எத்தியோப்பியா தேசம் வரை" உள்ள 127 மாநிலங்களின் தலைவர்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டதாகக் குறிப்பிடப்படும் இடம். 

2. வரலாற்று ரீதியாக ஆகாஸ்வேரு ராஜா யார்?

முதலாம் செர்க்சஸ் (Xerxes I): மதச்சார்பற்ற உலக வரலாற்றில் இந்த ஆகாஸ்வேரு ராஜா 'முதலாம் செர்க்சஸ்' (Reign: கி.மு. 486–465) என்று அழைக்கப்படுகிறார். இவர் புகழ்பெற்ற பெர்சியப் பேரரசரான முதலாம் தரியுவின் (Darius I) மகன் ஆவார்.

அகாஷ்வேரோஷ் (Ahasuerus): 

செர்க்சஸ் என்ற கிரேக்கப் பெயரின் எபிரேய உச்சரிப்பு வடிவமே 'அகாஷ்வேரோஷ்' என்பதாகும். 

3. "127 மாநிலங்கள்" என்பதன் புவியியல் எல்லை

பெர்சியப் பேரரசு (Achaemenid Empire) அதன் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தபோது, உலகிலேயே மிகப்பெரிய பேரரசாக விளங்கியது. 

கிழக்கு எல்லை: 

சிந்து நதி பாயும் பகுதி மற்றும் இன்றைய பாகிஸ்தான், வடமேற்கு இந்தியப் பகுதிகள் (இந்து தேசம் / Hodu). 

மேற்கு எல்லை: ஆப்பிரிக்காவின் வடகிழக்குப் பகுதியான எத்தியோப்பியா (விவிலியத்தில் 'கூஷ்' அல்லது 'எத்தியோப்பியா' எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது). 

அதாவது, இன்றைய இந்தியா, பாகிஸ்தான், ஈரான், ஈராக், துருக்கி, எகிப்து முதல் எத்தியோப்பியா வரையிலான ஒரு பிரம்மாண்ட நிலப்பரப்பை அவர் ஆண்டு வந்தார்.

4. மூல மொழியில் வார்த்தை மருவிய விதம் (Linguistics)

சமஸ்கிருதத்தில் 'சிந்து' (Sindhu) என்பது நதியையும் அதன் அருகிலுள்ள நிலத்தையும் குறித்தது.

பெர்சியர்கள் 'எஸ்' (S) என்ற ஒலியை 'ஹெச்' (H) என உச்சரித்ததால், அது பெர்சிய மொழியில் 'ஹிந்து' (Hidu / Hindu) ஆனது.

எபிரேயர்கள் (யூதர்கள்) இதைக் கேட்டு தங்கள் மொழியில் எழுதும்போது, அது 'ஹோடு' (Hodu - הֹדוּ) என்று மருவியது. விவிலியத்தின் பழைய ஏற்பாட்டின் மூலப் பிரதியில் 'ஹோடு' என்றே எழுதப்பட்டுள்ளது.

பிற்காலத்தில் கிரேக்கர்கள் இந்த வார்த்தையை 'இண்டியா' (India) என்று மாற்றினர். 

5. விவிலியக் காலத்தில் இந்தியாவின் பிற பொருட்கள்

பழைய ஏற்பாட்டு விவிலியக் காலத்தில் இஸ்ரவேல் மக்களுக்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையே சிறந்த வர்த்தகத் தொடர்பு இருந்தது என்பதற்குப் பல சான்றுகள் உள்ளன. சாலொமோன் ராஜாவின் காலத்தில் கப்பல்கள் மூலம் கொண்டுவரப்பட்ட பொருட்கள் எபிரேய மொழியில் இந்தியப் பெயர்களோடு ஒத்திருக்கின்றன:

தோகை (Peacock): தமிழில் 'தோகை' என்பது எபிரேய விவிலியத்தில் 'துக்கி' (Tuki) என வருகிறது.

கவி/குரங்கு (Ape): சமஸ்கிருதத்தில் 'கபி' என்பது விவிலியத்தில் 'கோஃப்' (Kof) என வருகிறது.

அகில் (Aloes): நறுமணக் கட்டையான அகில், எபிரேய மொழியில் 'அஹாலிம்' (Ahalim) எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. 

சுருக்கமாகச் சொன்னால், விவிலியம் எழுதப்பட்ட வரலாற்றுச் சூழலில், 'இந்து தேசம்' என்பது மதத்தைக் கடந்து, சிந்து நதிக்கு அப்பால் பரந்து விரிந்திருந்த பாரதப் புவிப்பரப்பின் எல்லையைக் காட்டும் அடையாளப் பெயராக மட்டுமே

திகழ்ந்தது. 

 யூதர்கள் இந்தியாவில் குடியிருந்தார்களா ?

ஆம், விவிலியக் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும் யூதர்கள் இந்து தேசத்தில் (இந்தியாவில்) குடியிருந்தார்கள். எஸ்தர் 1:1-ல் கூறப்பட்டுள்ள வரலாற்றுச் சூழலும், அதற்குப் பிந்தைய இந்திய வரலாறும் இதற்கான தெளிவான சான்றுகளைத் தருகின்றன. 

1. எஸ்தர் புத்தகத்தின் சான்று

 (விவிலியக் காலம்)

விவிலியத்தில்

 எஸ்தர் 8:9-ன்படி, மொர்தெகாய் எழுதிய அரச கட்டளைக் கடிதங்கள் "இந்து தேசம் முதல் எத்தியோப்பியா தேசம் வரை" இருந்த அனைத்து மாநிலங்களுக்கும், அங்கிருந்த யூதர்களின் சொந்த மொழியிலும் எழுதி அனுப்பப்பட்டது என்று வாசிக்கிறோம். 

ஆகாஸ்வேரு ராஜாவின் (முதலாம் செர்க்சஸ்) ஆட்சிக்கு உட்பட்ட இந்து தேசத்தின் (இன்றைய வடமேற்கு இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் பகுதிகள்) எல்லைகளிலும் யூத மக்கள் பரவி வாழ்ந்தனர் என்பதை விவிலியத்தின் இந்த வரிகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

அவர்கள் பெர்சியப் பேரரசின் குடிமக்களாக வர்த்தகம் மற்றும் நிர்வாகக் காரணங்களுக்காக இந்தியாவின் எல்லைப் பகுதிகளில் குடியேறியிருந்தனர். 

2. இந்தியாவிற்கு யூதர்கள் வந்த பிற வரலாற்று அலைகள்

விவிலியக் காலத்திற்குப் பிறகும், இஸ்ரவேல் நாட்டில் ஏற்பட்ட போர்கள் மற்றும் துன்புறுத்தல்கள் காரணமாகப் பல யூதக் குழுக்கள் இந்தியாவிற்கு அடைக்கலம் தேடி வந்தனர். அவர்கள் இந்தியாவில் பல நூற்றாண்டுகளாக அமைதியாக வாழ்ந்தனர்: 

கொச்சி யூதர்கள் (Cochin Jews): இவர்கள்தான் இந்தியாவின் மிகப்பழமையான யூத சமூகத்தினர் ஆவர். கி.பி. 70-ல் எருசலேம் தேவாலயம் உரோமையர்களால் அழிக்கப்பட்டபோது, தப்பி ஓடிவந்த யூதர்கள் கேரளாவின் மலபார் கடற்கரையில் (கொடுங்கல்லூர், கொச்சி) குடியேறினர். சேர மன்னர்களும், கொச்சி மகாராஜாக்களும் இவர்களை அன்போடு வரவேற்று, நிலம் கொடுத்து, வழிபட பரதேசி யூத தொழுகைக் கூடம் (Paradesi Synagogue) போன்ற ஆலயங்களைக் கட்டவும் உதவினர். 

பெணே இஸ்ரவேல் (Bene Israel): 

இவர்கள் மகாராஷ்டிராவின் கொங்கண் கடற்கரைப் பகுதியில் குடியேறிய யூதர்கள் ஆவர். சுமார் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இஸ்ரவேலில் இருந்து கப்பலில் வந்தபோது ஏற்பட்ட விபத்தில் தப்பித்து, இந்தியாவில் தங்கிவிட்டதாக இவர்களின் வாய்மொழி வரலாறு கூறுகிறது. 

பாக்தாதி யூதர்கள் (Baghdadi Jews): 

18 மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஈராக், சிரியா போன்ற அரபு நாடுகளில் ஏற்பட்ட மதத் துன்புறுத்தல்களுக்கு அஞ்சி, வர்த்தகத்திற்காக மும்பை மற்றும் கொல்கத்தா போன்ற இந்திய நகரங்களுக்கு வந்து குடியேறிய யூதர்கள் இவர்களாவர். 

3. இந்தியாவின் தனிச்சிறப்பு (நோக்கம் மற்றும் சகிப்புத்தன்மை)

உலகெங்கிலும் உள்ள யூதர்கள் பல நாடுகளில் ஒடுக்கப்பட்டும், துன்புறுத்தப்பட்டும் அலைந்து திரிந்தனர். ஆனால், யூதர்கள் வரலாற்று ரீதியாக எவ்வித மதத் துன்புறுத்தலுக்கும் ஆளாகாமல், முற்றிலும் சுதந்திரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் வாழ்ந்த ஒரே நாடு இந்தியா மட்டுமே ஆகும். 

இந்தியாவில் வாழ்ந்த யூதர்கள் தங்களின் கலாச்சார அடையாளத்தை இழக்காமல், அதே நேரத்தில் இந்தியத் தொன்மையோடும் மொழியோடும் (மலையாளம், மராத்தி) தங்களை இணைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்தனர். 1948-ல் இஸ்ரவேல் என்ற புதிய நாடு உருவான பிறகு, இந்தியாவில் இருந்த பெரும்பாலான யூதர்கள் (சுமார் 70,000 பேர்) தங்கள் சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்பக் குடிபெயர்ந்தனர். 

தொடர்ந்து விவிலிய வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளுங்கள் கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் ஆமென். 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

9841711591.