தன் சரீரத்தை சுட்டெரிக்க கொடுப்பவர் அவிசுவாசியா ?

ஒரு கிறிஸ்தவ விசுவாசி தன் மரணத்திற்குப் பிறகு, "தானாகவே முன்வந்து என் சரீரத்தை எரித்து விடுங்கள்" என்று கூறுவது, அவரை ஒரு 'அவிசுவாசி' என்று வேதாகமத்தின்படி முத்திரை குத்தாது.

ஏனெனில், ஒருவருடைய இரட்சிப்பும் விசுவாசமும் அவருடைய இருதயத்தையும், இயேசு கிறிஸ்துவின் மேல் உள்ள நம்பிக்கையையும் சார்ந்ததே தவிர, சரீர இறுதிச்சடங்கு முறையைச் சார்ந்தது அல்ல.

இருப்பினும், பரிசுத்த வேதாகமம் இந்த விஷயத்தை எவ்வாறு அணுகுகிறது மற்றும் போதிக்கிறது என்பதைப் பின்வரும் உண்மைகளின் மூலம் நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்:

1. வேதாகமம் இதை ஒரு 'பாவம்' என்று சொல்லவில்லை

பரிசுத்த வேதாகமத்தில், ஒரு விசுவாசி தன் உடலை எரிக்கச் சொல்வது பாவம் என்றோ, அப்படிச் செய்தால் அவர் நரகத்திற்குப் போவார் என்றோ எங்கும் கூறப்படவில்லை.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தியாக மரணத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது: 

"என் சரீரத்தைச் சுட்டெரிக்கப்படுவதற்குக் கொடுத்தாலும், அன்பு எனக்கிராவிட்டால் எனக்குப் பிரயோஜனமொன்றுமில்லை" 

(1கொரிந்தியர் 13:3) என்கிறார்.

இதிலிருந்து, விசுவாசத்திற்காகவோ அல்லது சில சூழ்நிலைகளிலோ சரீரம் சுட்டெரிக்கப்படுவது ஒருவருடைய ஆவிக்குரிய நிலையை மாற்றிவிடாது என்பதை அறியலாம்.

2. வேதாகமம் எதை 'அங்கீகரிக்கிறது' அல்லது 'போதிக்கிறது'?

வேதாகமம் எரியூட்டுதலைப் பாவம் என்று கண்டிக்காவிட்டாலும், அது அடக்கம் செய்வதையே (புதைப்பதையே) மிக உயரிய விசுவாசத்தின் அடையாளமாகப் போதிக்கிறது.

 ஒரு விசுவாசி தன் உடலை அடக்கம் செய்ய விரும்புவதற்குக் காரணங்களாக வேதாகமம் காட்டுபவை:

சரீரம் பரிசுத்த ஆவியின் ஆலயம்: கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின்படி, நம் சரீரம் நமக்கே உரியதல்ல, அது விலைக்கு வாங்கப்பட்டது மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர் தங்கும் ஆலயம் 

(1 கொரிந் 6:19-20). எனவே, அதை அழித்துவிடாமல், மரியாதையுடன் மண்ணில் வைப்பதே கிறிஸ்தவ மரபு.

விதைக்கப்படும் விசுவாசம்: 

வேதாகமம் மரணத்தை 'நித்திரை' என்று அழைக்கிறது. பவுல் சரீரத்தை ஒரு விதையோடு ஒப்பிடுகிறார். "அழிவுள்ளதாய் விதைக்கப்படும், அழியாததாய் உயிர்த்தெழும்" 

(1கொரிந் 15:42). 

ஒரு விதையை எப்படி நாம் மண்ணில் புதைக்கிறோமோ, அதுபோல சரீரத்தை மறுபடியும் உயிர்த்தெழும் என்ற விசுவாசத்தோடு மண்ணில் விதைப்பதே (புதைப்பதே) வேதாகம முன்னுதாரணமாகும்.

3. ஏன் ஒரு விசுவாசி தன் உடலை எரிக்கச் சொல்லலாம்?

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவ விசுவாசி கூட பின்வரும் சில நடைமுறைக் காரணங்களுக்காகத் தன் உடலை எரிக்கச் சொல்லியிருக்கலாம்:

இட நெருக்கடி: 

பெரிய நகரங்களில் புதைப்பதற்குக் கல்லறைகள் கிடைப்பது மிகவும் அரிதாகிவிட்டது.

பொருளாதாரக் காரணம்: 

சில குடும்பங்களுக்குப் பெரிய தொகையைச் செலவழித்துக் கல்லறைத் தோட்டம் வாங்குவது சுமையாக இருக்கலாம். தன் குடும்பத்திற்குப் பாரமாய் இருக்கக் கூடாது என்ற நல்ல எண்ணத்தில் ஒரு விசுவாசி அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்.

அறியாமை: வேதாகமத்தில் சரீர உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் இறுதிச்சடங்கு குறித்த ஆழமான சத்தியங்களை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாததால் அவ்வாறு சொல்லியிருக்கலாம்.

வேதாகமத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு (Conclusion):

ஒருவர் தன் உடலை எரிக்கச் சொன்னதால் மட்டுமே அவரை "அவிசுவாசி" என்று வேதாகமத்தின்படி சொல்ல முடியாது. அவர் இயேசு கிறிஸ்துவை தன் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டு, விசுவாசத்தில் வாழ்ந்து மரித்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாக இரட்சிக்கப்பட்ட விசுவாசிதான். இறுதிநாளில் தேவன் அவரது சாம்பலிலிருந்தும் அவரை மகிமையுள்ள சரீரமாக உயிரோடு எழுப்புவார்.

இருந்தபோதிலும், ஒரு கிறிஸ்தவருக்கு வேதாகமத்தின் போதனை என்னவென்றால், சாத்தியமான வரை உடலை அடக்கம் செய்வதே (புதைப்பதே) வேதாகம முறைக்கும், உயிர்த்தெழுதலின் விசுவாசத்திற்கும் மிக நெருக்கமான, பொருத்தமான காரியமாகும்.

மீண்டும் சிந்திப்போம் தொடர்ந்து சிந்திப்போம் கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார் ஆமென் 

கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா 

9841711591.