"காணாமல் போன மகன்"
இன்றைய வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டு, ஆவிக்குரிய ஏழு குறிப்புகளை நாம் பார்ப்போம்:
1. சுதந்திரம் என்ற பெயரில் பாவம் (வசனம் 12-13):
இளைய மகன் தன் சொத்தை பிரித்துக் கொண்டு தூர தேசத்திற்குச் சென்றான். இன்றைய உலகில் பலர் தேவன் கொடுத்த அறிவையும், உடல்நலத்தையும், வசதிகளையும் அவர் விருப்பத்திற்கு மாறாக, தற்காலிக சிற்றின்பங்களுக்காகவும் (Digital life, தீய பழக்கங்கள்) வீணாக்குவதை இது குறிக்கிறது.
ஆதாரம்:
"தன் ஆஸ்தியைச் துன்மார்க்கமாய் வாழ்ந்து அழித்துப்போட்டான்"
லூக்கா 15:12-13 வசனங்களின் அடிப்படையில் இதை மூன்று முக்கிய கோணங்களில் பார்க்கலாம்:
(1). கட்டுப்பாடுகளை பாரமாக கருதுதல்:
இளைய மகன், தந்தையின் வீட்டில் இருந்த பாதுகாப்பையும் அன்பையும் ஒரு "கட்டுப்பாடாக" கருதினான். தனக்குரிய சொத்தை வாங்கிக்கொண்டு தூர தேசத்திற்குச் சென்றான். இன்றைய இளைஞர்கள் மற்றும் பல பெரியவர்கள் கூட, வேதாகம நெறிகளையும், தார்மீக விழுமியங்களையும் (Moral values) தங்கள் முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக நினைக்கிறார்கள். "என் வாழ்க்கை, என் இஷ்டம்" (My life, my rules) என்ற சிந்தனை தேவன் கொடுத்த சுதந்திரத்தை பாவத்திற்குப் பயன்படுத்தத் தூண்டுகிறது.
(2). தவறான இடங்களைத் தேடிச் செல்லுதல்:
மகன் "தூர தேசத்திற்கு" போனான் என்று வேதம் சொல்கிறது. தேவன் இல்லாத, தன்னை யாரும் கேள்வி கேட்காத ஒரு சூழலை அவன் தேடினான். இன்று இணையதளம் (Internet), தவறான நட்பு வட்டாரங்கள் மற்றும் போதை கலாச்சாரம் போன்றவை மனிதனை ஆவிக்குரிய தூர தேசத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. சுதந்திரம் என்பது 'விரும்புவதைச் செய்வது' அல்ல, 'சரியானதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரம்' என்பதை மனிதன் மறந்து விடுகிறான்.
(3). கிருபையை துஷ்பிரயோகம் செய்தல்:
தந்தை சொத்தைக் கொடுத்தது மகனின் மேல் இருந்த அன்பினால். ஆனால், மகன் அந்த அன்பையே தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்டு பாவத்தில் அழித்தான். இன்று "தேவன் அன்புள்ளவர், அவர் மன்னிப்பார்" என்ற எண்ணத்தில் துணிந்து பாவம் செய்வது அதிகரித்துள்ளது. இது சுதந்திரம் அல்ல, ஆவிக்குரிய அடிமைத்தனம்.
வசன ஆதாரம்:
"சுயாதீனத்தைப் பாவத்தை மறைக்கிற அங்கியாய்ப் போர்த்தாமல், தேவனுக்கு ஊழியக்காரராயிருந்து, அதைச் செய்யுங்க" (1 பேதுரு 2:16).
"சகோதரரே, நீங்கள் சுயாதீனத்திற்கு அழைக்கப்பட்டீர்கள்; இந்தச் சுயாதீனத்தை நீங்கள் மாம்சத்திற்கு ஏதுவாகக் கையாளாமல்..." (கலாத்தியர் 5:13).
இன்றைய நிலை:
நவீன உலகில் 'தனிமனித சுதந்திரம்' என்ற பெயரில் குடும்ப உறவுகளை முறித்துக் கொள்வதும், முறையற்ற உறவுகளை நியாயப்படுத்துவதும் பெருகி வருகிறது. ஆனால் லூக்கா 15-ல் காட்டியபடி, தேவன் இல்லாத சுதந்திரம் இறுதியில் 'பன்றித் தொழுவத்தில்' (அவமானத்தில்) தான் கொண்டு போய் நிறுத்தும்.
2. ஆவிக்குரிய பஞ்சம் (வசனம் 14):
உலக இன்பங்கள் தீர்ந்துபோகும்போது ஒரு பெரும் பஞ்சம் ஏற்படுகிறது. தேவன் இல்லாத வாழ்க்கை எவ்வளவு வசதியாக இருந்தாலும், இறுதியில் ஒரு பெரிய மனவெறுமையையும் ஆவிக்குரிய தாகத்தையும் உண்டாக்கும் என்பதை இன்றைய மன அழுத்தங்கள் காட்டுகின்றன.
ஆதாரம்:
"அந்தத் தேசத்திலே கொடிய பஞ்சம் உண்டாயிற்று; அப்பொழுது அவன் முட்டுப்படத்தொடங்கினான்" (லூக்கா 15:14).
(1). உலக இன்பங்களின் தற்காலிகத் தன்மை:
இளைய மகன் தன் பணத்தைச் செலவழித்து முடித்தவுடன், அந்த தேசத்தில் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. உலக இன்பங்கள் (பணம், புகழ், கேளிக்கை) ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை மட்டுமே மகிழ்ச்சியைத் தரும். அவை தீர்ந்துபோகும் போது அல்லது அவற்றால் திருப்தி கிடைக்காத போது, ஆத்துமா ஒரு பெரும் வறுமையை உணரும்.
வசன ஆதாரம்: "அவன் எல்லாவற்றையும் செலவழித்தபின்பு, அந்தத் தேசத்திலே கொடிய பஞ்சம் உண்டாயிற்று" (லூக்கா 15:14).
(2). வார்த்தையின் பஞ்சம் (தேவ உறவு இல்லாத நிலை):
இன்று மனிதர்களுக்குத் தேவையான தகவல்கள் விரல் நுனியில் (Internet) கொட்டிக்கிடக்கின்றன. ஆனால், ஆத்துமாவைப் பிழைப்பிக்கச் செய்யும் 'தேவனுடைய வார்த்தை' பலரது வாழ்க்கையில் இல்லை. இதுவே உண்மையான ஆவிக்குரிய பஞ்சம்.
ஒப்பீடு:
ஆமோஸ் 8:11-ல் சொல்லப்பட்டது போல, இது ஆகாரத்தினால் உண்டாகும் பஞ்சமல்ல, "கர்த்தருடைய வசனம் கேட்கக் கிடைக்காத பஞ்சமாகும்."
(3). தவற்றைப் பசி உணர்த்துதல்:
இளைய மகனுக்கு ஏற்பட்ட பஞ்சம் அவனை மீண்டும் தந்தையிடம் திருப்ப ஒரு கருவியாகப் பயன்பட்டது. அதேபோல், இன்று ஒரு மனிதன் அனுபவிக்கும் மன அழுத்தம், தனிமை மற்றும் மன அமைதியின்மை ஆகியவை உண்மையில் "தேவன் உனக்குத் தேவை" என்பதை உணர்த்தும் ஆவிக்குரிய பசி அறிகுறிகளாகும்.
(4). உலகத் தவிட்டினால் பசி ஆறாது:
மகன் பன்றிகள் தின்னும் தவிட்டினால் தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசைப்பட்டான். ஆனால் அது அவன் பசியைத் தீர்க்கவில்லை. இன்றைய நிலையில் மனிதர்கள் தங்கள் மன அமைதிக்காக யோகா, தியானம், அல்லது புதிய தேடல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். ஆனால், ஜீவ அப்பமாகிய கிறிஸ்து இல்லாத எதனாலும் ஆத்தும பசியை ஆற்ற முடியாது.
வசன ஆதாரம்: "நானே ஜீவ அப்பம்; என்னிடத்தில் வருகிறவன் ஒருக்காலும் பசியடையான்" (யோவான் 6:35).
இன்றைய நிலை:
அதிகமான வசதிகள் இருந்தும், தற்கொலை எண்ணங்களும், மன உளைச்சலும் பெருகியிருப்பதற்குக் காரணம் இந்த "ஆவிக்குரிய பஞ்சம்" தான். ஒரு மனிதன் தேவனை விட்டுப் பிரியும் போது, அவன் ஆத்துமா வறண்டு போகிறது.
இந்த ஆவிக்குரிய பஞ்சத்திலிருந்து விடுபட, இளைய மகன் செய்தது போல "தகப்பனிடம் திரும்புவது" ஒன்றே வழி.
3. தரம் தாழ்ந்த நிலை (வசனம் 15-16):
யூதர்களுக்கு பன்றி அசுத்தமானது. ஆனால் மகன் பன்றி மேய்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். பாவம் ஒரு மனிதனை அவனது கௌரவத்தையும், மேன்மையையும் இழக்கச் செய்து, உலக இச்சைகளுக்கு அடிமையாக்கிவிடும்.
ஆதாரம்:
"பன்றிகள் தின்கிற தவிட்டினாலே தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசையாயிருந்தான்" (லூக்கா 15:16).
(1). அடையாளத்தை இழத்தல் (Identity Loss):
தகப்பன் வீட்டில் 'மகன்' என்ற அந்தஸ்தோடு இருந்தவன், தூர தேசத்தில் ஒரு 'கூலிக்காரனாக' மாறினான். இன்று தேவன் கொடுத்த உன்னத நோக்கத்தை மறந்து, மனிதன் வெறும் பணத்திற்காகவும், பிழைப்பிற்காகவும் தன் தார்மீக விழுமியங்களை அடகு வைப்பது தனது அடையாளத்தை இழக்கும் தரம் தாழ்ந்த நிலையாகும்.
(2). அசுத்தத்திற்கு அடிமையாதல் (Bondage to Impurity):
யூதர்களுக்கு பன்றி ஒரு அசுத்தமான விலங்கு. மகன் பன்றிகளை மேய்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது, அவன் ஆவிக்குரிய ரீதியாக எவ்வளவு தரம் தாழ்ந்து போனான் என்பதைக் காட்டுகிறது. இன்று ஆபாசம் (Pornography), போதைப்பொருள் மற்றும் முறையற்ற இச்சைகளுக்கு மனிதன் அடிமையாகிக் கிடப்பது இந்த பன்றித் தொழுவ நிலைக்குச் சமம்.
ஆதாரம்:
"பன்றிகளை மேய்க்கும்படி அவனைத் தன் வயல்களில் அனுப்பினான்" (லூக்கா 15:15).
(3). மனித மதிப்பீடு குறைதல்:
தூர தேசத்து மனுஷன் அவனுக்கு வேலை கொடுத்தானே தவிர, உணவோ அல்லது அன்போ கொடுக்கவில்லை. உலகம் உங்களை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துமே தவிர, ஒருபோதும் நேசிக்காது. பயன்பாடு முடிந்தவுடன் உங்களைத் தூக்கி எறிந்துவிடும்.
ஆதாரம்: "ஒருவனும் அவனுக்கு ஒன்றும் கொடுக்கவில்லை" (லூக்கா 15:16).
(4).தகுதியற்றவற்றால் திருப்தியடைய முயலுதல்:
பன்றிகள் தின்னும் தவிட்டினால் தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசைப்பட்டான். அதாவது, உயர்ந்த ஆத்தும தாகம் கொண்ட மனிதன், தரம் குறைந்த உலக காரியங்களில் (Social media validation, தற்காலிக புகழ்ச்சி) திருப்தியைத் தேடுவது அவனது நிலையைத் தாழ்த்துகிறது.
(5). மனசாட்சியின் மரணம்:
"பன்றிகள் தின்கிற தவிட்டினாலே தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசையாயிருந்தான்" என்பது, எது சரி எது தவறு என்ற பிரித்தறியும் திறனை அவன் இழந்துவிட்டதைக் காட்டுகிறது. இன்று பாவம் செய்வது 'நாகரீகம்' என்று கருதப்படும் நிலை பெருகியிருப்பது மனசாட்சி மழுங்கிப்போன தரம் தாழ்ந்த நிலையாகும்.
(6). கனமும் கௌரவமும் பறிபோதல்:
அரச குமாரனைப் போல வளர்க்கப்பட்டவன், இப்போது அழுக்கும் நாற்றமும் நிறைந்த பன்றித் தொழுவத்தில் இருக்கிறான். பாவம் ஒரு மனிதனைத் தலைகுனியச் செய்யும், அவனது குடும்ப கௌரவத்தையும், நற்பெயரையும் சிதைத்துவிடும்.
(7). ஆவிக்குரிய மரணத்தின் விளிம்பு:
இந்த நிலை நீடித்திருந்தால் அவன் அங்கேயே இறந்திருப்பான். தரம் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவருக்குத் தான் "நாம் அழியப்போகிறோம்" என்ற உணர்வு வரும். இதுவே மீட்பிற்கான கடைசி எச்சரிக்கை மணி.
ஆதாரம்:
"நான் பசியினால் சாகிறேனே"
(லூக்கா 15:17).
இன்றைய நிலை:
இன்று பல உயர்பதவியில் உள்ளவர்கள், பணக்காரர்கள் கூட தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ரகசியப் பாவங்களுக்கு அடிமையாகி, தங்கள் ஆத்துமாவை 'பன்றித் தொழுவத்தில்' வைத்திருப்பதை நாம் பார்க்கிறோம். வெளியே பளபளப்பாக இருந்தாலும் உள்ளே தரம் தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கும் இந்த நிலை மாற, கிறிஸ்துவின் கிருபை மட்டுமே அவசியம்.
4. சுயபரிசோதனை மற்றும் மனந்திரும்புதல் (வசனம் 17-19):
"அவனுக்குப் புத்தி தெளிந்தபோது" என்பது மிக முக்கியமானது. இன்றைய நிலையில், ஒருவர் தன் தவற்றை உணர்ந்து தேவனிடம் திரும்பும் அந்த 'திருப்புமுனை' தான் மீட்பின் ஆரம்பம். பரலோகத்திற்கு விரோதமாகவும், தேவனுக்கு முன்பாகவும் பாவம் செய்தேன் என்ற உணர்வு அவசியம்.
ஆதாரம்:
"தகப்பனே, பரத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன்" (லூக்கா 15:18).
• தந்தையுடனான உறவை விடப் பொருட்களுக்கு முன்னுரிமை: அன்றைய கலாச்சாரத்தில், ஒரு தந்தை உயிரோடு இருக்கும்போதே சொத்தைக் கேட்பது "நீங்கள் எனக்கு இறந்துவிட்டதற்குச் சமம்" என்று சொல்வது போன்ற அவமதிப்பாகக் கருதப்பட்டது. அவன் தந்தையுடனான உறவை விட, அவரிடமிருந்த பணத்தையும் பொருட்களையுமே அதிகமாக விரும்பினான்.
அதாவது,
சுயநலம், கட்டுப்படாத சுதந்திரம் மற்றும் உலக ஆசைகளே அவன் சொத்தைப் பிரித்துக் கேட்டதற்கான அடிப்படை நோக்கங்களாகும் இதுவே பாவமாகும்.
(1). புத்தி தெளிதல் (Awakening):
"அவனுக்குப் புத்தி தெளிந்தபோது" (வசனம் 17) - இதுவே மனந்திரும்புதலின் முதல் படி. பாவம் என்பது ஒருவிதமான மயக்கம் அல்லது ஆவிக்குரிய குருட்டுத்தன்மை. இன்றைய உலகில் மாயையான விளம்பரங்கள் மற்றும் உலகப் போக்கினால் மதிமயங்கி இருக்கும் மனிதன், தேவனுடைய வார்த்தையினால் விழிப்படைவதே "புத்தி தெளிதல்" ஆகும்.
(2). ஒப்பீடு செய்தல் (Comparison):
தன் தகப்பன் வீட்டில் இருந்த வேலையாட்களின் நிலையையும், தன் தற்போதைய நிலையையும் அவன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான். நாம் தேவனோடு இருந்தபோது எவ்வளவு சமாதானமாக இருந்தோம், இப்போது பாவத்தினால் எவ்வளவு நிம்மதி இழந்து நிற்கிறோம் என்பதைச் சிந்திப்பதே உண்மையான சுயபரிசோதனை.
(3). தீர்மானம் எடுத்தல் (Decision):
"நான் எழுந்து, என் தகப்பனிடத்திற்குப் போய்..." (வசனம் 18). மனந்திரும்புதல் என்பது வெறும் வருத்தம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு 'செயல்'. பாவமான சூழ்நிலையை விட்டு வெளியேற எடுக்கும் உறுதியான தீர்மானமே இன்றைய நிலையில் அவசியமான ஒன்று.
(4). பாவத்தை அறிக்கை செய்தல் (Confession):
"தகப்பனே, பரத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன்" (வசனம் 18). அவன் சாக்குப்போக்கு சொல்லவில்லை; சூழ்நிலையைக் குறை கூறவில்லை. தன் தவற்றை முழுமையாக ஒத்துக்கொண்டான். இன்று பலர் தன் தவற்றை நியாயப்படுத்துகிறார்கள், ஆனால் உண்மையான விடுதலை அறிக்கையிடுவதில் தான் இருக்கிறது.
(5). தகுதியற்றவன் என்ற உணர்வு (Humility):
"இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று சொல்லப்படுவதற்கு நான் பாத்திரனல்ல" (வசனம் 19). அகந்தையும் பெருமையும் உள்ள இடத்தில் மனந்திரும்புதல் இருக்காது. தேவனுக்கு முன்பாக நாம் ஒன்றுமில்லை என்ற தாழ்மையே கிருபையைப் பெற்றுத்தரும்.
(6). மாற்றத்தை விரும்புதல் (Desire for Change):
"உம்முடைய கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும்" என்றான். சொத்துக்காக அல்ல, தகப்பனின் உறவு கிடைத்தால் போதும் என்ற நிலைக்கு வந்தான். இன்று நாம் ஆசீர்வாதங்களுக்காக அல்லாமல், தேவனுடைய சமூகத்திற்காக அவரிடம் திரும்புவதே மேலானது.
(7). பின்னோக்கிப் பாராத பயணம்:
அவன் தீர்மானம் எடுத்ததோடு நிற்காமல், "எழுந்து புறப்பட்டு, தன் தகப்பனிடத்தில் வந்தான்" (வசனம் 20). இன்றைய நிலையில் பலர் சபையில் கண்ணீர் விட்டு மனந்திரும்புவார்கள், ஆனால் பழைய பாவ இடங்களுக்கே திரும்பி விடுவார்கள். ஆனால் இந்த மகன் தன் பழைய நிலையைத் திரும்பிப் பார்க்காமல் தந்தையிடம் வந்தான்.
வசன ஆதாரம்:
"தன் பாவங்களை மறைக்கிறவன் வாழ்வடையமாட்டான்; அவைகளை அறிக்கை செய்து விட்டுவிடுகிறவனோ இரக்கம் பெறுவான்" (நீதிமொ 28:13).
"மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ற கனிகளைக் கொடுங்கள்" (மத்தேயு 3:8).
இன்றைய நிலை:
நவீன உலகில் பலர் "மனந்திரும்புதல்" என்பதை ஒரு மதச் சடங்காக மாற்றியுள்ளனர். ஆனால், இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு மனிதன் தன் நிலையை உணர்ந்து தேவன் பக்கம் திரும்புவதே பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷத்தை உண்டாக்குகிறது.
5. பிதாவின் (அப்பாவின்) எல்லையற்ற அன்பு (வசனம் 20):
மகன் தூரத்தில் வரும்போதே தந்தை ஓடிச் சென்று அவனைக் கட்டிப்பிடித்தார். தேவன் தண்டிக்கக் காத்திருப்பவர் அல்ல, கட்டி அணைக்கக் காத்திருப்பவர். நாம் ஒரு அடி வைத்தால், அவர் பத்து அடி ஓடி வருகிறார்.
ஆதாரம்:
"அவன் தூரத்தில் வரும்போதே, அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தஞ்செய்தான்" (லூக்கா 15:20).
(1). தேடிப்பார்க்கும் கண்கள் (Anticipating Love):
"அவன் தூரத்தில் வரும்போதே, அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டான்" (வசனம் 20). மகன் வருவான் என்று தந்தை ஒவ்வொரு நாளும் வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இன்று நாம் அவரைத் தேடுவதற்கு முன்பே, நாம் எப்போது திரும்புவோம் என்று தேவன் நமக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் தண்டிக்கக் காத்திருக்கும் நீதிபதி அல்ல, அணைக்கக் காத்திருக்கும் தந்தை.
(2). மனதுருக்கமும் இரக்கமும் (Compassion):
மகன் அழுக்கோடும், பன்றி நாற்றத்தோடும் வந்தான். ஆனால் தந்தை அவன் மேல் "மனதுருகினார்". இன்றைய நிலையில் சமூகம் ஒரு பாவியைப் பார்த்தால் அருவருப்படையும் அல்லது ஒதுக்கித் தள்ளும். ஆனால் தேவன் நம் பாவத்தின் நாற்றத்தைப் பாராமல், நம் ஆத்துமாவின் வேதனையைப் பார்க்கிறார்.
(3). இறங்கி வரும் அன்பு (Condescending Love):
தந்தை "ஓடி"ச் சென்று அவனைச் சந்தித்தார். அக்கால கலாச்சாரத்தில் பெரியவர்கள் ஓடுவது மரியாதைக்குரியதல்ல. ஆனால் தன் கௌரவத்தை விட மகனின் மீட்பு முக்கியம் என்று தந்தை ஓடினார். நம்மை மீட்கும்படி இயேசு கிறிஸ்து பரலோக மகிமையை விட்டு பூமிக்கு இறங்கி வந்ததை இது குறிக்கிறது.
(4). நிபந்தனையற்ற வரவேற்பு (Unconditional Acceptance):
மகன் தன் பாவ அறிக்கையைச் சொல்லி முடிப்பதற்கு முன்பே, தந்தை அவனை முத்தமிட்டார். "நீ எங்கே போனாய்? பணத்தை என்ன செய்தாய்?" என்று தந்தை விசாரணை நடத்தவில்லை. இன்று நாம் செய்யும் ஒரு சிறு மனந்திரும்புதலுக்கும் தேவன் தரும் பதில் 'மன்னிப்பு' மட்டுமே.
(5). கிருபையின் ஆடை (Restoration):
"உயர்ந்த வஸ்திரத்தைக் கொண்டுவந்து இவனுக்கு உடுத்தி" (வசனம் 22). அழுக்கான கந்தையை அகற்றிவிட்டு தந்தை கௌரவத்தைத் தந்தார். இன்று நாம் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் கழுவப்படும்போது, நம்முடைய பாவக் கறைகள் நீக்கப்பட்டு, 'நீதி' என்னும் உயர்ந்த வஸ்திரம் நமக்கு உடுத்தப்படுகிறது.
(6). இழந்த உறவை மீட்டெடுத்தல் (Restoring Identity):
கையில் மோதிரமும், காலில் பாதரட்சையும் அணிவித்தார். மோதிரம் என்பது குடும்ப அதிகாரத்தின் அடையாளம். "நான் ஒரு கூலிக்காரனாக இருக்கிறேன்" என்று சொன்ன மகனை, மீண்டும் "சுதந்தரவாளியாக" தந்தை மாற்றினார். பிசாசின் அடிமைகளாக இருக்கும் நம்மை, தேவன் தன் பிள்ளைகளாக மாற்றும் அதிகாரம் இதுவே.
(7). பரலோகத்தின் கொண்டாட்டம் (Joy of Salvation):
"மரித்த என் மகன் பிழைத்தான்... என்று சந்தோஷப்படத் தொடங்கினார்கள்" (வசனம் 24). ஒரு பாவி மனந்திரும்பும்போது பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷம் உண்டாகும். இன்றைய நிலையில் உலகம் ஒருவன் வீழ்ந்தால் சிரிக்கும், ஆனால் தேவன் ஒருவன் மீட்கப்பட்டால் திருவிழா கொண்டாடுகிறார்.
வசன ஆதாரம்:
"நாம் பாவிகளாயிருக்கையில் கிறிஸ்து நமக்காக மரித்ததினாலே, தேவன் நம்மேல் வைத்த தமது அன்பைப் பாராட்டுகிறார்" (ரோமர் 5:8).
"காணாமற்போன ஒரு பாவி மனந்திரும்புகிறதினால் பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷம் உண்டாகும்"
(லூக்கா 15:7).
இன்றைய நிலை:
பலர் "நான் செய்த பாவம் பெரியது, தேவன் என்னை ஏற்பாரா?" என்று தயங்குகிறார்கள். ஆனால் இந்தத் தந்தை காட்டிய அன்பு, எந்த ஒரு பெரிய பாவியையும் மாற்றும் வல்லமை கொண்டது.
6. புதிய அபிஷேகம் மற்றும் அடையாளம் (வசனம் 22-23):
தந்தை அவனுக்குப் பீதாம்பரம் (நீதி), மோதிரம் (அதிகாரம்), பாதரட்சை (சுதந்திரம்) கொடுத்தார். கிறிஸ்துவுக்குள் வரும்போது பழைய பாவங்கள் நீக்கப்பட்டு, ஒரு புதிய அதிகாரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
ஆதாரம்:
"உயர்ந்த வஸ்திரத்தைக் கொண்டுவந்து, இவனுக்கு உடுத்தி... கன்றைக் கொண்டுவந்து அடியுங்கள்"
(லூக்கா 15:22-23).
(1). உயர்ந்த வஸ்திரம் (பீதாம்பரம்) - நீதியின் அடையாளம்:
தந்தை "உயர்ந்த வஸ்திரத்தைக் கொண்டுவந்து இவனுக்கு உடுத்தி" என்றார். அழுக்கான கந்தைகளுடன் (பாவத்தோடு) வந்த மகனுக்கு இது வழங்கப்பட்டது.
ஆவிக்குரிய பொருள்:
இது கிறிஸ்துவின் நீதியைக் குறிக்கிறது. நம்முடைய சுயநீதி அழுக்கான கந்தை போன்றது; ஆனால் நாம் மனந்திரும்பும்போது இயேசுவின் இரத்தத்தால் கழுவப்பட்ட "நீதி என்னும் வஸ்திரத்தை" தேவன் நமக்கு உடுத்துகிறார்.
இன்றைய நிலை: உலகம் நம் பழைய தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டி நம்மை அசிங்கப்படுத்தும். ஆனால் தேவன் நம் கடந்த காலத்தை மறைத்து, நமக்கு ஒரு புதிய மதிப்பைக் கொடுக்கிறார்.
(2). மோதிரம் - அதிகாரத்தின் அடையாளம்:
அக்காலத்தில் மோதிரம் என்பது ஒரு குடும்பத்தின் முத்திரை அல்லது அதிகாரத்தின் அடையாளம் (Authority).
ஆவிக்குரிய பொருள்:
இது பரிசுத்த ஆவியின் முத்திரையைக் குறிக்கிறது. நாம் மீண்டும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகிவிட்டோம் என்பதற்கும், பிசாசின் மேல் நமக்கு அதிகாரம் உண்டு என்பதற்கும் இது அத்தாட்சி.
இன்றைய நிலை: பாவத்திற்கு அடிமையாக இருந்த நமக்கு, இப்போது பாவத்தை மேற்கொள்ளும் ஆவிக்குரிய பலமும் அதிகாரமும் கிறிஸ்துவினால் கிடைக்கிறது.
(3). பாதரட்சை - சுதந்திரத்தின் அடையாளம்:
அக்காலத்தில் வீட்டிலுள்ள அடிமைகள் வெறுங்காலுடன் நடப்பார்கள், பிள்ளைகள் மட்டுமே காலணி அணிவார்கள்.
ஆவிக்குரிய பொருள்:
நாம் இனி பாவத்திற்கு அடிமைகள் அல்ல, தேவனுடைய சுதந்திரமான பிள்ளைகள் என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. மேலும், இது சுவிசேஷத்திற்காக ஆயத்தமாகும் பாதரட்சையையும் குறிக்கும்
(எபேசியர் 6:15).
இன்றைய நிலை: பழைய பயம் மற்றும் குற்ற உணர்விலிருந்து விடுதலை பெற்று, தைரியமாக விசுவாசப் பாதையில் நடக்கும் நிலையை இது குறிக்கிறது.
(4). கொழுத்த கன்று - கொண்டாட்டம் மற்றும் ஐக்கியம்:
தந்தை ஒரு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்தார். இது தேவன் பாவியோடு கொள்ளும் புதிய ஐக்கியத்தைக் குறிக்கிறது.
ஆவிக்குரிய பொருள்:
கன்று அடிக்கப்படுவது தியாகத்தைக் குறிக்கிறது. இது நமக்காகப் பலியான இயேசு கிறிஸ்துவை நினைவூட்டுகிறது. அவர் மூலமாகவே நமக்குத் தந்தையோடு மீண்டும் ஐக்கியம் கிடைக்கிறது.
இன்றைய நிலை: சபை கூடி வருதலும், திருவிருந்தில் பங்கேற்பதும் இந்த ஆவிக்குரிய கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
(5). பழையவை ஒழிந்துபோதல்:
மகன் பன்றித் தொழுவத்தில் அணிந்திருந்த எதையும் தந்தை மிச்சம் வைக்கவில்லை. அனைத்தும் புதிதாக்கப்பட்டது.
ஆதாரம்:
"ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்தால் புதிய சிருஷ்டியாயிருக்கிறான்; பழையவைகள் ஒழிந்துபோயின, எல்லாம் புதியவைகளாயின"
(2 கொரி 5:17).
(6). அபிஷேகத்தின் உறுதி:
இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தும் அவன் மீண்டும் "சுதந்தரவாளி" (Heir) ஆக்கப்பட்டதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அவன் கூலிக்காரனாகக் கேட்க வந்தான், ஆனால் தந்தை அவனை எஜமானனாக மாற்றினார்.
(7). பாதுகாப்பின் உறுதி:
இந்த புதிய அடையாளம் அவனுக்கு ஒரு பாதுகாப்பைத் தருகிறது. ஊரார் அவனைப் பார்க்கும்போது 'பாவியாக' அல்ல, 'தந்தையின் குமாரனாக' பார்க்கிறார்கள்.
இன்றைய நிலை:
இன்று ஒரு நபர் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது, தேவன் அவருக்கு ஒரு புதிய நோக்கத்தைத் தருகிறார். அவர் வெறும் "மன்னிக்கப்பட்ட பாவி" மட்டுமல்ல, அவர் "தேவனுடைய அதிகாரம் பெற்ற பிள்ளை".
7. சுயநீதி மற்றும் பொறாமை (வசனம் 25-32):
மூத்த மகன் வெளியே நிற்கிறான். இது இன்று சபைக்குள் இருக்கும் சில "சுயநீதிமான்களை" குறிக்கிறது. பாவம் செய்தவர் திரும்பும்போது அவர்களை ஏற்றுக்கொள்வதை விட, தங்கள் உழைப்பைக் கணக்குப் பார்ப்பவர்கள் இவர்கள். ஆனால், மீட்பு என்பது கிரியையினால் அல்ல, கிருபையினால் கிடைப்பது.
ஆதாரம்:
"இதோ, இத்தனை வருஷகாலமாய் நான் உமக்கு ஊழியஞ்செய்கிறேன்... நீரோ எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாவது கொடுக்கவில்லை" (லூக்கா 15:29).
இந்த உவமையின் மூலம், நீங்கள் எத்தகைய நிலையில் இருந்தாலும் தேவன் உங்களை ஏற்கத் தயாராக இருக்கிறார் என்பது தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.
(1).வெளியரங்கமான ஊழியம், அன்பற்ற இதயம்:
மூத்த மகன் வயலில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தான் (வசனம் 25). அவன் கடமை தவறாதவன், ஆனால் அவனிடம் தந்தையின் மீதோ, தம்பியின் மீதோ அன்பு இல்லை. இன்று பலர் சபையில் கடினமாக உழைக்கிறார்கள், ஆனால் கிறிஸ்துவின் அன்பு இல்லாமல், வெறும் கடமைக்காகச் செய்கிறார்கள்.
ஆதாரம்:
"இதோ, இத்தனை வருஷகாலமாய் நான் உமக்கு ஊழியஞ்செய்கிறேன்" (லூக்கா 15:29).
(2). மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிடுதல்:
தம்பி வந்தவுடன், அவன் செய்த பாவங்களை (வேசிகளோடு அழித்தான் - வசனம் 30) தந்தைக்கும் ஊருக்கும் நினைவூட்டுகிறான். இன்று சுயநீதிமான்கள் மற்றவர்களின் கடந்த காலத் தவறுகளைத் தோண்டித் துருவி, அவர்களைத் தகுதியற்றவர்களாகக் காட்டுவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்.
(3). சகோதரத்துவத்தை மறுத்தல்:
அவன் தன் தம்பியை "உம்முடைய மகன்" என்று தந்தையிடம் கூறுகிறானே தவிர, "என் தம்பி" என்று சொல்லவில்லை. இன்று சபைக்குள் ஒருவன் மனம் திரும்பினால், அவனைத் தங்களில் ஒருவனாக ஏற்கப் பலருக்கு மனமில்லை. 'பரிசுத்தவான்' என்ற போர்வையில் மற்றவர்களை அந்நியப்படுத்துகிறார்கள்.
(4). கணக்குப் பார்க்கும் மனநிலை:
"நீர் எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாவது கொடுக்கவில்லை" என்று தந்தையிடம் வாக்குவாதம் செய்கிறான். தான் செய்த ஊழியத்திற்கு பிரதிபலன் எதிர்பார்க்கிறான். "நான் இவ்வளவு ஜெபிக்கிறேன், இவ்வளவு காணிக்கை கொடுக்கிறேன், எனக்கு ஏன் ஆசீர்வாதம் இல்லை?" என்று தேவனோடு கணக்குப் பார்ப்பது இன்றைய சுயநீதியின் அடையாளம்.
(5). மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுக்காமை:
வீட்டில் திருவிழா நடக்கும்போது அவன் கோபப்பட்டு வெளியே நிற்கிறான். ஒரு பாவி மனம் திரும்பும்போது பரலோகம் சந்தோஷப்படுகிறது, ஆனால் சுயநீதிமான்கள் "இவனுக்குப் போய் இவ்வளவு முன்னுரிமையா?" என்று பொறாமைப்படுகிறார்கள்.
ஆதாரம்:
"அவன் கோபமடைந்து, உள்ளே போக மனதில்லாதிருந்தான்" (லூக்கா 15:28).
(6). கிருபையைப் புரிந்து கொள்ளாமை:
மூத்த மகன் 'கிரியைகளை' (Works) நம்பினான், இளைய மகன் 'கிருபையை' (Grace) நம்பினான். இரட்சிப்பு என்பது நம் உழைப்பால் கிடைப்பது அல்ல, அது தேவனுடைய இலவச ஈவு என்பதை அவன் மறந்தான். இன்று நாம் செய்யும் நற்செயல்களே நம்மைப் பரலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் என நினைப்பது ஒரு மாயை.
(7). தந்தையின் அன்பை விட சொத்தின் மேல் ஆசை:
தந்தை "என்னுடையதெல்லாம் உன்னுடையதாயிருக்கிறது" என்று சொன்னார். ஆனால் அவனோ ஒரு 'ஆட்டுக்குட்டிக்காக' ஏங்குகிறான். தேவன் தம்மையே நமக்குத் தந்திருக்கிறார் என்பதை விட, உலக ஆசீர்வாதங்களுக்காக ஏங்குவதும், மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கும்போது பொறாமைப்படுவதும் இன்றைய ஆன்மீக வறுமையாகும்.
வசன ஆதாரம்:
"தன்னைத்தானே நீதிமானென்று நம்பி, மற்றவர்களை அற்பமாய் எண்ணின சிலரைக்குறித்து..." (லூக்கா 18:9 - பரிசேயன் மற்றும் ஆயக்காரன் உவமை).
"பொறாமையும் வாக்குவாதமும் இருக்கிற இடத்தில் கலகமும் சகல துர்ச்செய்கைகளுமுண்டு" (யாக்கோபு 3:16).
முடிவு:
இளைய மகன் 'பாவத்தினால்' தந்தை வீட்டுக்கு வெளியே இருந்தான்; மூத்த மகன் 'சுயநீதியினால்' தந்தை வீட்டுக்கு வெளியே நின்றான். பாவம் செய்தவர்களை விட, 'நான் நீதிமான்' என்று நினைப்பவர்களே தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் நுழைவது கடினம் என்பதை இது எச்சரிக்கிறது.
அன்பார்ந்தவர்களே
நம்முடைய தேவன் ஓடி வந்து கட்டி அணைக்கும் தந்தை. அவர் வீட்டின் கதவுகள் எப்போதும் திறந்தே இருக்கின்றன. நம்முடைய பழைய அழுக்குகளை நீக்கி, நமக்கு புதிய அடையாளத்தையும் அதிகாரத்தையும் தர அவர் காத்திருக்கிறார். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் "எழுந்து அவரிடம் போவது" மட்டுமே.
கிறிஸ்துவின் பணியில் சகோதரன் சிலுவை ராஜா
9841711591
Comments